Plotki transferowe: wszyscy chcą Paula

Związany z Jamesem, Williams Wesley powiedział kilku drużynom, że pozyskanie przez nich Chrisa Paula istotnie zwiększyłoby ich szanse na ściągniecie LeBrona. James i Paul są bliskimi przyjaciółmi od czasu wspólnej gry w reprezentacji USA. 

Hornets jednak nie zamierzają oddawać swojego najlepszego zawodnika. Mimo to niektórzy w NBA sądzą, że za odpowiednio wysoką cenę Hornets mogą zgodzić się na transfer. Drużyna z Nowego Orleanu od dawna próbuje zmniejszyć swoje wydatki, dlatego jeśli wraz z Paulem pozbyliby się kontraktu Okafora, mogliby zdecydować się na taki ruch.

Pojawiły się plotki, że Grizzlies zaoferowali Hornets w zamian za Paula, Mayo, ale później władze klubu z Memphis zaprzeczyły tym doniesieniom.

Podobno Nets byliby skłonni oddać za Paula swój trzeci pick i każdego zawodnika ze swojego składu poza Lopezem, ale na razie nie złożyli żadnej oferty.

Również Blazers, Knicks i Magic są zainteresowani pozyskaniem lidera Hornets. Chociaż GM Magic, Otis Smith już zaprzeczył tym plotkom.

GM Hornets Jeff Bower potwierdził, że otrzymał sporo telefonów w sprawie Paula, ale odmówił dalszego komentarza.

Ostatnio pojawiał się także scenariusz transferu, w ramach którego do Nowego Orleanu powędrowałaby Bosh, a w zamian Raptors dostaliby Westa i Collisona.

_______________________________________________

Córka Phila Jacksona uważa, że zakończy on swoją karierę.

Lakers są podobno zainteresowani podpisaniem kontraktu z Rają Bellem. Sam zawodnik też jest zainteresowany grą Lakers, a zwolennikiem takiego ruch jest również Bryant.

Także Tracy McGrady powiedział ostatnio, że chętnie dołączyłby do Lakers w przyszłym sezonie.

_______________________________________________

Pierce ciągle jeszcze nie zdecydował, czy odstąpi od ostatniego roku swojego kontraktu ($21.5 mln) i zostanie wolnym agentem. Według kilku źródeł Celtics mają się w niedługim czasie spotkać z reprezentantami Pierce'a i rozmawiać na temat przedłużenia umowy.

Celtics również chcieliby podpisać nowy kontrakt z Ray'em Allenem. Podobno jest on obecnie wyceniany na około $5.6 mln rocznie, czyli coś w okolicach mid-level exception. Jednak władze Celtics nie zamierzają proponować mu długiego kontraktu, a obawiają się, że właśnie takiego oczekuje Allen.

Także Rivers jeszcze nie zdecydował, czy zostanie na ławce Celtics na kolejny sezon. Na razie powiedział tylko tyle, że poinformuje o swojej decyzji jeszcze zanim Pierce i Allen podejmą decyzje o ich przyszłości.

_______________________________________________

Podobno Matt Barnes i Jason Williams mieli powiedzieć osobom ze swojego najbliższego kręgu, że nie spodziewają się oferty nowego kontraktu od Magic.

Według źródeł z NBA, Smith i Magic sprawdzają, co mogą zrobić na rynku transferowym.  Pojawiały się plotki, że zaoferowali Bulls Gortata i Pietrusa w zamian za Denga, ale obie strony zaprzeczyły tym doniesieniom.

Natomiast według źródeł z otoczenia Gortata, Smith nie dał mu żadnej wskazówki, że może starać się go wytransferować. Na podstawie tego, co Smith powiedział Marcinowi po sezonie, oczekuje się, że zostanie on w Orlando na kolejny sezon.

_______________________________________________

Grizzlies i Wolves są bliscy porozumienia w sprawie wymiany picków w jutrzejszym drafcie. Grizzlies oddadzą swój numer 25 i 28 w zamian za 16 wybór Wolves.

Larry Bird powiedział, że Pacers mogą oddać swój 10 numer w drafcie w zamian za rozgrywającego. Bird przyznał, że prowadził już rozmowy z kilkoma drużynami w tej sprawie, ale zaprzeczył, że złożył ofertę Wolves. Wcześniej pojawiła się informacja, że Pacers zaproponowali Wolves swój 10 pick w zamian za Flynna, ale Wolves odrzucili tą ofertę.

Heat chcieliby sprzedać swój 18 pick, żeby mieć jeszcze więcej wolnego miejsca w salary cap.

Nets ciągle nie zdecydowali kogo wybiorą z 3 numerem, ale w tym momencie ich faworytem jest Wes Johnson, nie Favors. Natomiast trener Johnson najbardziej chciałby Cousinsa.

GM Sixers Stefanski zapowiedział, że na transferze Dalemberta nie zakończył zmian w składzie. Wielu uważa, że jeśli Sixers w drafcie wybiorą Turnera, ich kolejnym krokiem będzie wytransferowanie Iguodali, ponieważ według wielu ekspertów ta dwójka nie będzie potrafiła skutecznie ze sobą współpracować na parkiecie.

Podobno Raptors i Wolves rozmawiali na temat zamiany Turkoglu i 13 picku w drafcie za Brewera i 23 picku.

Według ESPN kilka tygodni temu Wolves zaproponowali Blazers swój 4 numer w drafcie w zamian za Batuma. Blazers odrzucili tą ofertę.

_______________________________________________

Suns wykorzystali opcję w kontrakcie Alvina Gentry'ego i przedłużyli go do końca sezonu 2011/12.
Z pozostałymi trenerami ze sztabu szkoleniowego Gentry'ego również zostaną przedłużone umowy.

Właściciel Suns Robert Sarver i Gentry mają spotkać się w przyszłym tygodniu ze Stoudemire'm i zaproponować mu nowy kontrakt. Jednak według kilku źródeł, szanse, że Amare przyjmie ich ofertę są bardzo małe. Najprawdopodobniej w przyszłym sezonie Stoudemire będzie grał albo w Heat albo w Knicks. W grze pozostają jeszcze Bulls i Nets.

_______________________________________________

Tak jako można było się spodziewać, Eddy Curry wykorzystał opcję w swoim kontrakcie i przedłużył go na sezon 2010/11. W przyszłym sezonie zarobi ponad $11.2 milionów. Wykupienie tego kontraktu przez Knicks jest mało prawdopodobne, ponieważ Walsh będzie starał się wykorzystać go do transferu. Tak duży kończący się kontrakt będzie bardzo atrakcyjny dla drużyn chcących w przyszłym offseason mieć sporo wolnych pieniędzy.

Bucks nie poprzestali na transferze z Warriors. Jak podaje Adrian Wojnarowski z Yahoo!, Bucks pozyskają Chrisa Douglasa-Robertsa z Nets, w zamian oddając przyszły wybór w drafcie.

Durant ma nadzieje, że po pierwszym lipca podpisze przedłużenie kontraktu z Thunder.

Według greckich źródeł Olympiakos chciały pozbyć się Childressa, którego zarobki w przyszłym sezonie wyniosłą 4 miliony euro. Chilldress ma jednak opcję zakończenia kontraktu, dzięki czemu może wrócić do NBA i to byłoby najlepszym rozwiązaniem dla Olympiakosu.

Kilka tygodni temu pojawiły się plotki o rozmowach transferowych pomiędzy Wolves i Warriors. Według ostatnich doniesień rozmowy zostały zakończone i do tej wymiany nie dojdzie. Jednak Warriors nadal są gotowi oddać Anthony'ego Randoplha.

Blazers wyrazili zainteresowanie pozyskaniem Mo Williamsa.

Cavs potwierdzili, że prowadzili kilka rozmów w sprawie transferu Williamsa, ale w tym momencie nie ma żadnych zaawansowanych negocjacji. Podobno Cavs nie są przekonani, że muszą oddawać Williams i na razie tylko testują rynek.

Już od dawna mówi się, że Wolves chcieliby pozyskać Rudy'ego Gay'a. Według źródeł zbliżonych do zawodnika, Wolves musieliby zaproponować mu maksymalny kontrakt, żeby w ogóle wziął ich pod uwagę.

Bucks zaryzykowali i pozyskali Maggette'go

Bucks pozyskali Corey'a Maggette  i 44 numer w drafcie od Warriors, w zamian z Dana Gadzurica i Charlie'ego Bella.

Na pierwszy rzut oka jest to bardzo dobra wymiana dla drużyny z Milwaukee. Ich największym problemem była ofensywa, jeszcze bardziej uwidoczniło się to w plyoffs. Teraz dostali zawodnika, który zdobywał średnio 19.8 punktów w minionym sezonie i to grając krócej niż 30 minut w każdym spotkaniu, a w swojej dotychczasowej karierze miał trzy sezony ze zdobyczami powyżej 20 punktów. Dodatkowo, Maggette w zeszłorocznych rozgrywkach zanotował świetną skuteczność rzutów z gry wynoszącą 51.6%, podczas gdy Bucks pod względem skuteczności byli przedostatnią drużyną w całej lidze. Co również istotne, Maggette potrafi wymuszać dużo fauli przeciwników i często staje na linii rzutów wolnych. W ostatnim sezonie w każdym meczu oddawał średnio 7.9 rzutów wolnych, a Bucks pod tym względem również byli jedną z najgorszych drużyn. Dlatego Maggette może okazać się bardzo znaczącym wzmocnieniem ich ataku.

W teorii wygląda wszystko bardzo dobrze. W kilku istotnych elementach, z którymi Bucks mieli problem, Maggette powinien im pomóc. Ale nie można zapominać, że jest on trudnym zawodnikiem, z którym nie raz było już sporo problemów. Może jest dobrym strzelcem, ale gra samolubnie i nie jest team playerem. Maggette już 11 lat jest w lidze i jeszcze nie udało go się przekonać do gry zespołowej, dlatego trudno spodziewać się, że Skilesowi to się uda. Poza tym, Corey jest także przeciętnym obrońcą, a przez dwa lata spędzone w Golden State zupełnie zapomniał co znaczy defence, właściwie w ogóle się w nią nie angażując. W poprzednim sezonie zaliczył ledwie 4 bloki. Spośród graczy, którzy grali co najmniej 2 tysiące minut, mniej niż 4 bloki mieli tylko Duhon, Bibby i Flynn, czyli rozgrywający, znacznie niżsi od Maggette'go (198 cm). Tak więc, wzmacniając swoją bardzo słabą ofensywę poprzez pozyskanie Maggette'ego, Bucks równocześnie osłabiają swoje najsilniejsze strony – obronę i grę zespołową.

Na korzyść Maggette'go nie przemawia również jego kontrakt, jest on wart około $31 milionów za następne trzy lata. Tym samym, Bucks znacząco obciążyli swój budżet na dość długi okres czasu, biorąc zawodnika bardzo niepewnego. Jest to duże ryzyko, ponieważ istnieje spore prawdopodobieństwo, że Maggette będzie miał problem z przystosowaniem się do gry w nowej drużynie. A jeśli tak się stanie, pozbycie się go nie będzie łatwe. Wydając tak duże pieniądze na zawodnika oczekuje się, że będzie on czołową postacią w zespole i może Maggete nią będzie, ale równie dobrze ten eksperyment może zakończyć się klapą, tak samo jak w przypadku Richarda Jeffersona. Dwa lata temu Bucks też zdecydowali się pozyskać doświadczonego i uznanego zawodnika, mimo jego dużego kontraktu. Po roku zrezygnowali z Jeffersona i mieli szczęście, że chcieli go Spurs, wierząc, że jest on w stanie im pomóc. Natomiast Jefferson pod względem profesjonalizmu, umiejętności dostosowywania się do drużyny i gry zespołowej był znacznie pewniejszy niż Maggette.

Wczoraj również Salmons poinformował Bucks o swojej decyzji o zostaniu wolnym agentem. Tego można było się spodziewać. Jeśli Bucks mają stracić Salmonsa, na pewno pozyskanie innego strzelca było niezbędne. Nie wiadomo jednak, dlaczego nie poczekali i nie próbowali najpierw podpisać nowego kontraktu z Salmonsem. Oczywiście pamiętamy, że w Bulls też był on bardzo przydatny w rozgrywkach 2008/09, kiedy trafił do Chicago, jednak już w kolejnym sezonie spisywał się znacznie słabiej. Takiego spadku formy mogli również obawiać w Milwaukee, ale przecież Salmons bardzo dobrze wkomponował się do tego zespołu i odegrał kluczową rolę w ich awansie do playoffs. Nawet jeśli podpisanie z nim nowego, długiego kontraktu byłoby ryzykiem, to na pewno mniejszym niż przejęcie kontraktu Maggette'go.

Nie ma wątpliwości, że dokonując tej wymiany, Bucks sporo zaryzykowali. W przyszłym sezonie okaże się, czy było to ryzyko opłacalne, czy tak jak w przypadku pozyskania Jeffersona, zła decyzja i zawodnik, którego szybko będzie trzeba się pozbyć.

Warriors natomiast pozbyli się dużego kontraktu i Maggett'ego, z którym i tak nie wiązali swojej przyszłości, a on tylko zabierał grę ich młodym zawodnikom. W zamian dostali kończący się kontrakt Gadzurica wart $7.2 milionów i Bella z umową na 2 sezony, w sumie za niespełna $8 milionów. Warriors przydadzą się centymetry Gadzurica, a do tego mogą liczyć, że będzie on zmotywowany do dobrej gry. Poprzednim razem, gdy Gadzuric był w ostatnim roku swojego kontraktu, rozegrał najlepszy sezon w karierze. W 2004/05 notował średnio 7.3 punktów, 8.3 zbiórek i 1.3 bloków. Przez następne 5 lat był znacznie mniej przydatny, ale teraz walcząc o nowy kontrakt, znowu może pokazać, że stać go na więcej.

Airball spod kosza: mistrz mistrzowi nie równy

 Adom Morrison – wielka, niespełniona nadzieja białych i obecnie jeden z zawodników najczęściej wyśmiewanych, zdobył swój drugi tytuł mistrzowski. Miał on tak duży udział w tym zwycięstwie Lakers, co chłopiec podający ręczniki czy biegający z mopem po parkiecie, ale w odróżnieniu od tego chłopca, Morrison dostanie mistrzowski pierścień. Na początku minionego sezonu otrzymał swój pierwszy pierścionek z rąk Davida Sterna, mimo że w zeszłorocznych playoffs nie rozegrał ani jednej minuty, a w całym sezonie 2008/09 w koszulce Lakers na parkiecie pojawił się tylko 31 razy.

Był jednak częścią mistrzowskiej drużyny, tak samo jak w tym roku i już niedługo będzie mógł z dumą nosić dwa pierścienie. O dwa więcej niż Malone, Stockton, Ewing, Barkley, Miller, Nash, Iverson, Kidd, LeBron i Nowitzki razem wzięci. Trudno w jakimkolwiek stopniu porównać Morrisona do któregoś z tych wielkich zawodników. Oni dominowali i dominują na boiskach NBA, natomiast Adam zdominował ławkę i bardzo rzadko ją opuszcza. Nie zmienia to jednak faktu, że jeśli spojrzymy na ręce tych legend i ręce Morrisona, legendy wypadną blado, nie mając żadnego pierścionka. I w tym momencie nie ma znaczenia, w jaki sposób zdobył te dwa mistrzostwa - on jest mistrzem, oni nie.

Trudno mówić tu o sprawiedliwości, ale przecież w każdej drużynie, nawet tej mistrzowskiej, muszą być zawodnicy, którzy tylko wypełniają skład, zajmują krzesełka na ławce, a ich najodpowiedzialniejszym zdaniem jest przybicie piątki tym, którzy grają. Morrison i jemu podobni nic nie znaczą, ale mają to szczęście, że akurat znaleźli się w najlepszej drużynie NBA. Morrison takie szczęście miał. Kiedy przyszedł do NBA w 2006 niektórzy wróżyli mu wielką karierę. Ale kto mógł przypuszczać, że zaledwie po czterech sezonach w lidze będzie mógł pochwalić się dwoma pierścionkami.

Teraz przychodzi trudny moment w jego karierze, bo już pierwszego lipca stanie się wolnym agentem. Będzie musiał poszukać sobie nowej drużyny, która nawinie wierząc w jego możliwości, tak jak kiedyś Bobcats, i mistrzowskie doświadczenie, zdecyduje się go zatrudnić. Już to nie będzie łatwe, a Morrison musi jeszcze wziąć pod uwagę możliwości swojego przyszłego pracodawcy, przecież nie będzie siedział na ławce w drużynie nie liczącej się w walce o tytuł. Jest młody, ma dopiero 26 lat i jeszcze w niejednej mistrzowskiej drużynie może grzać ławę. Może będzie kolekcjonował tytuły zdobywane z różnymi drużynami niczym Robert Horry. Kto wie.

A może on jest 'talizmanem szczęścia'. Przecież Lakers zostali mistrzami dopiero po tym, jak Adam zasiadł na ich ławce. Przecież w 2008, kiedy przegrywali z Celtics nie mieli go u siebie. Teraz był i... jest tytuł. Warto to wziąć pod uwagę. Mitch Kupchak powinien się poważnie zastanowić, zanim pozwoli mu odejść, może lepiej niech jeszcze posiedzi na ławce Lakers kilka lat, w końcu tak dobrze mu to wychodzi...

Ale Morrison nie jest jedyny w swoim rodzaju. W każdej drużynie mistrzowskiej są zawodnicy, w odniesieniu do których określenie 'mistrz NBA' wydaje się być śmieszne.

Kiedy Pistons w 2004 zostali mistrzami, w ich składzie był debiutant Darko Milicic. W tamtych playoffs wystąpił w 8 meczach, w tym aż w 3 spotkaniach finałowych przeciwko Lakers. Jego osiągnięcia to w sumie 14 minut, jeden punkt i 3 zbiórki. Z pierwszej piątki pamiętnego draftu 2003 - James, Anthony i Bosh ciągle czekają na tytuł, podczas gdy Milicic mógł pochwalić się mistrzowskim pierścieniem już po pierwszym roku. Był mistrzem wcześniej niż Wade. Może jest jednym z największych niewypałów draftu, ale ani LeBron, ani Melo na razie nie dorównują mu w ilości mistrzowskich pierścieni.

Celtics też mają swojego Morrisona, jest nim oczywiście Brian Scalabrine. W 2008 nie miał okazji zagrać w playoffs, ale tuż przed rozpoczęciem kolejnego sezonu dumnie prezentował swój mistrzowski pierścień. W tegorocznych playoffs wystąpił w jednym spotkaniu i był dosłownie krok od drugiego tytułu. Niestety, jego partnerzy nie spisali się i to Adam, a nie Brian, ma dwa pierścionki.

Na koniec trzeba jeszcze wspomnieć o Marku 'Mad Dogu' Madsenie. On, tak samo jak Morrison, ma na swoim koncie dwa tytuły zdobyte z Lakers, w 2001 i 2002. W tych dwóch playoffs rozegrał aż 20 spotkań, a na boisku spędził w sumie 58 minut. Mark dopiero może powiedzieć, że miał swój znaczący udział w sukcesie drużyny. W końcu jego 5 punków (1/14 z gry) i 12 zbiórek nie mogło nie mieć wpływu na to, że Lakers dwukrotnie wygrywali. Zapisał się nawet w historii mistrzowskich parad w LA:

Poradnik wolnego agenta cz. 5 - władze drużyny

Dzisiaj o 'władzach drużyny', pod tym określeniem zawarłem właściciela, a także generalnego managera i prezydenta. To od właściciela zależny ile pieniędzy zostanie wydanych na kontrakty zawodników, czy za wszelką cenę będzie się uciekać od luxury tax, czy będzie zgoda na płacenie tego podatku. Natomiast GM i prezydent odpowiedzialni są za jak najlepsze wykorzystanie tych pieniędzy, to oni pozyskują zawodników i tworzą zespół.

1. Heat
Micky Arison jest właścicielem Heat od 15 lat i w tym czasie jego drużyna aż 12 razy grała w playoffs, a w 2006 została mistrzem NBA. Arison wie jak prowadzić swój klubu, kogo zatrudnić na najważniejszych stanowiskach w klubie i komu powierzyć sprawy kadrowe. Potwierdził też, że gdy jest szansa na znaczący sukces, nie waha się wydać dużych pieniędzy. W ostatnich latach Arison przekazał kierowanie drużyną Patowi Riley'emu, dał mu wolną rękę i bardzo dobrze na tym wyszedł. Riley potwierdził, że nie tylko jest wybitnym trenerem, ale też potrafi zbudować silną drużynę pozyskując odpowiednich zawodników. Wraz z GM'em Randy'm Pfundem stworzył mistrzowski zespół w 2006 roku, ściągnął do Miami Shaqa, ale też i kilku weteranów, którzy w tamtych pamiętnych playoffs świetnie uzupełniali Wade'a. W 2008 Riley objął stanowisko generalnego managera i dobrze przygotował Heat na ten offseason, dając im bardzo dużą swobodę finansową.

2. Nets
O Mikhaile Prokhorovie ciągle nie wiemy za dużo. Na pewno jest jednym z najbogatszym ludzi na świecie, ma ogromną fortunę i ambitne plany, by w krótkim czasie jego drużyna była mistrzem NBA. Można być wręcz pewnym, że nie będzie szczędził pieniędzy, a płacenie luxury tax nie będzie dla niego problemem. Trudno jednak powiedzieć, jak spisze się w roli właściciela drużyny NBA, czy pozwoli trenerowi i generalnemu managerowi samodzielnie wykonywać ich obowiązki, czy może będzie niepotrzebnie ingerował w ich decyzje. To na razie pozostanie pod znakiem zapytania. Na szczęście dla Nets, drużyną nadal rządzi szanowany w lidze Rod Thorn, który jest już w New Jersey od 2000 roku. To on stworzył zespół, który dwukrotnie był wicemistrzem NBA. To on pozbył się Marbury'ego pozyskując w zamian Kidda, a w kilka lat temu za bardzo niską cenę ściągnął do Nets Cartera. Jego osoba we władzach klubu gwarantuje, że zespół będzie mądrze budowany.

3. Knicks
James Dolan w 2003 popełnił fatalny błąd i powierzył funkcję generalnego managera Isiah Thomasowi. Pod rządami Thomasa, Knicks pozyskali wielu znanych zawodników, wydawali ogromne pieniądze, ale nic nie osiągnęli. Właściciel zgadzał się na kolejne zakupy i długo akceptował poczynania Thomasa, który rządził przez prawie 5 lat. To na pewno nie świadczy dobrze o Dolanie. Z drugiej strony, ten okres w historii klubu z Nowego Jorku pokazał, że jest on skłonny wydawać ogromne pieniądze, a to na pewno jest dobrą informacją dla wolnych agentów. W 2008 powierzył przebudowę zespołu doświadczonemu Donnie'mu Walshowi, co rozpoczęło nowy etap w historii klubu. Walsh w latach 90-tych tworzył siłę Pacers, którzy w 2000 doszli do finału ligi. Od czasu gdy on zajął się sprawami kadrowymi, w Nowym Jorku sytuacja znacząco się poprawiła, pozbył się większości dużych kontraktów, rozkapryszonych gwiazd i przygotował drużynę na ten offseason. Nie ma wątpliwości, że Walsh zna się na swojej pracy. Połączenie dużych możliwości finansowych i rozsądnego Walsha powinno dać dobry efekt.

4. Bulls
Jerry Reinsdorf jest właścicielem Bulls od 1985 roku, a jego drużyna od tamtego czasu 6-krotnie była mistrzem NBA. Oczywiście było to przede wszystkim spowodowane faktem, że w Chicago gał Jordan, ale właściciel wraz ze swoimi ludźmi postarał się, by jego gwiazdor dostał odpowiednie wsparcie. Trzeba jednak pamiętać, że Reinsdorf jest również obwiniany o rozpad mistrzowskiej ekipy w roku 1998, kiedy nie chciał wydać dużych pieniędzy i przedłużyć umowy z Philem Jacksonem. Równocześnie nie przejmował się niechęcią Jordana do ówczesnego generalnego managera Jerry'ego Krause'a. Dlatego w Chicago, LeBron nie może liczyć, że tak jak w Cleveland, wystarczy jego jedno słowo, by właściciel zmienił generalnego managera czy trenera. Obecnie drużyną rządzą John Paxon i Gar Forman, którzy ostatnio w bardzo złym stylu pożegnali się z trenerem Del Negro, a Paxon nawet wdał się z nim w przepychankę. Udało im się stworzyć młodą, silną drużynę, ale atmosfera w kubie nie jest najlepsza. Poza tym, nie można zapomnieć, o zarzutach jakie wobec Bulls miał Wade. Gwiazdor Heat stwierdził, że nie są oni lojalni wobec swoich byłych zawodników, którzy po zakończeniu kariery nie znajdują dla siebie miejsca w klubie.

Morrison też jest mistrzem

W zeszłym roku Morrison nie wystąpił w żadnym meczu playoffs, dlatego trudno mówić o tym, że przyczynił się do mistrzostwa wywalczonego przez Lakers. W tym sezonie sprawa wygląda zupełnie inaczej. Morrison pojawił się na parkiecie w 2 meczach playoffs i grał w sumie 13 minut. Nie ma wątpliwości, że miał swój udział w sukcesie drużyny z LA. W swoim programie Jimmy Kimmel zaprezentował "Adam Morrison Finals Highlights" (ok. 1:20), które potwierdzają, że było on ważną postacią mistrzów NBA 2010:

Wielki człowiek - Manute Bol

W sobotę, w wieku 47 lat zmarł Manute Bol, który był jedną z najoryginalniejszych postaci w historii NBA. Wyróżniał się przede wszystkim swoim wzrostem - 231 centymetrów, dlatego nie musiał nawet skakać, by wsadzić piłkę do kosza. Ale też, przy tym był bardzo chudy i ważył tylko nieco ponad 100 kilogramów. Poza tym, trudno w historii najlepszej ligi świata znaleźć innego zawodnika, który zabił lwa włócznią, za swoją pierwszą żonę zapłacił 50 krowami, a druga kosztowała go aż 100 krów więcej.

Podobno dziadek Maute'a był jeszcze wyższy niż on, według miejscowych legend mógł mieć nawet 239 centymetrów wzrostu. Wiadomo, że był wodzem plemienia Dinka, miał dziesiątki żon i setkę dzieci, a gdy okazało się, że niedługo umrze, na własne życzenie został zakopany ciągle jeszcze żyjąc. Tak właśnie wyglądało życie w południowym Sudanie, gdzie na świat przyszedł Manute Bol. Tak jak większość mężczyzn z jego plemienia, również on miał zajmować się hodowlą i sprzedażą bydła. Na szczęście splot różnych wydarzeń sprawił, że został zauważony przez trenera koszykówki, który pokazał go amerykańskim kolegom i w ten sposób, w roku 1983 Bol przyleciał do USA. Miał wtedy 21 lat, nie mówił słowa po angielsku, a w koszykówkę grał dopiero od 15 roku życia. Musiał nauczyć się nie tylko języka, ale też i koszykówki.

W 1984 dostał szansę gry na University of Bridgeport, gdzie wykorzystywał swój imponujący wzrost, by zdobywać średnio 22.5 punktów, zbierać 13.5 piłek i blokować 7 rzutów. Został zauważony i bardzo szybko zainteresowano się nim również w NBA. Zaledwie po roku gry na uniwersytecie, Manute zdecydował się spróbować swoich sił w profesjonalnej koszykówce. Wielu wątpiło, że jest on w stanie grać w NBA. Miał duże braki szkoleniowe, jego gra ofensywna pozostawiała wiele do życzenia, a jego jedynym atutem była umiejętność blokowania. Dla Bola te argumenty jednak nie miały znaczenia i to nie dlatego, że tak bardzo chciał zostać gwiazdą koszykówki. W 1985 zmarł jego ojciec i Manute czuł się w obowiązku, by zadbać o swoją rodzinę w Sudanie, musiał zarabiać, dlatego zdecydował się na zawodowstwo.

W trakcie ligi letniej, gdzie sprawdzano możliwości młodych zawodników, Bol pokazał na co go stać. W jednym z meczów, który zakończył się dopiero po dwóch dogrywkach zanotował aż 31 bloków. W drafcie 1985 na Sudańczyka postawili Washington Bullets, którzy wybierali w drugiej rundzie z numerem 31. Bol stał się pierwszym zawodnikiem w historii NBA mającym ponad 230 centymetrów wzrostu.

Swój debiutancki sezon Bol rozpoczął jako zawodnik rezerwowy, ale później został podstawowym centrem Bullets (60 meczów rozpoczynał w pierwszej piątce). Bardzo szybko potwierdził, że jest gotowy na występy w NBA i od razu stał się postrachem dla przeciwników w strefie podkoszowej. Był najlepszym blokującym NBA w rozgrywkach 1985/86, jego średnia wyniosła aż 4.97 (druga najwyższa średnia bloków w historii), a notował ją spędzając na boisku tylko 26 minut. Ostatecznie w 80 meczach zablokował 397 rzutów, co do teraz pozostaje rekordowym osiągnięciem dla debiutanta. Natomiast w całej historii NBA jest to drugi najlepszy wynik, tylko Mark Eaton miał więcej bloków w jednym sezonie (456 w 1984/85). Na zakończenie rozgrywek Bol został wybrany do drugiej piątki najlepszych obrońców ligi. W playoffs nadal imponował i zaliczył w sumie 29 bloków w 5 meczach. Średnia 5.8 jest rekordowym osiągnięciem w fazie posezonowej w historii NBA. W kolejnym sezonie Bol nie miał już szans na utrzymanie się w pierwszej piątce, ponieważ do Bullets dołączył legendarny Moses Malone.

W 1988 został wytransferowany do Warriors. Pod wodzą trenera Dona Nelsona, nową specjalnością Bola stały się rzuty za trzy. W swoich pierwszych trzech sezonach w NBA tylko 3 razy próbował trafić zza łuku i ani razu mu się to nie udało. Natomiast w rozgrywkach 1988/89 miał 22 celne trójki na 91 oddanych rzutów. Tym samym, jest najwyższym zawodnikiem w historii, który trafił za trzy. Dla kibiców jego rzuty z dystansu były jeszcze większą atrakcją niż efektowne bloki. Ale o blokowaniu nie zapomniał i po raz drugi w swojej karierze był liderem całej ligi w tym elemencie. W 80 meczach zablokował 345 rzutów, a jego średnia wyniosła 4.3. Warto również dodać, że w tym sezonie Bol zanotował najwyższą w swojej karierze średnią 3.9 zdobywanych punktów. 

W Golden State spędził jeszcze jeden sezon, po czym został oddany do Filadelfii. W barwach Sixers grał przez 3 lata. W rozgrywkach 1992/93 po raz pierwszy w swojej karierze zdobył więcej punktów niż miał bloków, a był to już jego ósmy sezon w lidze. W 58 meczach zanotował wtedy 126 punktów i 119 bloków. W 1994 podpisał kontrakt z Heat, ale w Miami rozegrał tylko 8 spotkań, po czym został zwolniony. Wtedy wrócił do Waszyngtonu, gdzie nie tyle potrzebowano go na parkiecie, co do pomocy na treningach. Bullets w tamtym sezonie mieli w swoim składzie debiutanta Gheorghe'a Muresana, który odebrał Bolowi miano najwyższego zawodnika w historii NBA. Manute miał pomóc mu przystosować się do ligi, ale długo w Waszyngtonie nie zabawił i jeszcze w tym samym sezonie przeniósł się do Filadelfii, gdzie również potrzebowano jego pomocy. W Sixers grał wtedy pierwszoroczniak Shawn Bradley, o 2 centymetry niższy od Sudańczyka. W kolejnym sezonie Bol wrócił do Warriors, gdzie znowu zaczął więcej grać. Niestety zdążył wystąpić tylko w 5 meczach, po czym został wyeliminowany z dalszej gry przez poważną kontuzję prawego kolana. Tak zakończyła się jego 10-letnia kariera w NBA.

W całej karierze, w 624 meczach, zaliczył aż 2086 bloków. Jest jednym z 19 zawodników w historii, który zablokował ponad 2 tysiące rzutów, ale w tej grupie tylko on rozegrał mniej niż 830 spotkań. Średnia bloków w karierze Bola to 3.3, co jest drugą najwyższą średnią w historii NBA (wyprzedza go tylko Eaton, 3.5). W playoffs jego średnia wyniosła 2.7, co daje mu czwarte miejsce w historii. Do Manute'a należy również drugi najlepszy wynik pod względem liczby bloków w jednym meczu, dwa spotkania w swojej karierze zakończył z 15 blokami. Jest też jednym z trzech zawodników, którzy w jednej połowie meczu zanotowali aż 11 bloków. Na koniec trzeba jeszcze dodać, że Bol będąc na parkiecie średnio co 5.6 minut zaliczał blok.

Wzrost oczywiście bardzo mu pomagał w tych efektownych osiągnięciach, ale on też miał duże umiejętności, potrafił świetnie wykorzystać swoje centymetry i długie ręce. A wzrost to nie wszystko, by mieć dużo bloków, co pokazał przypadek Muresana. Mimo że był on równie wysoki co Bol, średnio blokował tylko 1.5 rzutów.

Poza blokami, w pozostałych statystykach Bol niczym się nie wyróżniał. Jest jedynym zawodnikiem, który w swojej karierze zablokował więcej rzutów niż zdobył punktów. Jego średnia wyniosła zaledwie 2.6 punktów, a jego rekord w jednym meczu to tylko 18 punktów. Nie imponował też pod względem zbiórek. Średnio zbierał tylko 4.2 piłek, a jego najlepszym sezonem pod tym względem był pierwszy rok gry w NBA, kiedy miał przeciętnie 6 zbiórek w każdym meczu.

Po zakończeniu gry w NBA, mimo że miał problemy zdrowotne nie zrezygnował z dalszych występów. Swoich sił próbował w lidze CBA, później jeszcze wybrał się do Włoch, miał też krótki epizod gry w Katarze. Motywacją Bola były przede wszystkim pieniądze. Mimo że w swojej karierze zarobił kilka milionów dolarów (najwyższy kontrakt jaki podpisał to $6 mln za 4 lata), bardzo szybko okazało się, że jest bankrutem. Do jego problemów finansowych przyczyniły się złe inwestycje, ale też ogromne wydatki - utrzymywał wielu swoich krewnych, a do tego, jak się przewiduje przekazał ponad 3 miliony na pomoc dla Sudanu. Później było mu znacznie trudniej wspierać swój kraj, ale robił co mógł, by zdobyć pieniądze. Dlatego wystąpił w telewizyjnym show, w którym celebryci walczyli na bokserskim ringu, zagrał w jednym meczu hokeja na lodzie, mimo że nawet nie umiał jeździć na łyżwach, występował także jako dżokej. Zdawał sobie sprawę, że jego wzrost jest atrakcją dla publiczności i wszyscy śmieją się widząc chudego olbrzyma na łyżwach lub wśród niskich dżokejów. Był niczym atrakcja w cyrku, ale nie przejmował się tym, ponieważ najważniejsze dla niego było zbieranie pieniędzy i pomoc Sudanowi.

Od początku swojej kariery w USA, Bol nie zapominał o ogarniętym wojną domową Sudanie i o swoich rodakach. Często odwiedzał obóz uchodźców, wspierał budowę szpitali i szkół, a także pomagał finansowo rebeliantom dowodzonym przej jego plemię Dinka. Poza tym, Bol aktywnie działał także w Stanach na rzecz Sudanu, organizował demonstracje i rozmawiał z politykami. W 2001 władze Sudanu zaproponowały mu stanowisko ministra sportu, ale równocześnie zarządzały, by przeszedł na Islam. Manute (chrześcijanin) odmówił, w efekcie czego zostały mu odebrane wszystkie dokumenty, został oskarżony od wspieranie rebeliantów, był w areszcie domowym i nie mógł wrócić od USA. Dzięki pomocy ze Stanów udało mu się w końcu wyjechać do Egiptu. Podczas pobytu w Kairze, Bol prowadził szkółkę koszykarską, w której jednym z jego podopiecznych był przyszły zawodnik NBA i jego rodak, Luol Deng.

Po powrocie do Stanów, w 2004 Manute miał poważny wypadek samochodowy, wsiadł do taksówki prowadzonej przez pijanego kierowcę. W szpitalu spędził wtedy ponad 3 miesiące. Już przed tym wypadkiem był w złym stanie zdrowia, miał reumatyzm obu kolan i nadgarstków.

Zmarł w sobotę 19 czerwca, mając poważne problemy z nerkami i bolesną chorobę skóry.

Zapamiętamy go nie tylko jako wielkiego zawodnika, jednego zn najwyższych w historii NBA, ale też i wielkiego człowieka, który robił co mógł, by pomóc Sudanowi.

Manute Bol  1962-2010

Plotki transferowe: Sixers już zdecydowali?

To zdjęcie pojawiło się na chwilę na oficjalnej stronie Sixers w piątek po południu z podpisem "Sixers draft Evan Turner." Czyżby Sixers podjęli już decyzję? Według kilku źródeł GM Stefanski jest zwolennikiem Turnera, natomiast trener Collins wolałby Favorsa.

Rick Bucher z ESPN donosi, że Cavs kontaktowali się z Raptos, by zorientować się jaka byłaby cena ściągnięcia Bosha do Cleveland w ramach sign-and-trade.

Wywiad z Boshem na temat free agency, w którym mówi między innymi o możliwej grze w Nowym Jorku, o wpływie tego co zrobi LeBron, na jego decyzję, o spotkaniu z Wade'm i o Nets.

Stephen A. Smith powiedział, że według jego źródeł James składnia się ku Knicks. Podobno Izzo wiedział, że LeBron bliższy jest decyzji o przejściu do Nowego Jorku, niż pozostaniu w Cleveland, dlatego odrzucił ofertę Cavs, mimo że był już bliski jej zaakceptowania.

Byron Scott ma największe szanse na objęcie stanowiska head coacha Cavs. W Cleveland planują przeprowadzić z nim druga rozmowę w przyszłym tygodniu. Scott jednak znacznie bardziej chciałby zostać trenerem Lakers, gdyby Jackson zdecydował się odejść. Dlatego zanim przyjmie ewentualną ofertę od Cavs, poczeka na decyzję Jacksona.

Knicks stworzyli komitet mający pomóc im przekonać LeBrona, że Nowy Jork jest dla niego najlepszym miejscem. W komitecie znaleźli się między innymi: Donald Trump, Spike Lee, Alec Baldwin, Chris Rock, Tracy Morgan, Whoopi Goldberg,Willis Reed, Walt Frazier i Earl Monroe.

Według HoopsWorld Wolves sprzedają Ala Jeffersona, a kilka drużyn jest poważnie zainteresowanych jego pozyskaniem.

Jeśli Rivers nie zostanie w Celtics na następny sezon, największe szanse na zastąpienie go ma Kevin McHale, były Celt i przyjaciel GM'a Danny'ego Ainge'a. Podobno pod uwagę brani są również Vinny Del Negro i obecny asystent Aromnd Hill. Jeśli natomiast Rivers zostanie, jego nowym asystentem najprawdopodobniej będzie Lawrence Frank.

Tiago Splitter chce grać w NBA, potwierdził to prezydent Caja Laboral Vitoria, obecnej drużyny Brazylijczyka. Splitter ma opcję rozwiązania kontraktu i może przejść do NBA, gdzie prawa do niego mają Spurs.

Według jednego ze źródeł, odejście Kerra ze stanowiska GM Suns, oznacza również odejście Stoudemire'a z Phoenix.
Pojawiają się również głosy, że przyczyną decyzyj Kerra były kwestie finansowe. Podobno Kerr chciał podwyżki, podczas gdy właściciel Suns miał zamiar trochę zmniejszyć jego pensję. Oficjalnie Kerr mówił, że taką decyzję podjął z powodów rodzinnych.

Znany z polskich parkietów, a może i wkrótce polski obywatel, Thomas Kelati przyznał, że zainteresowani nim są Real Madryt, Regal Barcelona i Asseco Prokom. Natomiast Lakers (Kelati grał u nich w zeszłorocznym preseason) zaproponowali mu gwarantowany roczny kontrakt. Ale Kelati najprawdopodobniej zostanie w Europie.

Iverson trenuje i zamierza wrócić od NBA w przyszłym sezonie.

Również Darius Miles chce wrócić i próbuje przekonać do siebie Bobcats.

Jakiś czas temu pojawiły się plotki, że Nuggets mogą wytransferować Lawsona. Jednak według ostatnich doniesień nie zamierzają oni oddawać swojego młodego rozgrywającego.

Były zawodnik NBA, Walter McCarty dołączy do sztabu szkoleniowego O'Briena w Pacers.

Heat wykorzystają opcję w kontrakcie Chalmersa i zatrzymają go na następny sezon.

Raptors i Kings nie prowadzili rozmów w sprawie transferu Turkoglu. Według Toronto Star nic nie wskazuje na to, żeby mogło dojść do wymiany między tymi drużynami.

Artest świętuje

Airball spod kosza: fantastyczny finisz sezonu

Mecz numer 7 był fantastycznym widowiskiem. Przez 48 minut oglądaliśmy walkę na całym parkiecie. Lakers i Celtics robili wszystko, by wygrać i zdobyć tytuł. Nie liczyły się ładne akcje ofensywne, wsady czy cokolwiek innego, najważniejsze było zatrzymanie przeciwników. Liczył się tylko wynik i zwycięstwo, nic więcej. Tego właśnie oczekiwałem po meczu numer 7 i nie zawiodłem się. Właśnie tak miało być: bardzo wyrównany pojedynek, walka, walka, walka i jeszcze raz walka do ostatnich sekund. To było spotkanie na najwyższym poziomie, a zwycięzca w pełni zasłużył na mistrzostwo.

To był drugi mecz numer 7 finałów jaki oglądałem na żywo. Jednak w 2005 to nie było do końca to. Wtedy Spurs i Pistons zaczęli grać dopiero od piątego meczu, pierwsze 4 właściwie można by sobie odpuścić, dlatego mecz numer 7 tak właściwie był trzecim, w którym coś się działo. W tym roku było zupełnie inaczej. To była prawdziwa seria, w której spotkały się dwie równorzędne drużyny i od początku do końca prowadziły wyrównaną walkę. 1-1, 2-2, 3-3 i game 7 - tak właśnie powinna wyglądać seria finałowa. Mieliśmy tu właściwie wszystko: imponujące popisy strzeleckie (8 trójek Allena, 19 punktów Kobe'go w jednej kwarcie), triple-double Rondo, twardą defensywę, walkę pod koszami, świetną grę zespołową, fantastyczną grę liderów i bohaterów drugiego planu (Davis&Nate, Sheed, Fisher i Artest), ale też zmagania zawodników z problemami zdrowotnymi i swoimi słabościami. Tu po prostu każdy chciał wygrać i nie zamierzał odpuścić. Dlatego mogę śmiało powiedzieć, że była to najlepsza seria finałowa jaką widziałem. Teraz już wiem, co to znaczy rywalizacja Celtics-Lakers.

Niestety, do perfekcji finałom zabrakło tylko odpowiedniego wyniku końcowego. Miałem nadzieję, że to Celtics zdobędą tytuł. Mi przypadła rola opisywania finałów z perspektywy Lakers, ale kibicowałem drużynie z Bostonu. Chociaż czasami tak skupiłem się na poczynaniach Lakersów, że już sam nie wiedziałem za kim jestem. Starałem się być obiektywny, ale dzisiaj chciałem napisać 'Lakers nie udało się obronić tytułu'. Musiałem napisać 'Lakers są najlepsi', bo rzeczywiście byli. Gdyby wygrali Celtics, byłoby to piękne uwieńczenie tych wspaniałych finałów. A tak pozostało trochę niedosytu. Gorycz porażki osłodził jednak fenomenalny game 7.

Jeszcze 10 lat temu, to ja cieszyłem się ze zwycięstwa drużyny z LA. Wtedy byłem fanem Lakers, a ich mistrzostwo było pierwszym, jakie zdobyła 'moja drużyna', chociaż znacznie bardziej odpowiednie byłoby tu stwierdzenie 'mój idol', czyli Shaquille O'Neal. 10 lat temu poprowadził Lakers do tytułu, a ja w końcu doczekałem się momentu, w którym mój ulubiony zawodnik był na szczycie NBA i mogłem świętować. 10 lat później nie ma go już w LA, a oni znowu wygrywają.

I nie będę ukrywał, że wkurza mnie Kobe gdy mówi, że teraz ma więcej mistrzostw niż Shaq. Jeszcze w 2006 to O'Neal był pod tym względem lepszy. Teraz Bryant ma już pięć pierścieni, a Shaq jest coraz dalej od powiększenia swojej kolekcji. A jeszcze po trzech kwartach siódmego meczu, kiedy Kobe miał tylko 13 punktów i ledwie 5 celnych rzutów na 20 oddanych miałem satysfakcję, że w tak ważnym spotkaniu, on zawodzi. Niestety, w czwartej kwarcie pokazał klasę i to mu trzeba przyznać. Zrobił co do niego należało i ma swój drugi tytuł bez Shaqa, a mi pozostaje tylko wierzyć, że jeszcze zobaczę jak Most Dominant Ever trzyma w rękach swój piąty puchar Larry'ego O'Briena (póki co, Shaq ma ciągle więcej MVP finałów niż Kobe).

Ale wróćmy do tegorocznych finałów, bo chciałbym zawrócić uwagę na czterech zawodników.

Po pierwsze, Ron-Ron - zawodnik, który w tych playoffs miał tyle wzlotów i upadków. Po meczach w Bostonie wydawało się, że może zostać antybohaterem finałów. On jednak potrafił się podnieść, dobrze zagrać w szóstym spotkaniu i odegrać kluczową rolę w siódmym. Ile razy w tych playoffs oglądaliśmy Artesta pudłującego trójki? Ile razy niepotrzebnie decydował się na takie rzuty? I na minutę przed końcem najważniejszego meczu sezonu dostaje piłkę od Bryanta, stoi za linią rzutów za trzy, długo się nie zastanawia - rzuca (wcześniej spudłował 5 z 6 trójek) i... trafia. Tyle miał niecelnych trójek, ale tą najważniejszą trafił, powiększył prowadzenie Lakers i przyczynił się do ich zwycięstwa.

To właśnie jest piękne w tej grze.

Tak go krytykowano (i słusznie) za niepotrzebne rzuty z dystansu i w tym kluczowym momencie on znowu rzuca. Teraz już nikt nie będzie wypominał mu tamtych niecelnych rzutów i skuteczności 29% za trzy w finałach, teraz będzie się pamiętać tylko ten rzut w końcówce meczu numer 7.

Dla Artesta, w odróżnieniu od jego kolegów z drużyny, to był pierwszy tytuł mistrzowski. Przeszedł bardzo długą drogę, by znaleźć się w tym miejscu. Nawet na konferencji po meczu numer 7 mówił o tym, jak żałuje wydarzeń z pamiętnej bójki w The Palace, po której rozsypali się Pacers będący wtedy pretendentami do tytułu. To był niechlubny rozdział w jego karierze, ale teraz jest mistrzem i chyba najbardziej cieszył się z tego zwycięstwa spośród wszystkich Lakersów. Artest jest trudnym zawodnikiem, ale udowodnił, że może zrobić dla swojej drużyny znacznie więcej niż tylko sprawiać problemy.

Po drugie, Big Fish. Ma już 5 tytułów swoim na koncie, tyle samo co Kobe, ale też tyle co Magic Johnson czy George Mikan. I nie zdobył ich przez przypadek, czy wyłącznie dlatego, że grał u boku Shaqa i Bryanta. Oczywiście to towarzystwo odegrało kluczową rolę, ale sam Fisher też miał znaczący udział w sukcesach Lakers. Pod względem statystyk nigdy nie imponował, ale nie raz bardzo pomagał swojej drużynie. Bez niego, nie byłoby tych 5 tytułów.

Również w tegorocznych finałach pokazał jak ważnym jest zawodnikiem. Przede wszystkim zapewnił Lakers zwycięstwo w Bostonie. Gdyby nie ta wygrana, słowa Pierce'a prawdopodobnie spełniłyby się i ta seria rzeczywiście nie wróciłaby do LA. Natomiast w meczu numer 7 trafił ważną trójkę w połowie czwartej kwarty. A co najlepsze, w tym meczu za trzy trafił 2 razy na 2 próby, podczas gdy we wcześniejszych 6 spotkaniach spudłował wszystkie 8 trójek. Fisher jest po prostu wielki, jest idealnym przykładem zawodnika zadaniowego, który robi wszystko dla dobra swojej drużyny. W wywiadzie po meczu powiedział: "It's all about team" i to najlepiej definiuje jego grę. Taki zawodnik jest niezbędny, jeśli chce się zdobyć mistrzostwo. Trudno nie docenić jego udziału w sukcesach Lakers. Od samego początku, gdy wraz z przenosinami Shaqa do LA stałem się kibicem Jeziorowców, Fisher był jednym z moich ulubionych partnerów O'Neala. Teraz jest moim ulubionym Lakersem i cieszę się, że zdobył swój piąty tytuł (tylko dlaczego nie z Shaqiem, a z Kobe'm).



Teraz trochę o wielkich przegranych. Celtics zagrali fantastycznie, zrobili co mogli, niestety w końcówce to Lakers byli lepsi. Pierce, Garnett i Allen nie zdobyli drugiego tytułu i trudno przewidzieć, czy za rok jeszcze będą mieć okazję, by powalczyć o następny pierścień. Bardzo możliwe, że nie. Mają już swoje lata i będzie im coraz trudniej. Pokazali jednak, że mają ogromną wolę walki, nadal sporo sił i możliwości, a w playoffs rzeczywiście byli w najwyższej formie. Przez cały sezon zasadniczy mówiło się, że są za starzy, że już nic nie osiągną, a oni znowu walczyli o mistrzostwo i to w tak piękniej 7-meczowej serii. Tylko kilka minut zadecydowało o tym, że to nie oni teraz świętują. Celtics 2010 to była wielka drużyna.

Sheed. Już w finale konferencji miał poważne problemy z plecami. Nie był w pełni zdrowia, ale grał i pomagał Celtics. W meczu numer 7 zabrakło kontuzjowanego Perkinsa, Wallace musiał zastąpić go w pierwszej piątce i stanął na wysokości zadania. Zagrał bardzo dobrze, zanotował 11 punktów i 8 zbiórek. Dzięki niemu i Davisowi nie było widać, że Celtics grają bez swojego podstawowego środkowego. A do tego, na minutę i 23 sekundy przed końcem Wallace trafił za trzy, zmniejszając stratę Celtics do 3 punktów. Trafił mimo nie najlepszej pozycji i dobrej obrony Lakers. Trafił mimo że wcześniejsze 3 trójki w tym meczu spudłował. W najważniejszym meczu zrobił co do niego należało. Niestety, nie przełożyło się to na zwycięstwo Celtics.

Po meczu Rivers powiedział, że Sheed zastanawia się nad zakończeniem kariery. Możliwe, że był to jego ostatni mecz w NBA. Jeśli tak się rzeczywiście stanie, to mimo, że nie sięgnął po swój drugi tytuł, ten mecz numer 7 może być pięknym pożegnaniem (mam jednak nadzieje, że jeszcze zobaczymy go w akcji).

Na koniec chciałem jeszcze wspomnieć o Rondo - bezsprzecznie MVP Celtics. Mecz numer 7 w jego wykonaniu był kolnym fantastycznym występem. Ponownie imponował wszechstronnością i otarł się o triple-doube: 14pts, 10ast i 8reb. Starał się poprowadzić drużynę z Bostonu do zwycięstwa, kreował partnerów, a gdy trzeba było nawet trafił za trzy. Na 16 sekund przed końcem musiał rzucać zza łuku i trafił swoją drugą trójkę w tych finałach. Później jeszcze raz rzucał w ostatnich sekundach, ale nie można oczekiwać do niego, że trójkami zapewni Celtics wygraną. Ta jedna trójka, to i tak było bardzo dużo. Ostatecznie nie dał Celtics tytułu, ale to dzięki niemu zaszli aż tak daleko. Ma dopiero 24 lata i wielką karierę przed sobą. W tych playoffs pokazał, że jest prawdziwą gwiazdą. Przyszłość drużyny z Bostonu leży w jego rękach, dlatego w Massachusetts mogą być o nią spokojni.

Sezon 2009/10 został zakończony. Szkoda, że to już koniec, tym bardziej, że finisz był tak imponujący. Ale przed nami bardzo interesujący offseason i miejmy nadzieję, że w jego efekcie przyszłoroczne playoffs będą jeszcze ciekawsze niż tegoroczne (a nie będzie to łatwe, zwłaszcza w przypadku finału).

Game 7 Boston : Nie udało się...

Bohater meczu: Rajon Rondo
Gdyby ten mecz zakończył się inaczej, to właśnie rozgrywający C's zostałby MVP finałów. Rozegrał naprawdę dobry mecz (14pkt,10ast,8reb), rozdając świetne piłki, atakując raz za razem tablicę. Zabrakło go trochę w 4 kwarcie, choć to jego trójka zatrzymała przy życiu C's w ostatnich sekundach (kolejną, decydującą, niestety spudłował).

Decydujące elementy:

zbiórki - osłabieni brakiem Perkinsa Celtics wyraźnie przegrali deskę (40-53, ale głównie zbiórki ofensywne 8-23). Mimo to nie dali odskoczyć Lakers, a wręcz przez 3 kwarty przeważali. Ostatecznie musiało to się zemścić. Garnett miał tylko 3 zbiórki.
brak wsparcia z ławki - Jedyne punkty z ławki zdobył Glen Davis (6pkt,9reb), któremu bardzo zależało na wygraniu spotkania. To było widać. Nate z Tonym Allenem byli niewidoczni, i jak się spodziewałem, rotacja nie została poszerzona o Sheldena Williamsa. Zabrakło paru dodatkowych punktów z ławki.

czwarta kwarta - to materiał na odrebny artykuł. To wtedy Celtics stanęli, przestali grać swoją koszykówkę.Przegrana 22-30, w wyjątkowy sposób. Mecz dla Lakers wyszarpał Ron Artest i Fisher. Swoimi dwoma trójkami. Co by było, gdyby Artest nie trafił tego rzutu? Było tak blisko. Dlaczego Pierce nie rzucił za 3 w końcówce? Gdyby trafił, Lakers mieliby tylko jeden punkt przewagi i zdarzyć mogłoby się wszystko. Sędziowie tez nie dopomogli, ale to Celtics głównie są winni swojej porażce. Odpuścili prawie na mecie. Ech, szkoda.

Do 4 kwarty mecz układał się po myśli Celtics. Rondo zbierał, wyprowadzając kontry, piłki były wrzucane pod kosz. Celtics byli skuteczni, i przede wszystkim grali bardzo dobrze w obronie, powstrzymując Lakers i trzymając ich poniżej 35% z gry. Kobe był bezradny wobec podwojeń na nim, za bardzo chciał. Rasheed robił dobrą robotę w obronie jak i w ataku, Garnett straszył w grze 1-on-1, głównie przeciwko Gasolowi. Davis posłuchał się rad Perkinsa i raz za razem atakował pomalowane. Pierce wraz z Allenem nie grali czegoś wielkiego. Ale kto by pomyślał, że będzie potrzeba czegoś więcej przy tak grających Lakersach?Taki obraz gry był do 4 kwarty.

Czwarta kwarta to zupełnie inny mecz. W ataku Rondo przestał dogrywać piłki pod kosz. Kilka razy Celtom zadrżała ręka z prostych pozycji, za często były grane izolacje. Brakowało punktów z kontry. Spowodowało to, że po trójce Fisha Lakers wyrównali. Po kilku przestrzelonych pozycjach w ataku, Artest trafił trójkę na 6 punktów przewagi. Według mnie był to decydujący moment. Szaleńcza pogoń się nie udała, mimo wielkiego wysiłku Rondo, który o mało co by nie uratował tego meczu dla Celtics. Mistrzostwo trafiło w ręce Jeziorowców.

Bardzo szkoda mi Celtics. Po takich playoffs ten tytuł im się należał. Wyeliminowali Cavaliers, Magic, i o mały włos i Lakers by uznali ich wyższość. Czy to będzie ostatni finał NBA dla Celtics w najbliższych latach? Dużo zależy od tego offseason.
Na koniec chciałbym pogratulować Lakers.