Finał wschodu dla Celtics

Postanowiłem, że nie będę pisał szczegółowej analizy przed finałem wschodu, a zamiast tego napiszę dlaczego uważam, że wygrają Celtics.

Zdaję sobie sprawę z tego, że rok temu Magic także byli niedoceniani, a potem awansowali do finału. Teraz są silniejsi i właściwie to oni są faworytami. W dodatku gra tam Gortat i chciałbym, żeby Polak znowu wystąpił w finale, jednak mimo to uważam, że wygrają Celtics. Dlaczego?

Po pierwsze – Rondo.
Gra fantastycznie i udowodnia, że jest jednym z najlepszych playmakerów w lidze. Nawet jeśli w starciu z Magic nie będzie już tak skuteczny w ataku, ponieważ lepiej będzie go krył Nelson, a wchodząc pod kosz będzie musiał uważać na bloki Howarda, to i tak może nadal być gwiazdą swojego zespołu. Jego najsilniejszą bronią są fantastyczne podania i kreowanie partnerów, to on nakręca grę Celtics. Poza tym, jest bardzo dobrym obrońcą i na pewno sprawi sporo problemów Nelsonowi, który już nie będzie tak łatwo zdobywał punktów, jak w dwóch pierwszych seriach.

Po drugie – KG.
Już dawno nie był w tak wysokiej formie. Widać w jego grze ogromną determinację i wolę walki. Tego bardzo brakowało Celtics rok temu. KG jest ich liderem, który swoim zachowaniem potrafi zmotywować partnerów do większego wysiłku na parkiecie.

Po trzecie – obrona.
To będzie seria zdominowana przez obronę. Zarówno Celtics jak i Magic są pod tym względem bardzo silni, ale to jednak drużyna z Bostonu ma lepszą defensywę. To oni zdobyli dzięki niej mistrzostwo, a do tego mają na ławce Toma Thibodeau, który zawsze wymyśli, jak najskuteczniej powstrzymać rywali.

Po czwarte – 8-0 Magic.
W dwóch pierwszych rundach Magic grali fantastyczną koszykówkę, bardzo dobrą obronę i wynikający z niej morderczy dla przeciwników atak. Właściwie po tym, co dotychczas pokazali, wydaje się, że są nie do zatrzymania. Ale trzeba pamiętać, że rok temu w takiej samej sytuacji byli Cavs, a w 2005 bilans 8-0 miał Stan Van Gudny z Heat. Zarówno Cavs, jak i Heat przegrali finał wschodu. Dlatego historia nie jest po ich stronie. Poza tym, wydaje mi się, że totalna destrukcja Hawks nie była tylko wynikiem świetnej gry Magic, ale w równym stopniu poddaniem się Hawks.

Po piąte – Rivers.
Jest znacznie lepszym trenerem niż Van Gundy. W odróżnieniu od Van Gundy'ego, on pokonał w finale Lakers i zdobył mistrzostwo. Rivers wie jak poprowadzić swoją drużynę, jak wykorzystać najsilniejsze strony i z motywować swoich zawodników. Podczas gdy Van Gundy'emu zdarzając się dziwne decyzje, trudne do wytłumaczenia. Pojedynek trenerski w tej bardzo wyrównanej rywalizacji odegra istotną rolę, a przewagę w nim ma Rivers.

Po szóste – doświadczenie.
Celtics są starszą, ale też bardziej doświadczoną drużyną. Garnett, Allen i Pierce potrafią wygrywać te najważniejsze mecze, trafić te decydujące rzuty. Natomiast w Magic Howard jest kluczową postacią, ale w decydujących meczach jeszcze nie potwierdził, że jest w stanie dać swojej drużynie zwycięstwo. Nelson nie jest clutch playerem. Carter natomiast jako jedyny z podstawowych zawodników Magic nie ma doświadczenia z występu w wielkim finale, a to jest dopiero jego pierwszy finał konferencji w karierze.

Po siódme – Perkins i spółka.
Perkins, Wallace i Davis to zawodnicy, którzy będą zajmować się pilnowaniem Howarda. Center Magic w pojedynkach z Celtics zawsze ma problemy w ataku. Podkoszowi drużyny z Bosotnu będą z nim grać jeden na jeden, bardzo uprzykrzą mu życie, a gdy nie będzie skuteczny w ataku, łatwiej będzie im kryć obwód i uchronić się przed trójkami Magic.

Po ósme – rezerwowi.
To Magic mają najdłuższą ławkę w lidze i to ich zmiennicy będą zdobywać więcej punktów. Jednak nie można lekceważyć rezerwowych Celtics. Tony Allen już nie raz odgrywał kluczową rolę w tych playoffs i pomagał swojej drużynie wygrywać, Davis świetnie zastąpił Garnetta, gdy zawieszono go na jeden mecz w pierwszej rundzie, a Wallace w serii z Cavs miał dwa bardzo dobre występy w kluczowych meczach.

Po dziewiąte – mecze na wyjazdach.
Przewagę własnego parkietu mają Magic, ale Celtics pokazali, że gra na wyjazdach nie stanowi dla nich problemu. W drugiej rundzie wygrali w Cleveland dwa kluczowe mecze, numer 2 i 5.

Po dziesiąte – determinacja Celtics.
W drugiej połowie sezonu grali bardzo słabo, ale konsekwentnie twierdzili, że nie ma to dla nich znaczenia. Dopiero w playoffs mieli zacząć grać na wysokim poziomie i tak się stało. Zaprezentowali rewelacyjną obronę, która może dawać im nadzieję na walkę o tytuł, jeśli podtrzymają ją na tym poziomie co dotychczas. Wielka trójka gra bardzo dobrze, a nadzwyczaj dobrze spisuje się Rondo. Celtics mają ogromną determinacje, by wygrać w tym roku i pokazać, że nie są jeszcze za starzy. Dotychczasowe dwie serie pokazały, że dysponują też odpowiednią siłą na parkiecie, by o tytuł powalczyć.

Blazers, czyli kontuzje, kontuzje i jeszcze raz kontuzje

Głupio się przyznać, ale zapominałem o Blazers. Napisałem podsumowanie sezonu każdej drużyny, która już zakończyła rozgrywki, poza drużyną z Portland. Na szczęście uważny czytelnik naszego bloga, Łukasz mi o tym przypomniał, dlatego nadrabiam zaległości.

W poprzednim sezonie Blazers zagrali w playoffs po 5 latach nieobecności. W fazie zasadniczej wygrali wtedy 54 mecze, zajęli czwarte miejsce na zachodzie – weszli do grona najlepszych drużyn ligi. Kilka lat budowano zespół wokół młodych zawodników i wreszcie przyniosło to oczekiwany efekt. To miał być pierwszy krok, od którego zacznie się dominacja Blazers. W tegorocznych rozgrywkach mieli zrobić następny krok, czyli dłużej powalczyć w playoffs. Spodziewano się kolejnego rok postępu, by już niedługo drużyna z Portland stała się jednym z faworytów do mistrzostwa. Niestety, ten sezon nie wyglądały tak, jak oczekiwano, ponieważ Blazers zostali zdziesiątkowani przez kontuzje. W stanie Oregon panowała prawdziwa plaga kontuzji.

Seria rozpoczęła się od Batuma, którego kontuzja barku wyeliminowała z pierwszej połowy sezonu (opuścił 37 meczów).

Później urazu doznał Outlaw, zagrał tylko w 11 meczach i już nie wrócił na parkiet w koszulce Blazers, został oddany w lutym do Clippers (jako zawodnik Blazers opuścił 44 mecze).

Następny był Oden, znowu. Stracił cały sezon debiutancki, w drugim też miał problemy zdrowotne, ale w większości spotkań wystąpił, a teraz już na początku grudnia doznał poważnej kontuzji kolana – koniec sezonu (opuścił 61 meczów).

Kilkanaście dni później z gry został wyeliminowany Przybilla, który zastępował Odena w roli pierwszego środkowego. Również doznał kontuzji kolana, przeszedł operację i było wiadomo, że Blazers do końca sezonu zostali pozbawieni swoich dwóch centrów. Na dodatek Przybilla w marcu przewrócił się pod prysznicem, kontuzja się odnowiła i potrzebna była kolejna operacja. (opuścił 52 mecze)

Problemów zdrowotnych nie ustrzegł się również Roy, opuścił 17 meczów w sezonie regularnym, ale najbardziej dotkliwa dla Blazers była jego kontuzja tuż przed playoffs. Co prawda bardzo szybko wrócił do gry i wystąpił już w czwartym meczu pierwszej rundy, jednak nie był to Roy, który mógłby zapewnić swojej drużynie zwycięstwa. Kontuzja Roy'a przekreśliła szanse na dobry wynik w playoffs, które przecież wzrosły, gdy Blazers dokonali transferu z Clippers i pozyskali Camby'ego.

Sporo meczów opuścił jeszcze Fernandez - 20. W sumie ta szóstka kluczowych zawodników drużyny z Portland opuściła 231 meczów! A jedynymi graczami, którzy wystąpili we wszystkich 82 spotkaniach byli Miller i Webster. Dla wielu drużyny, byłoby to poważne usprawiedliwianie znalezienia się na dnie tabeli. Ale nie dla Blazers. Oni mimo tak zdziesiątkowanego składu potrafili wygrać ostatecznie 50 spotkań i zająć szóstą pozycję w tabeli. Pod tym względem, ten sezon był dla nich bardzo udany. Oczywiście spodziewali się znacznie więcej, miało być lepiej niż rok temu, ale w tej sytuacji rezultat 50-32, jest naprawdę imponującym osiągnięciem.

Ten dobry rezultat, Blazers zawdzięczają świetnie grającemu Roy'owi, który był prawdziwym liderem drużyny i prowadził ją do zwycięstw.  Natomiast podczas nieobecności Roy'a, kluczową rolę odegrał Miller. Chociaż jego przygoda z drużyną z Portland nie zaczęła się najlepiej. Był w konflikcie z trenerem, który nie widział go w pierwszej piątce, media krytykowały pozyskanie go przez Blazers i coraz częściej mówiono, że Miller powinien zostać jak najszybciej wytransferowany. Jednak z czasem stał się etatowym podstawowym rozgrywającym i spisywał się bardzo dobrze. Mądrze prowadził grę drużyny, pomagał jej swoim doświadczenia, a raz nawet zdobył 52 punkty, zapewniając zwycięstwo w Dallas.

Mówiąc o najważniejszych postaciach drużyny, oczywiście nie można pominąć Aldridge'a, który przez całe rozgrywki grał bardzo równo, na wysokim poziomie. Przede wszystkim świetnie spisywał się w drugiej połowie rozgrywek. W lutym zdobywał średnio ponad 20 punktów, prowadząc osłabioną drużynę do 7 zwycięstw w 13 meczach.

Fantastyczną pracę wykonał również trener McMillan. Wycisnął maksimum z tego, czym dysponował. Nawet bez swoich najważniejszych zawodników, potrafił wygrywać. Nawet gdy w pierwszej piątce musiał wystawiać Howarda, a na ławce najważniejszymi rezerwowymi byli debiutanci Cunningham i Pendergraph.

Ten sezon dla Blazers można podsumować jednym słowem - kontuzje.

Skoro wygrali 50 meczów pod nieobecność w 231 meczach swoich najważniejszych zawodników, można tylko sobie wyobrażać, gdzie byliby grając w pełnym składzie. Plany na zdominowanie zachodu muszą przełożyć na następny sezon. Może za rok wreszcie Oden będzie zdrowy i potwierdzi swój ogromny potencjał? Bez wątpienia Blazers dysponują bardzo dużą siłą i przyszłość należy do nich, o ile kontuzje im w tym nie przeszkodzą.

Zagadka na weekend (8)

Mavs odpadli z playoffs już w pierwszej rundzie, ale w każdej z czterech drużyn, które wystąpią w finałach konferencji jest co najmniej jeden zawodnik, który w swojej karierze grał w Dallas. Jacy to zawodnicy?

Airball spod kosza: LOSERS

2009: 66 zwycięstw w sezonie zasadniczym, 2-4 w finale wschodu z Magic
2010: 61 zwycięstw w sezonie zasadniczym, 2-4 w drugiej rundzie z Celtics

Dwa lata z rzędu Cavs byli najlepszą drużyną ligi i dwa razy nie udało im się nawet awansować do finału NBA.

Drugi rok z rzędu Cavs są największymi przegranymi playoffs.

Dwukrotny MVP po raz kolejny nie powalczy o mistrzostwo, tak jak to miało miejsce w przypadku Nasha. Indywidualna nagroda ponownie nie przekłada się na prawdziwy sukces drużyny, jakim jest zdobycie tytułu.

Rok temu w serii z Magic, James grał rewelacyjnie. Robił co mógł, by zapewnić swojej drużynie awans. Odnotowywał średnio 38.5 punktów, 8.3 zbiórek i 8 asysty. Niestety nie miał odpowiedniego wsparcia i Cavs przegrali.

Teraz LeBron miał teoretycznie znacznie lepszych partnerów. Jednak on sam z powodu kontuzji, która co by o niej nie mówić, czy była poważna czy nie, miała znaczący wpływ na jego postawę, nie grał tak dobrze, jak przez cały sezon. Miał również gorsze statystyki, niż te w zeszłorocznej serii z Magic: 26.8 punktów, 9.3 zbiórek i 7.2 asyst. Do tego, jego lepsi partnerzy wcale nie okazali się tacy dobrzy i nie dali mu takiego wsparcia, jakiego można było oczekiwać.

Przez ostatnie dni toczyła się bardzo gorąca dyskusja na temat znaczenia fatalnego występu Jamesa w meczu numer 5 dla jego kariery. Wielu uznało, że ten występ przekreśla wielkość LeBrona, inni bronili go i przewidywali, że jeszcze pokaże na co go stać w tej serii. Rzeczywiście w meczu numer 6 zagrał o wiele lepiej. Nawet nie patrząc na statystyki, na boisku James był bardziej aktywny, starał się prowadzić swoją drużynę, walczył. W części mu się to udawało (triple-double), w części nie (9 strat), ale ostatecznie nie był to występ, którym mógłby zapewnić Cavs zwycięstwo. Zwłaszcza biorąc pod uwagę świetną postawę Celtics.

Mecz numer 5 na pewno będzie Jamesowi wypominany do czasu, aż w końcu nie zdobędzie tytułu. Może w jeszcze większym stopniu zapisać się historii, jeśli to był jego ostatni mecz w Cavs przed własną publicznością. Ale sprowadzanie jego kariery tylko do tego spotkania nie ma sensu. Ten sezon można podsumować tym fatalnym występem. Ponieważ po nim, drugie MVP i 61 zwycięstw Cavs straciło znaczenie. Natomiast podsumowując jego dotychczasową karierę, znacznie częściej wspominałoby się jego fenomenalny występ w meczu numer 5 finałów wschodu 2007 w Detroit, który właściwie przesądził o późniejszym awansie Cavs do finału ligi. Tego nie przyćmi nawet fatalny meczu numer 5 przeciwko Celtics.

Nie ma wątpliwości, że James jest wielkim zawodnikiem, a ta porażka w drugiej rundzie jest kolejnym wydarzeniem w historii NBA, które potwierdza, że nawet ci najwięksi nic nie osiągną, jeśli nie mają wokół siebie równie wybitnej drużyny. Jak pokazały te playoffs, Cavs nie byli wielkim zespołem.

Cavs znowu jadą na wakacje wcześniej niż przewidywali. Typowani na głównych faworytów do mistrzostwa, znowu nie sprostali wyzwaniu. Jednak ten rok różni się od poprzedniego tym, że w offseason LeBron będzie wolnym agentem. Od razu pojawia się pytanie czy wczoraj widzieliśmy go po raz ostatni w koszulce Cavs? Na pewno, od dzisiaj, aż po ostateczną decyzje i podpisanie kontraktu, cała NBA będzie żyć plotkami, doniesieniami, spekulacjami - gdzie James będzie grał w przyszłym sezonie.

Jedno jest pewne, którąkolwiek drużynę wybierze: Cavs, Knicks, Bulls czy Nets, żeby w końcu zdobyć pierwszy tytuł, King będzie potrzebował 'swojego Pippena'. Zawodnika, na którym zawsze będzie mógł polegać, który będzie drugą gwiazdą zespołu, ale gdy LeBronowi zdarzy się słabszy mecz, zastąpi go przesuwając się do roli pierwszoplanowej. Williams nie jest takim graczem. Jamison też nie. Shaq był tego typu wsparciem dla Wade'a, ale to było kilka lat temu. Bez 'swojego Pippena', James może każde playoffs kończyć w ten sposób, co dwa ostatnie i zakończyć karierę jako zawodnik z mnóstwem rekordów i nagród indywidualnych, ale bez tego najważniejszego trofeum.

Tyle o LeBronie, przejdźmy do jego drużyny.

Przyszłość Jamesa w Cleveland jest obecnie pod dużym znakiem zapytania, ale Mike Brown może być pewny tego, co go czeka. Już po zeszłorocznej porażce z Magic mówiło się, że jego pozycja jest zagrożona. Wtedy przetrwał. Drugi z rzędu sezon kończący się tak ogromnym rozczarowaniem, to już za dużo, by władze klubu nie zdecydowały się na zmianę head coacha. Nawet jeśli docenimy jego świetną pracę, to że pod jego wodzą Cavs dwukrotnie byli najlepszą drużyną ligi. Tego nie można nie docenić. Ale liczyć się mistrzostwo, a tu Brown, tak jak cała drużyna, zawiódł. W takiej sytuacji, odpowiedzialność zawsze ponosi trener i tak będzie i tym razem. Brown nie potrafił zmotywować swoich zawodników do walki w meczu numer 5, nie potrafił znaleźć sposobu na zatrzymanie Rondo, czy odpowiedzi na skuteczną defensywę Celtics. Dwa lata z rzędu nie wprowadził Cavs do finałów, mimo że jego drużyna była głównym faworytem do tytułu.

Brown dołączy do Mitchella i Scotta, którzy dwa lata po otrzymaniu nagrody Coach Of the Year stracili pracę.

Shaq nie zrealizował swojego planu i nie dał Królowi pierścienia. Do niego, jako jednego z niewielu z Cavs, trudno mieć pretensje. Zrobił, co mógł. Był role playerem, walczył po koszami, a gdy w końcu doczekał się podania, starał się pomóc drużynie w ataku. W serii z Celtics miał problemy w rywalizacji z Perkinsem, ale w ważnych meczach 4 i 5 zagrał dobrze. Nie można zapomnieć, że ma on już 38-lat i nie jest tym samym Shaqiem, co kiedyś. Miał pomóc Cavs w walce z Magic i Howardem, niestety nie ma już szansy wykazać się w pojedynku z Spuermanem 2.

Tak samo jak LeBron, również Shaq stanie się teraz wolnym agentem i trudno powiedzieć co zrobi. Sądzę, że jeszcze nie zakończy kariery (a przynajmniej mam taką nadzieję, bo NBA bez Shaqa to będzie zupełnie inna NBA) i jeszcze spróbuje zdobyć piąty pierścień, ale gdzie?

Jamison. No właśnie. Jego transfer do Cavs miał być tym decydującym elementem, który już definitywnie przechyli szalę na korzyść drużyny z Ohio, to miała być kropka nad „i”. I co? W serii z Bulls spisywał się bardzo dobrze, w dwóch ostatnich meczach zdobywał ponad 20 punktów, był drugą opcją w ataku. Tak właśnie miało być. Jednak w drugiej rundzie już nie było. Jamison rozegrał tylko jedno dobre spotkanie, kiedy Cavs w meczu numer 3 zniszczyli gospodarzy w Bostonie. Natomiast w dwóch ostatnich spotkaniach trafił łącznie zaledwie 6 z 20 rzutów zdobywając 14 punktów. Totalna katastrofa. Cavs mogą już żałować, że przejęli jego ogromny kontrakt, który kończy się dopiero w 2012. W tym momencie nie ma znaczenia, że dobrze grał w sezonie zasadniczym, że w przyszłym roku może być czołową postacią drużyny. Najważniejsze jest to, że zawiódł w tych playoffs. Bo to właśnie z powodu tych playoffs ściągnięto go do Cleveland.

O jego fatalnej grze w obronie i tym, jak łatwo radził sobie z nim Garnett, nie warto już się rozpisywać.

Mo Williams. Jeszcze rok temu byłem w stanie zrozumieć, że to jego pierwsze playoffs, w których odgrywa tak ważną rolę i pierwszy występ w finale konferencji. Ale po tym, co pokazał w tym sezonie, jestem już pewien, że Mo nie jest zawodnikiem na playoffs. Rozgrywający Cavs nie ma odpowiednio silnej psychiki, by wytrzymać ogromną presję i nie potrafi w ważnych meczach grać na najwyższym poziomie. W trudnych momentach zawodzi. A poza tym, nie ma co się oszukiwać, nie jest to gracz kalibru All-Star, mimo że w 2009 wystąpił w Meczu Gwiazd. To po prostu dobry rozgrywający, nic więcej.

Williams i Jamison mieli w największym stopniu wspierać LeBrona. Gdyby robili to tak, jak tego oczekiwano, nawet słabsze mecze James nie kończyłby się porażką -32 punktów. Trudno to porównać do wsparcia, jakie dostał Rondo od swoich trzech wielkich partnerów. Wiem, że to trochę nieadekwatne porównanie, ale po tej serii dla mnie Rondo jest pierwszoplanową gwiazdą Bostonu, a trójka weteranów mu pomaga.

Cavs byli moim faworytem do mistrzostwa. Sądziłem, że w tym roku im się uda. Teoretycznie wszystko wyglądało bardzo dobrze. Ale też wiedziałem, że potrzebują Jamesa grającego na 100%. Oczywiście nie oznacza to, że ich porażkę można usprawiedliwić łokciem LeBrona. Na to złożyło się znacznie więcej czynników. A efekt jest taki, jak rok temu: Cavs znowu zawiedli.

Marzenia Cavs o mistrzostwie w tym roku zostały zakończone, a jeśli James odejdzie, plany zdobycia tego najważniejszego trofeum będą musieli odłożyć na daleką przyszłość. Dlatego teraz zaczyna się bardzo ważny etap w historii klubu z Cleveland – walka o podpisanie nowego kontraktu z Jamesem.

Cel numer 1 sezonu - zdobycie tytułu - nie został osiągnięty.
Cel numer 1 offseason – zatrzymanie LeBrona - …?

Heat już rozpoczęli kampanię We Want Wade. Co wymyślą Cavs?

game 6: Celtics 94 - Cavs 85

Bohater meczu: Rajon Rondo
To on jest teraz gwiazdą zespołu i we wczorajszym meczu, w którym Celtics mogli zakończyć serię, zrobił co do niego należało, by jego drużyn nie musiała wracać do Cleveland. Co prawda w czwartej kwarcie spudłował 3 z 4 rzutów wolnych, ale z gry trafił 3 z 4 i zdobył 7 punktów. Natomiast w przesądzającej o zwycięstwie serii 10-0, zaliczył 2 punkty i 2 asysty. Spotkanie zakończył z dorobkiem 21 punktów, trafiając 60% swoich rzutów z gry. Równocześnie, tak jak w poprzednich meczach, także wczoraj świetnie kreował swoich partnerów odnotowując 12 asyst. Był to jego 3 meczach w tych playoffs, w którym miał co najmniej 20 punktów i 10 asysty. Poza tym, zaliczył też 5 przechwytów – najwięcej w tegorocznej fazie posezonowej. Kolejny fantastyczny występ rozgrywającego Celtics i kolejna wygrana jego drużyny.

Decydujące elementy:
punkty po stratach: Celtics zdobyli 27 po 24 stratach gości, Cavs 17 po 13 stratach gospodarzy
obrona Celtics w drugiej połowie: pozwolili Cavs tylko na 36 punktów przy skuteczności 33%
punkty z kontry: Celtics 19 – Cavs 8

Zawodnicy z Bostonu przed spotkaniem mówili, że jest to dla nich mecz 7, muszą go wygrać. I to zrobili. Było widać ich determinację, zagrali na wysokim poziomie, świetnie bronili, a następnie skutecznie egzekwowali akcje w ataku. Zaprezentowali wspaniałą grę zespołową, na którą Cavs po raz kolejny nie mieli odpowiedzi, dlatego to Celtics zmierzą się teraz z Magic w finale wschodu.

Poza Rondo, kluczową rolę odegrał Garnett, którzy przez całą serię grał na bardzo dobrym, równym poziomie. Potwierdził to, co zapowiadał przez cały sezon, że na ten najważniejszy moment rozgrywek będzie świetnie przygotowany. KG trafił wczoraj pierwsze 5 swoich rzutów. Nie potrafił zatrzymać go ani Shaq, ani Jamison. Varejao trochę go spowolnił, ale ostatecznie to i tak Garnett był górą. Zdobył 22 punkty ze skutecznością 58% z gry, zebrał 12 piłek i zaliczył 3 asysty. Pierce miał tylko 13 punktów, ale 11 z nich w drugiej połowie. W pierwszej spudłował 4 z 5 rzutów z gry, do tego miał problemy z faulami, natomiast w drugiej trafił 3 z 4 rzutów za trzy, które odegrał ważną rolę w rozbijaniu defensywy Cavs i powiększaniu prowadzenia. Znacznie gorzej spisywał się Ray Allen. W drugiej połowie nie trafił do kosza, a mecz zakończył mając tylko 8 punktów (2/8 z gry, 0/5 za trzy). Ale Celtics nie przeszkodził minimalny udział Allena w ataku, ponieważ mogli liczyć na wsparcie z ławki. Wallace i Tony Allen zdobyli razem 23 punkty i zaliczyli 5 przechwytów, co pokazuje jak przydatni byli zarówno w ofensywie, jak i w defensywie.

James bez wątpienia zagrał znacznie lepiej niż w poprzednim meczu. Był bardziej aktywny, częściej wchodził pod kosz, zbierał, podawał, ale ciągle to nie był ten LeBron, który zapewniał Cavs seryjne zwycięstwa, który był dwukrotnym MVP. Zaliczył drugie triple-double w tych playoffs, jednak trudno ten występ porównać do meczu numer 4 przeciwko Bulls. James zanotował imponującą liczbę 19 zbiórek, miał 10 asyst, w czwartej kwarcie zdobył 10 ze swoich 27 punktów, jego dwie trójki z rzędu zmniejszyły stratę do 4 punktów na 9 i pół minuty przed końcem, ale... popełnił aż 9 strat, co jest niedopuszczalne w tak ważnym meczu, gdy jest się pod ścianą. Lider drużyny, który ma poprowadzić ją do zwycięstwa, nie może tracić tyle piłek. Poza tym, James ponownie miał problemy ze skutecznością. Trafił tylko 8 z 21 rzutów, czyli 38%.

Straty były bardzo poważnym problemem Cavs i w dużej mierze przesądziły o ich porażce. Kiedy LeBron stracił piłkę na minutę i 17 sekund przed końcem, a Celtics prowadzili 9 punktami, Cavs się poddali. W tej ostatniej minucie nawet nie faulowali rywali, zostali zupełnie rozbici i chcieli już jak najszybciej udać się do szatni. Nie wierzyli, że są jeszcze w stanie coś zrobić i trudno powiedzieć, czy w ogóle wychodząc na to spotkanie mieli przekonanie, że mogą wygrać. W pierwszej połowie toczyli z Celtics wyrównany pojedynek, ale w trzeciej kwarcie gospodarze osiągnęli dwucyfrową przewagę i wtedy Cavs zaczęli już myśleć o porażce. Kiedy zbliżyli się na 4 punkty na początku czwartej kwarty, Celtics odpowiedzieli serią 10-0. To był nokaut drużyny z Cleveland.

Mo Williams rewelacyjnie rozpoczął ten mecz. W pierwszej kwarcie miał 10 punktów, a pierwszą połowę zakończył z 20. Trafił 7 z 10 rzutów z gry i jedyną trójkę w pierwszej połowie (obie drużyny spudłowały wtedy 13 z 14 rzutów za trzy). Właśnie takiej postawy z jego strony Cavs bardzo potrzebowali. Mo wchodził pod kosz, zdobywał punkty i wspierał w ataku LeBrona. Niestety w drugiej połowie był już zupełnie niewidoczny. Celtics zaczęli go lepiej bronić, a on nie umiał przebić się przez ich defensywę. W rezultacie spudłował wtedy 7 z 8 rzutów i zdobył  zaledwie 2 punkty. Poza tym, na swoim koncie miał tylko 4 asysty i aż 5 strat. W drużynie gości jeszcze tylko Shaq miał dwucyfrowy dorobek punktowy (11), pozostali zawodnicy  nie potrafili w większym stopniu wesprzeć ofensywy. Najbardziej zawiódł oczywiście Jamison. Nie dość, że był najsłabszym ogniwem obrony Cavs i zupełnie nie radził sobie z Garnettem, to jeszcze był zupełnie nieprzydatny w ataku. Ten decydujący mecz, był jego najgorszym w tych playoffs – od weterana, który jest czołową postacią drużyny oczekuje się czegoś zupełnie innego. Zdobył ledwie 5 punktów pudłując 8 z 10 rzutów, w tym wszystkie 3 za trzy.

Najlepsi w sezonie zasadniczym Cavs znowu kończą playoffs bez występu w finale ligi. Natomiast Celtics, których możliwości były kwestionowane przez cały rok, nadal pozostają w walce o mistrzostwo. W finale wschodu będą mieć okazję zrewanżowania się Magic za zeszłoroczną porażkę w drugiej rundzie po 7-meczowej serii.

Jazz: Williams-Boozer to nie Stockton-Malone

Jazz przed sezonem zdecydowali się wyrównać wysoką ofertę złożoną Millsapowi przez Blazers i zatrzymać go w Salt Lake City. W związku z tym, od razu pojawiło się wiele plotek dotyczących transferu Boozera. Trzymanie w składzie dwóch zawodników na tę samą pozycję, zarabiających łącznie ponad $20 milionów, wydawało się zbyt dużą rozrzutnością. Poza tym, kończący się kontrakt Boozera był atrakcyjny na innych drużyn. Pozyskując go, nie tylko dostałby bardzo dobrego zawodnika, ale równocześnie po sezonie z ich salary cap zwolniłoby się o blisko $13 milionów. Przed rozgrywkami bardzo dużo mówiono o wymianie, spekulowano dokąd trafi gwiazdor Jazz. Nawet w klubowym sklepie obniżono ceny koszulek z numerem 5 i wydało się, że odejście Boozera jest tylko kwestią czasu. Później plotki ucichły, aż do trade dedaline. Ostatecznie jednak Jazz ograniczyli swoje wydatki oddając Maynora i Brewera, natomiast Boozer został. Zwolennikiem tej opcji był trener Sloan, co na pewno miało duży wpływ na brak transferu. Po tym, co Boozer pokazał w pierwszej rundzie playoffs, władze klubu mogły być zadowolone z decyzji o zatrzymaniu go u siebie. W 6 meczach silny skrzydłowy Jazz zanotował 4 double-doubles, do tego miał statystyki na poziomie 20-20 w ostatnim spotkaniu i wraz z Williamsem poprowadził drużynę do awansu. D-Will w tej serii grał jeszcze lepiej. W 4 pierwszych meczach za każdym razem zdobywał ponad 20 punktów i odnotowywał co najmniej 10 asyst. Potwierdził, że jest obecnie jednym z najlepszych rozgrywających w NBA, jeśli nie najlepszym. To był jego najlepszy sezon dotychczasowej w karierze, pierwszy raz wystąpił w Meczu Gwiazd, wybrano go również do drugiej piątki All-NBA. Niestety w pojedynku z Lakers, ani Williams, ani Boozer nie potrafili grać już na tak wysokim poziomie, jak przeciwko Nuggets. Nie poprowadzili drużyny do zwycięstwa i Jazz odpadli już po 4 meczach. Trzeci raz z rzędu Lakers wyeliminowali ich z playoffs.

Trzeba jednak pamiętać, że Jazz, jak prawie w każdym sezonie, ponownie mieli problemy z kontuzjami. Kirilenko wrócił do gry dopiero na trzeci mecz z Lakers, po ponad miesięcznej przerwie i nie był w stanie od razu grać na swoim normalnym poziomie. Natomiast już w pierwszym meczu z Nuggets, Jazz stracili Okura, który od początku marca był w świetnej dyspozycji i grał znacznie lepiej niż we wcześniejszej fazie rozgrywek. Uzyskał najwyższą formę w najważniejszym momencie rozgrywek, na finiszu fazy zasadniczej i na playoffs. Niestety nie było mu dane tego potwierdzić, ponieważ kontuzja wyeliminowała go z gry. Tym samy, Jazz w playoffs byli pozbawieni dwóch swoich czołowych zawodników, a mimo to awansowali do drugiej rundy. Na obrońców tytułu, takie osłabienie było już jednak zbyt dotkliwe.

Jazz na pewno liczyli na coś więcej niż 0-4 z Lakers, ale nie powinni się przejmować, bo perspektywy na przyszłość mają bardzo obiecujące. Po pierwsze, Jazz mają u siebie Williamsa, który po pięciu sezonach w NBA stał się jednym z najlepszych playmakerów w lidze, a teraz nadchodzą lata szczytu jego kariery. Po drugie, do Jazz należy pick w drafcie Knicks. Na pewno będzie to wybór na samym początku naboru, któryś z najwyższych numerów, dzięki czemu pozyskają młodego gwiazdora. Po trzecie, Millsap potwierdza, że  jest świetnym zawodnikiem i jeśli Boozer odejdzie, Jazz istotnie na tym nie ucierpią. Po trzecie, Miles systematycznie się rozwija i z każdym rokiem jest coraz lepszy. Po czwarte, niewybrany w drafcie Matthews okazał się prawdziwym objawieniem i był jednym z najlepszych debiutantów w lidze. Po piąte, w Salt Lake City ciągle na ławce jest Sloana, a on jest gwarancją gry drużyny na wysokim poziomie.

Spurs: miało, ale nie mogło być lepiej

Tak samo jak dla Mavs, również dla Spurs miała to być ostatnia szansa, żeby zdobyć mistrzostwo. Marzenia zawodników z Dallas zakończyły się już po 6 meczach, natomiast po zwycięstwie nad nimi, marzenia Spurs wydawały się spełniać. Drużynę z San Antonio już mianowano najlepszą 'siódemką' w historii playoffs, już przewidywano ich pojedynek w finale zachodu z Lakers, spekulowano jakie mają szanse, by pokonać zespół Bryanta. Zachwycono się tym, jak potrafili się odbudować w tym najważniejszym momencie sezonu i grać na najwyższym poziomie, mając za sobą najgorsze rozgrywki fazy zasadniczej w erze Duncana. Jednak na ich drodze stanęli Suns. W pojedynku z nimi nie było już tej fantastycznej defensywy Spurs, którą zatrzymali Mavs, nie było już zaskakującego wsparcia ze strony Hilla czy świetniej gry Manu. Nawet Duncan, który przez lata był najpewniejszą opcją w drużynie, nie spisywał się najlepiej grając przeciwko słabym w obronie podkoszowym drużyny z Arizony. W rezultacie Spurs po raz pierwszy od 9 lat przegrali serię już po 4 meczach. Marzenia o powrocie na mistrzowski tron musieli odłożyć na później, na trudną do określenia przyszłość.

Ten sezon od początku był bardzo trudny dla Spurs, ale jak zawsze, pokazali charakter, swoje doświadczenie i ostatecznie wygrali 50 spotkań awansując do playoffs. Zawdzięczali to przede wszystkim równo grającemu Duncanowi i rewelacyjnemu Ginobili'emu, który w drugiej połowie sezonu był jednym z najlepszych zawodników ligi. Przez pierwszą część nie imponował, wracał do siebie po kontuzji z zeszłego sezonu, by w tym kluczowym momencie, kiedy Spurs ciągle nie byli pewni miejsca w pierwszej ósemce, rozegrać kilka wspaniałych meczów i poprowadzić swoją drużynę do zwycięstw. Jego świetna gra była tym ważniejsza, że na finiszu Spurs musieli radzić sobie bez kontuzjowanego Parkera. Dla Francuza to i tak był bardzo zły sezon, grał słabo i dopiero w playoffs powoli zaczął przypominać siebie z poprzednich lat. Jednak ciągle było to jeszcze daleko do jego najwyższej formy. Tą sytuację wykorzystał Hill, który był największym objawianiem tego sezonu w San Antonio i bardzo potrzebnym powiewem młodości w zaawansowanym wiekowo składzie. Drugoroczniak pokazał, że bardzo dobrze radzi sobie w roli zawodnika pierwszej piątki i jest dużą nadzieją dla Spurs na przyszłość. Swoją świetną grę potwierdził w playoffs, w starciu z Mavs. To on w największym stopniu wsparł tercet liderów, dzięki czemu drużyna dysponowała większą siłą w ofensywie i mogła łatwiej rozbijać obronę zespołu z Dallas. Natomiast zawodnik, na którego wsparcie najbardziej liczono, Jefferson, grał poniżej oczekiwań przez cały sezon. Kiedy ściągnięto go z Milwaukee, mówiło się, że jest to idealny zawodnik do drużyny z San Antonio. Teoretycznie miał wszystkie cechy gracza, którego Spurs potrzebowali. A jednak, zupełnie nie odnalazł się w drużynie. Poza kilkoma lepszymi występami, grał bardzo słabo, a przecież Spurs wydali na niego ogromne pieniądze ($14 mln za ten sezon). To właśnie jego kontrakt spowodował, że w tym sezonie mieli najwyższe wydatki na zawodników w swojej historii. Niestety, to nie przełożyło się na wynik, jakiego oczekiwano.

Spurs kończą te rozgrywki z niedosytem, ale realnie patrząc na ich możliwości, na to jak trudny i słaby był to dla nich sezon, ostateczny awans do drugiej rundy i pokonanie drugiej drużyny zachodu to świetny wynik. Mogło być lepiej w starciu z Suns, ale to już okazało się ponad ich siły. Nie da się ukryć, że są starą drużyną, która potrzebuje kilku istotnych wzmocnień, zdrowych liderów i rozwoju młodych zawodników. Wtedy może jeszcze uda im się zająć wysokie miejsce na zachodzie i powalczyć dłużej w playoffs. Jednak o mistrzostwie mogą zapomnieć. Trójka Duncan-Parker-Ginobili zdobywał już dla nich 3 tytuły, ale teraz dwójka z nich ma już ponad 30 lat i nie jest w stanie grać na poziomie sprzed kilku sezonów. Etap dominacyj drużyny prowadzonej przez tych zawodników minął bezpowrotnie. W tym momencie, żeby zapewnić Spurs sukcesy, liderzy potrzebują naprawdę dużego wsparcia.

Airball spod kosza: ostatni mecz?

Cavs przegrali trzeci mecz z Celtics i są o krok od zakończenia sezonu. Tego, jak grali lepiej nie komentować, bo nawet chyba nie ma czego. Oglądając ich w spotkaniu numer 5 trudno było sobie wyobrazić, że w sezonie zasadniczym byli najlepszą drużyną ligi. Ale znacznie większą uwagę w tym momencie poświęca się nie grze Cavs, a sytuacji LeBrona. Jeśli Cavs przegrają w Bostonie i odpadną, a James w offseason odjedzie z Cleveland, to wczorajszy mecz był jego ostatnim w barwach Cavs w Q Arena.

A jeśli to był jego ostatni mecz w roli zawodnika gospodarzy w Cleveland, to pożegnał się z kibicami w naprawdę kiepskim stylu. Zagrał bardzo słabo, Cavs zostali zniszczeni przez Celtics, a kibice w hali Q Arena wygwizdali swojego gwiazdora schodzącego na ławkę pod koniec czwartej kwarty. I trudno się dziwić. Przecież Cavs mieli walczyć o tytuł i ciągle walczą, choć w tym momencie ich szanse na odniesienie tak wielkiego sukcesu są bardzo małe.

James przez całą pierwszą połowę nie trafił rzutu z gry, ostatni raz zdarzyło mu się to w pierwszym meczu finałów 2007, kiedy Cavs zostali rozbici przez Spurs. Ale to jeszcze nie miało znaczenia, w końcu on zdobywa najwięcej punktów w czwartej kwarcie i wszyscy oczekiwali, że w drugiej połowie poprowadzi swoją drużynę. Ale tym razem to nie nastąpiło. James do końca grał fatalnie, pudłował i nie potrafił pociągnąć za sobą zespołu. Nie był liderem.

Oczywiście w tym momencie pojawia się kwestia kontuzji słynnego już łokcia LeBrona. Może ciągle mu przeszkadza? Może mecz numer 3, kiedy rozegrał świetne spotkanie, był tylko chwilą lepszego samopoczucia? Trudno to ocenić. Możemy tylko spekulować. Sam LeBron nic nie mówi, nie tylko o tym jak się czuje, ale także co czuje. Jego wypowiedzi są bardzo ogólne i nie pokazują żadnych emocji. Przegraliśmy – graliśmy słabo - ja grałem słabo – to jeszcze nie konec – musimy wygrać i tyle. Trudno coś z tego wywnioskować.

Ale nawet jeśli bolący łokieć mu przeszkadza, to i tak, nie zwalnia go to z bycia liderem. Prawdziwy lider w tak ważnym meczu powinien zagrać na najwyższym poziomie, robić co w jego mocy, by poprowadzić swoją drużynę. Bez względu na urazy. To pokazywał kiedyś MJ, a teraz Kobe. Natomiast LeBron wczoraj tylko pudłował i pudłował. Nie było widać w nim agresji i motywacji do zwycięstwa.

W 2007 James właściwie samodzielnie wprowadził Cavs do finałów ligi, udowadniając, że potrafić być liderem. Ale teraz, mając znacznie silniejszą drużynę, nie potrafi pociągnąć jej za sobą. Tak naprawdę on nie musi zdobywać 30 czy 40 punktów, żeby Cavs wygrali. Ważne, żeby zdobył te kilka kluczowych punktów, które rozkręcą atak Cavs, które przełamią niemoc strzelecką i te, które w końcówce przesądzą o zwycięstwie. Jednak tego też nie potrafił zrobić.

Czy w meczu numer 6 coś się zmieni? Dotychczas w tej serii obie drużyny grają bardzo nierówno. Celtics dwa razy łatwo pokonali Cavs, ale Cavs też rozbili swoich rywali w Bostonie. Dlatego nie wykluczone, że ponownie wygrają z Celtics na ich parkiecie. Ale i tak pozostanie jeszcze mecz numer 7, a Cavs jak na razie nie pokazali, że potrafią rozegrać 2 kolejne bardzo dobre mecze.

Dlatego istnieje duże prawdopodobieństwo, że Cavs nie dotrą do finału wschodu i nawet nie będą mieć okazji zrewanżowania się Magic. Będzie to dla nich koniec sezonu i początek długo oczekiwanego offseason dla Jamesa.

W Nowym Jorku cieszą się z każdej porażki Cavs i już przygotowują się na przywitanie swojego przyszłego-nowego gwiazdora. Już nie mogą się odczekać, aż zobaczą takie zdjęcia:

tyle tylko, że zrobione bez wykorzystania photoshopa.

Oczywiście porażka Cavs nie przesądza automatycznie o decyzji Jamesa. Może jeszcze zostać w Cleveland, by dalej walczyć o mistrzostwo dla swojego rodzinnego stanu Ohio. Ale na pewno szanse na jego odejście byłby znacznie większe, jeśli Celtics pokonają Cavs. Wtedy zmieni barwy klubowe i spróbuje z inna drużyną sięgnąć po ten najważniejszy tytuł, skoro w Cleveland nie będzie mu to dane w tym roku.

Jeśli tak rzeczywiście będzie, Cavs przegrają mecz numer 6, a James odejdzie - zostanie nam obrazek Jamesa schodzącego do szatni z 15 punktami na koncie, a w tle tablica wyników pokazująca 32 punktową porażkę Cavs i głośne „boooooo” z trybun. Takiego pożegnania na pewno nie chciałby James, jak i kibice, którzy tak w niego wierzyli... i nadal jeszcze wierzą. Tak więc LeBronowi pozostaje rozegrać fantastyczne spotkanie w Bostonie i wrócić do Cleveland, aby ten mecz numer 5 nie był jego ostatnim w Q Arena w koszulce Cavs.

W innym przypadku... trudno, to tylko biznes. Będzie się wtedy mówić, że Jamesowi za mało zależało na tym mistrzostwie, że nie zrobił wszystkiego co mógł. Dla niego to tylko kolejna porażka, ale przecież i tak dostanie ogromny kontrakt, i tak jest dwukrotnym MVP, i tak ma miliony fanów, i tak jeszcze przez lata będzie dominował i na pewno jeszcze nie raz będzie miał szansę na tytuł.

W meczu numer 6 i ewentualnie 7, James albo stanie się wielkim bohaterem, największym bohaterem tych playoffs, albo największym przegranym... drugi rok z rzędu.

game 5: Celtics 120 - Cavs 88

Bohater meczu: Paul Pierce
W pierwszych 4 meczach tej serii Pierce był najsłabszym ogniwem Celtics. Zdobywał ledwie 11.8 punktów przy fatalnej skuteczności 32%. Było to spowodowane i jego słabą dyspozycją strzelecką, jak również dobrą defensywą Jamesa. Jednak w tak ważnym meczu, jak ten wczorajszy, to James miał problemy z trafieniem do kosza, a Pierce poprowadził swoją drużynę do zwycięstwa. Nie tylko zdobył 21 punktów (43% z gry), ale równocześnie był najlepiej zbierającym w tym spotkaniu, mając 10 zbiórek na koncie. Do tego dołożył jeszcze 7 asyst i 2 przechwyty. To był świetny występ, w którym Pierce wreszcie przypomniał o sobie. Właśnie takiej gry z jego strony potrzebują Celtics, jeśli chcą pokonać Cavs i myśleć o mistrzostwie.

Decydujące elementy
skuteczność z gry: Celtics 55% - Cavs 41.2%
punkty z pomalowanego: Celtics 44 – Cavs 30
punkty po stratach: Celtics zdobyli 24 po 17 stratach gospodarzy, Cavs 6 po 10 stratach gości

W poprzednim meczu drużynę z Bostonu do zwycięstwa poprowadził Rondo, tym razem do roli pierwszoplanowej wróciła Wielka Trójka. Ale rozgrywający gości także zagrał bardzo dobrze, mimo, ze w pierwszej połowie nie zdobył punktu. Tym samym Celtics mieli na boisku cztery gwiazdy, podczas gdy Cavs nie mieli nikogo, kto pociągnąłby ich zespół. Nawet sam James, grający na najwyższym poziomie miałby problemy, by pokonać 4 gwiazdy gości, a przy jego słabym występie, końcowy wynik nie może dziwić.

Ray Allen seryjnie trafiał za trzy, miał 6 celnych trójek na 9 prób i zdobył 25 punktów ze skutecznością 61.5%. KG utrzymuje grę na równym poziomie, zanotował 18 punktów i 6 zbiórek. Natomiast Rondo w pierwszej połowie był skutecznie broniony przez Cavs, którzy ograniczyli jego wejścia pod kosz, ale w drugiej ponownie prowadził swoją drużynę. W trzeciej kwarcie zdobył 12 punktów, ostatecznie miał ich 16, a także 7 asyst. Spośród rezerwowych najlepiej zaprezentował się Davis. Na swoim koncie miał 15 punktów, aż 8 z nich zdobył przez pierwsze 3 minuty czwartej kwarty.

Kluczowy mecz numer 5, zwycięstwo w nim daje ogromne szanse na awans do finału konferencji. Celtics zagrali właśnie tak, jak powinna zagrać doświadczona drużyna w tak ważnym spotkaniu. Natomiast Cavs przegrali różnicą aż 32 punktów i to przed własną publicznością. W tej sytuacji porażka w trzecim spotkaniu wydaje się niczym szczególnym, dopiero ten wczorajszym występ zawodników z Cleveland był prawdziwą kompromitacją.

Kiedy Cavs osiągnęli najwyższą w tym meczu przewagę 8 punktów na początku drugiej kwarty, Celtics odpowiedzieli serią 16-0. Po pierwszej połowie gospodarze tracili 17 punktów, a w drugiej ta strata już tylko się powiększała. Cavs nie tylko słabo grali w ataku, mając ogromne problemy z trafieniem do kosza, ale do tego, fatalnie spisywali się w obronie. Pozwolili swoim przeciwnikom zdobyć przynajmniej 30 punktów w każdej z trzech ostatnich kwart.

Zawiódł przede wszystkim James. Lider Cavs spudłował pierwsze 7 rzutów z gry i pierwszy raz trafił do kosza dopiero w połowie trzeciej kwarty. Ostatecznie na 14 rzutów miał tylko 3 celne, a większość ze swoich 15 punktów zdobył z wolnych (9/12). Zaliczył jeszcze 7 asyst i 6 zbiórek, ale to już nie miało znaczenia, ponieważ nie potrafił pociągnąć ofensywy swojej drużyny.

Bardzo słabo zagrali również Williams i Jamison, obaj mieli tylko po 9 punktów. Cavs mogli jedynie liczyć na Shaqa. Środkowy gospodarzy zdobył 21 punktów (7/11 z gry i 7/10 z wolnych), zaliczył też 4 zbiórki i 4 bloki. Jednak w tym momencie swojej kariery, O'Neal nie jest już w stanie poprowadzić drużyny, teraz może jedynie pomóc liderowi, jednak wczoraj nie miał komu pomagać.

Cavs mają teraz nóż na gardle i muszą wygrać 2 kolejne mecze, żeby awansować do finału konferencji. Na pewno będzie to bardzo trudne do osiągnięcia, jeśli w ogóle możliwe. Zwłaszcza biorąc pod uwagę jak słabo gra James i cała drużyna Cavs, a jak rozkręcają się Celtics.

Airball spod kosza: jastrzębie rozstrzelane

Hawks polegli.

Jastrzębie zostały rozstrzelane przez Magic, jak kaczki.

Najbardziej jednostronny sweep w historii playoffs mamy już to za sobą. I dobrze, bo patrzenie na to, co wyprawiają zawodnicy z Atlanty, było naprawdę przykre. Już w pierwszym meczu, kiedy zostali zupełnie zniszczeni przez Magic, Hawks się poddali. Trzeba było zakończyć tą serię już wtedy i zaoszczędzić nam tej wątpliwej przyjemności oglądania Hawks w akcji. Mimo że wystąpili w drugiej rundzie, myślę, że nit nie będzie się kłócił ze stwierdzeniem, że jest była to najgorsza drużyna tych playoffs.

W pierwszej rundzie męczyli się z Bucks. Tylko ich seria trwała 7-meczów, a teoretycznie mieli najsłabszych rywali, ponieważ osłabionych brakiem kluczowego zawodnika. Ostatecznie wygrali, ale w dużej mierze dzięki temu, że zawodnicy z Milwaukee nie byli jeszcze gotowi na znaczący sukces w playoffs i w decydującym momencie nie potrafili sobie poradzić z presją. Hawks awansowali dalej, ale nie był to styl, jakiego można by oczekiwać od trzeciej siły wschodu.

Ok. To była pierwsza runda. Może trochę zlekceważyli przeciwnika, chcąc jak najłatwiej przejść do kolejnej rundy. Trochę się męczyli, ale można było oczekiwać, że nie grają na pełnych obrotach, zachowując siły na starcie z Magic.

Teraz już wiemy, że po prostu w playoffs byli bardzo słabi. Tym bardziej szkoda Bucks, którzy pokazali swój charakter i nawet gdyby mieli przegrać z Magic do zera, to na pewno nie poddaliby się aż tak łatwo, nawet bez Boguta.

Spojrzenie na statystyki z drugiej rundy:
Atak Hawks
średnia punktów: 82
skuteczność z gry: 37.7%
skuteczność rzutów za trzy: 29.4%

Obrona Hawks
średnia traconych punktów: 107.3
skuteczność z gry Magic: 53.5%
skuteczność rzutów za trzy Magic: 39.3%

Łącznie w tych 4 meczach Hawks zdobyli 101 punktów mniej niż Magic. 101! Totalna klęska. A jeszcze niedawno wydawało się, że ich zeszłoroczna porażka z Cavs w drugiej rundzie była kompromitująca. Wtedy również przegrali do zera, ale zdobyli tylko 72 punkty mniej niż ich przeciwnicy. Jednak rok temu mogli usprawiedliwić się problemami zdrowotnymi, teraz tej wymówki nie mają.

Najgorszym zawodnikiem, tej najgorszej drużyny obecnych playoffs, jest oczywiście ich lider - Joe Johnson. A właściwie trzeba by nasiać dotychczasowy lider, bo po pierwsze liderem w serii z Magic nie był, po drugie, bardzo możliwe, że rozegrał ostatni mecz w barwach Hawks. JJ stanie się wolnym agentem i liczy na maksymalny kontrakt. Jeszcze niedawno wymieniano go w gronie najlepszych wolnych agentów, tuż za Jamesem, Wade'm, Boshem. Po tym, co pokazał w playoffs, jego wartość na pewno spadnie. Może miał udany sezon zasadniczy i poprowadził Hawks do dobrego wyniku, ale to playoffs są prawdziwym sprawdzianem siły. Każda drużyna, która decyduje się dać ogromne pieniądze zawodnikowi, oczekuje, że zapewni on im sukcesy nie tylko w fazie zasadniczej, ale przede wszystkim w playoffs. Jednak Johnson w tej części rozgrywek zawiódł na całej linii. Z takim liderem w playoffs można tylko odnieść kompromitującą porażkę.

Hawks przynajmniej nie muszą się martwić, co zrobić, by zatrzymać go u siebie. Te playoffs pokazały, że powinni mu bez problemu pozwolić odejść i poszukać sobie innego gwiazdora. Kto w takim razie zdecyduje się zapłacić Johnsonowi duże pieniądze? Ktoś na pewno, ale później w playoffs będzie żałował.

Oto jak zaprezentował się JJ w serii z Magic: 12.8 punktów z skutecznością 29.8% z gry, w tym 17.6% za trzy

Warto jeszcze przypomnieć, że Joe grał w All-Star Game 2010 i znalazł się także w trzeciej piątce najlepszych zawodników ligi w tym sezonie. Teoretycznie wielka gwiazda NBA, praktycznie wielki loser.

A jeszcze przed playoffs Johnson mówił:
"The postseason is when players are made in this league. ... The best players step up."

"Best players step up", czyli nawet według definicji Johnsona, on nie jest 'best player'.

Ale nie tylko Johnson grał poniżej krytyki.

Bibby w tych 4 meczach zdobył w sumie tylko 16 punktów i zaliczył 8 asyst. Tego jak był ogrywany przez Nelsona nie trzeba już dodawać.

Smith znalazł się w drugiej piątce najlepszych obrońców ligi, natomiast w głosowaniu na najlepszego obrońcę wyprzedził go tylko Howard. W drugiej rundzie popisał się swoimi umiejętnościami defensywnymi blokując aż 2 rzuty! Więcej bloków miał średnio w jednym meczu sezonu zasadniczego. W pierwszej rundzie zaliczał średnio 2.4 bloków, teraz miał łącznie 2. Poza tym, w rywalizacji z Magic zdobywał prawie 3 punkty więcej niż w starciu z Bucks, ale co z tego?

Williams – drugi numer draftu 2005 (to, kto się za nim wtedy znalazł i jak dużą był pomyłką tamtego draftu, pominę) – zdobywał średnio 6.3 punktów ze skutecznością 30%, a do tego w 4 meczach zdążył popisać się jedną asystą. To jest dopiero osiągnięcie.

W miarę, swój poziom utrzymał Horford, a najlepszym zawodnikiem Hawks okazał się ten, dla którego były to dopiero pierwsze playoffs w karierze. Crawford rzucał Magic aż 17 punktów, co jest imponującym osiągnięciem w drużynie z Atlanty. Wykazał się lepszym przygotowaniem do playoffs, odpornością psychiczną, niż Johnson, dla którego były to piąte rozgrywki posezonowe.

4-3 w pierwszej rundzie, 0-4 w drugiej – dwa lata z rzędu.
Nic się nie nauczyli. Wygrali więcej spotkań w fazie zasadniczej, zajęli wyższe miejsce w tabeli, dysponowali najlepszym rezerwowym sezonu, teoretycznie byli silniejsi, ale w playoffs powtórzyła się sytuacja z zeszłego roku.

I tak, jak od kilku lat, co sezon mając coraz więcej zwycięstw, tak w playoffs się zatrzymali. Wniosek jest oczywisty – to nie jest drużyna na playoffs. W końcu nie wszyscy potrafią wygrywać te najważniejsze mecze. Hawks nie potrafią i te dwa ostatnie playoffs dobitnie to pokazały.

Dlatego razem z Johnsonem z drużyny najprawdopodobniej odejdzie trener Woodson. Już wcześniej władze klubu nie zdecydowały się na przedłużenie jego kontraktu, czekając na koniec sezonu, a biorąc po uwagę jak on się zakończył, trudno oczekiwać, by za ten wynik wynagrodzili Woodsona nową umową. Nie ma wątpliwości, że pod jego wodzą Hawks robili systematyczne postępy, stali się czołową siłą wschodu, ale już w plyoffs nie potrafił poprowadzić drużyny. Johnson i Woodson nie są osobami, na których można polegać w tej fazie sezonu.

zdjęcia: yahoo.com, docfunk.blogspot.com