Hall Of Fame Speech - Karl & Scottie

1000xNBA (15): najwięcej meczów przez ostatnie 10 lat

Zawodnicy, którzy w pierwszej dekadzie lat dwutysięcznych (od 2000/01 do 2009/10) rozegrali najwięcej meczów i stracili ich mniej niż 50:

zawodnik - liczba rozegranych meczów przez ostatnie 10 lat (liczba sezonów z co najmniej 80 występami, liczba pełnych sezonów)
Andre Miller - 815 (10, 7)
Jason Terry - 796  (7, 2)
Dirk Nowitzki - 791 (5, 1)
Steve Nash - 778 (4, 2)
Antawn Jamison - 774 (6, 5)
Jason Kidd - 773 (7, 1)
Chauncey Billups - 772 (3, 1)
Tim Duncan - 771 (5, 2)

Hall of Fame 2010

Dzisiaj w Springfield odbędzie się uroczystość wprowadzenia kolejnych wielkich legend koszykówki do Galerii Sław. W tym roku te najgłośniejsze nazwiska to Karl Malone i Scottie Pippen. Rok temu do Galerii dołączyli ich koledzy, Jordan i Stockton. Dwójki Malone, Pippen nie trzeba przedstawiać, ale krótko przypomnę ich osiągnięcia:

Karl Malone
w drafcie 1985 wybrany przez Jazz z numerem 13
19 lat w NBA (1985-2004) – 18 w Jazz i jeden sezon w Lakers
średnie w karierze: 25 punktów, 10.1 zbiórek, 3.6 asyst, 1.4 przechwytów
19 występów w playoffs
średnie kariery w playoffs: 24.7 punktów, 10.7 zbiórek, 3.2 asyst, 1.3 przechwytów
MVP sezonu 1996/97 i 1998/99
3-krotny wicemistrz NBA (1997 i 1998 z Jazz, 2004 z Lakers)
11 razy wybierany do pierwszej piątki All-NBA Team
3 razy wybierany do pierwszej piątki All-Defensive Team
14 razy wybierany do All-Star Game, MVP w roku 1989 i 1993 (razem z Stocktonem)
w swojej karierze zdobył w sumie 36 928 punktów, w całej historii NBA więcej punktów miał tylko Kareem Abdul-Jabbar

Scottie Pippen
w drafcie 1987 wybrany z numerem 5 przez Sonics, a następnie wytransferowany do Bulls
17 lat w NBA (1987-2004) – 12 w Bulls, rok w Rockets i 4 w Blazers
średnie w karierze: 16.1 punktów, 6.4 zbiórek, 5.2 asyst, 2 przechwyty
16 występów w playoffs
średnie kariery w playoffs: 17.5 punktów,  7.6 zbiórek, 5 asyst, 1.9 przechwytów
6-krotny mistrz NBA (1991, 1992, 1993, 1996, 1997, 1998)
3 razy wybierany do pierwszej piątki All-NBA Team
8 razy wybierany do pierwszej piątki All-Defensive Team
7 razy wybierany do All-Star Game, MVP w roku 1994

Poza tym, do Hall of Fame dołączą:

Dennis Johnson
w drafcie 1976 wybrany z numerem 29 (druga runda) przez Sonics
14 lat w NBA (1976-90) – 4 lata w Sonics, 3 w Suns i 7 w Celtics
średnie w karierze: 14.1 punktów, 3.9 zbiórek, 5 asyst, 1.3 przechwytów
13 występów w playoffs
średnie kariery w playoffs: 17.3 punktów,  4.3 zbiórek, 5.6 asyst, 1.4 przechwytów
3-krotny mistrz NBA (1979 z Sonics, 1984 i 1986 z Celtics)
3-krotny wicemistrz (1978, 1985, 1987)
MVP Finałów 1979
jeden raz wybrany do pierwszej piątki All-NBA Team
6 razy wybierany do pierwszej piątki All-Defensive Team (w sumie 9 sezonów z rzędu był albo w pierwszej albo w drugiej piątce All-Defensive)
5 razy wybierany do All-Star Game
zmarł na atak serca trzy lata temu, w wieku 52 lat
od 2004 był trenerem w D-League, przez rok prowadził Florida Flame, a później Austin Toros

Gus Johnson
w drafcie 1963 wybrany z numerem 10 (druga runda) przez Baltimore Bullets
10 lat w NBA (1963-73) –  9 lat w Bullets, rok w Suns (był to niecały sezon, w jego trakcie przeniósł się do Pacers, którzy grali w ABA)
średnie w karierze: 17.1 punktów, 12.7 zbiórek, 2.5 asyst
5 występów w playoffs (i jeden w ABA)
średnie kariery w playoffs: 13.3 punktów,  9.7 zbiórek, 2.2 asyst
2 razy wybierany do pierwszej piątki All-Defensive Team
5 razy wybierany do All-Star Game
wicemistrz NBA z 1971 (zdobył mistrzostwo ABA w 1973)

Jerry Buss
Buss kupił Lakers przed sezonem 1979/80. Od tego czasu, przez 31 lat, jego drużyna wygrała 66.3% meczów w sezonie zasadniczym (tylko 3 razy mieli ujemny bilans), 17 razy zajmowała pierwsze miejsce w swojej dywizji i aż 10 razy zdobyła mistrzostwo NBA (16 razy grali w Finałach). Poza tym, w latach 1996-2006 Buss był także właścicielem drużyny WNBA, Los Angeles Sparks, która zdobyła w tym czasie 2 tytuły.

Cynthia Cooper
4 sezony w WNBA (1997-200), wszystkie w Houston Comets (w 2003 wróciła na chwilę do Comets, by oficjalnie zakończyć tam karierę)
4 mistrzostwa WNBA (1997, 1998, 1999, 2000), za każdym razem była MVP Finałów
MVP sezonu 1996/97 i 1997/98
średnie w karierze: 21 punktów, 3.3 zbiórek, 4.9 asyst, 1.6 przechwytów
4 razy wybierana do pierwszej piątki All-WNBA Team
3 razy wybierana do All-Star Game
w 2006 została wybrana do WNBA's All-Decade Team
z reprezentacją Stanów Zjednoczonych zdobyła złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w 1988 i brązowy w 1992
obecnie Cooper jest trenerką w lidze uniwersyteckiej

Bob Hurley Sr.
Legendarny trener St. Anthony High School. Head coachem został w 1972 i przez 38 lat jego drużyna 25 razy zdobyła mistrzostwo stanowe, a trzy razy była mistrzem kraju. W 1989 i 1996 został uhonorowany nagrodą National Coach of the Year.
Hurley jest dopiero trzecim trenerem drużyny ze szkoły średniej wybranym do Galerii Sław.

Maciel "Ubiratan" Pereira
Pereira jest uważany za najlepszego brazylijskiego środkowego w historii. Z reprezentacją Brazylii zdobył złoty medal na Mistrzostwach Świata w 1963, srebrny na Mistrzostwach w 1970, a brązowy w 1967 i 1978. Brąz wywalczył również na Igrzyskach Olimpijskich w 1964. W 2009 Pereria został wybrany do FIBA Hall of Fame. Zmarł w roku 2002, w wieku 58 lat.

Reprezentacja USA z Igrzysk Olimpijskich 1960 w Rzymie
Podczas turnieju wygrali wszystkie 8 meczów średnią różnicą 42.4 punktów i zdobyli złoty medal. Drużyna składała się z zawodników z ligi akademickiej i znalazło się tam kilku przyszłych gwiazdorów NBA - Walt Bellamy, Jerry Lucas, Oscar Robertson i Jerry West .

Dream Team - reprezentacja USA z Igrzysk Olimpijskich 1992 w Barcelonie
Wygrali wszystkie 8 meczów średnią różnicą 43.8 punktów. Drużyna prowadzona przez Chucka Daly'ego, w której składzie byli dołączający do HoF Malone i Pippen, a także Charles Barkley, Larry Bird, Clyde Drexler, Patrick Ewing, Magic Johnson, Michael Jordan, Christian Laettner, Chris Mullin, David Robinson i John Stockton.

Carlos Arroyo feat. Yomo - Se Va Conmigo

Kolejny śpiewający zawodnik NBA

Airball spod kosza: Collison i Pacers

Do wczoraj, Pacers byli najmniej aktywną drużyną podczas tegorocznego offseason. Wzmocnili skład jedynie poprzez zawodników wybranych w drafcie. Poza tym, nie wykonali żadnego ruchu. W pewnym sensie było to zrozumiałe, ponieważ te wakacje to jeszcze nie ich czas. Pacers dopiero za rok będą liczyć się na rynku i wtedy mogą być jednym z najpoważniejszych graczy. Po najbliższym sezonie kończą się kontrakty Murphy'ego, Dunleavy'ego, Forda i Fostera, czyli z salary cap Pacers zniknie łącznie prawie $38 milionów. Jest to fantastyczna sytuacja dla drużyny, która już od lat nie potrafi odbudować swojej siły. Kończące się kontrakty dają im możliwość ściągnięcia wolnych agentów w przyszłym offseason lub pozyskania wartościowych zawodników w ramach wymiany. I wczoraj właśnie tą druga opcję wykorzystał Larry Bird, by dostać Darrena Collisona. Oddał $12 milionów Murphy'ego w zamian za rewelacyjnego młodego rozgrywającego. Nie tylko pozyskał zawodnika na pozycję, z którą od dawna jego zespół miał problem, ale co najważniejsze, ściągnął do Indiany gracza, który razem z Grangerem może być gwiazdą tej drużyny.

Collison rok temu trafił do Hornets jako 21 pick w drafcie i nie oczekiwano od niego gry na tak wysokim poziomie, jaki zaprezentował w swoich debiutanckich rozgrywkach. Miał być po prostu dobrym zmiennikiem dla Paula. Jednak kontuzja lidera drużyny, spowodowała, że Collison dostał szanse dłużej gry, którą w 100% wykorzystał, pokazując jak fantastycznym jest zawodnikiem. W rezultacie nie był już tylko zmiennikiem Paula, ale też jego poważnym konkurentem. Gdyby Paul został wytransferowany, jak jeszcze spekulowano kilka tygodni temu, Collison zastąpiłby go w roli pierwszego rozgrywającego. Jednak w obecnej sytuacji, musiałby pogodzić się z rolą zmiennika, dlatego transfer do Indiany to dla niego świetna informacja. Z drugiej strony, Hornets albo zaryzykowali i rzucili wszystko na jedną szalę, by pokazać Paulowi, że w pełni stawiają na niego. Albo dostali do swojego lidera mocne zapewnienie, że chce zostać w Nowym Orleanie. Oddając Collisona, Hornets pozbyli się zabezpieczenia, na wypadek utraty Paual. Mając młodego rozgrywającego, odejście ich gwiazdora byłoby mniej dotkliwe. Teraz nie mają już wyjścia, za wszelką cenę muszą przekonać CP3, żeby został u nich na dłużej niż tylko do 2012, kiedy kończy się jego obecny kontrakt.

Ale wróćmy do Collisona. W Pacers będzie on grał w pierwszej piątce, będzie mógł się rozwijać i w pełni pokazywać swoje umiejętności. Zostając w Nowym Orleanie utknąłby za Paulem i zakładając, że nie powtórzyłyby się problemy zdrowotne Chrisa, czas na parkiecie dla Collisona byłby znacznie krótszy niż w ostatnim roku. W minionym sezonie, rozpoczynając 37 meczów w wyjściowym składzie Collison notował średnio 18.8 punktów ze skutecznością 48.5% i 9.1 asyst. Są to rewelacyjne statystyki, zwłaszcza, że nalezą do zawodnika, który dopiero debiutował w NBA i ma tylko 23 lata. Bez wątpienia ma on potencjał, by w przyszłości dołączyć do grona najlepszych rozgrywających ligi, a dzięki przeprowadzce do Indiany nie ma obawy, że jego talent się zmarnuje. Tutaj dostanie szansę odgrywania czołowej roli i będzie mógł potwierdzić swoje umiejętności prowadzenia drużyny. Pacers takiego zawodnika bardzo potrzebowali. Ich gra jest nastawiona na atak, a nie mieli playmakera, który dobrze pokierowałby ich ofensywą. Collison jest najlepszym rozwiązaniem, jakie mogli sobie wymarzyć. Idealny gracz do przebudowywanej drużyny, która już niedługo ma ponownie zacząć się liczyć w walce o playoffs.

Larry Bird bardzo długo czekał na odpowiednią wymianę. Już jakiś czas temu mówił, że szuka rozgrywającego i w końcu znalazł. Dysponując czterema dużymi, kończącymi się kontraktami, Pacers mają ogromne możliwości i ten transfer pokazał, jak mogą je wykorzystać. Pierwszą kończącą się umowę udało im się zamienić na Collisona, to fantastyczny początek. Chociaż musieli przejąć także kontrakt Posey'a, 2 lata za $13 milionów. W pewnej części zmniejsza to ich możliwości finansowe na przyszły offseason, ale nie ma wątpliwości, że dla Collisona było warto.

Jeśli kolejne kończące się kontrakty Birdowi uda się wykorzystać równie udanie, już niedługo w Indianie rzeczywiście będziemy mieli młody i obiecujący zespół. Już teraz dysponują tam sporym potencjałem. Mają 27-letniego Grangera, który powinien być w szczytowej formie przez najbliższe kilka lat. Mają młodych Hibberta, Rusha, Hansbrougha, Price'a, Georg'a i Stephensona, a teraz jeszcze Collisona. Najbliższy sezon będzie czasem dla tych zawodników, by popracować nad swoją grą, a dla władz klubu, by tą grupę uzupełnić odpowiednimi weteranami.

Offseason 2010: Sixers mają nowego prezydenta

Rod Thorn zostanie nowym prezydentem Sixers. Miesiąc temu Thorn opuścił Nets, gdzie był prezydentem przez ostatnie 10 lat. Początkowo mówiło się, że Thorn idzie na emeryturę, ale jak widać po decyzji o pracy dla Sixers, prawdą były doniesienia, że o odejściu przesądziły finanse i fakt, że Prokhorov nie chciał dać mu długoletniego kontraktu.
W Filadelfii Thorn połączy siły ze swoim dobrym kolegą Edem Stefanski'm, z którym zbudował drużynę 2-krotnych wicemistrzów w New Jersey na początku lat 2000. Stefanski po przeprowadzce z Nets, w Sixers pełnił obie role, prezydenta i generalnego managera. Teraz będzie GM'em, a Thorn obejmie funkcję prezydenta.
__________________________________________________________________
Adrian Wojnarowski z Yahoo! Sports napisał, że Pacers negocjują wykupienie kontraktu TJ'a Forda. Jego umowa wygasa w przyszłym roku i jest warta $8.5 milionów. Już w zeszłym sezonie Pacers chcieli się go pozbyć, a Ford chciał przejść do drużyny, w której mógłby więcej grać, ale nie udało się wtedy wypracować żadnej wymiany.
__________________________________________________________________
W związku z informacjami, że władze NBA zablokują jego pracę dla Knicks w roli konsulatowa przy jednoczesnym byciu trenerem na uniwersytecie, Isiah Thomas zrezygnował z porozumienia z Knicks. Dzięki temu, przynajmniej na razie, nie wraca on do Nowego Jorku, ale nie zmienia to faktu, że nadal pozostaje on w bliskich relacjach z właścicielem drużyny.
__________________________________________________________________
Spurs chcą żeby Danny Ferry wrócił do ich klubu, gdzie po zakończeniu kariery zawodniczej, rozpoczynał prace w kierownictwie. Po zwolnieniu z Cavs był kandydatem na stanowisko GM'a w Blazers i Nets, ale nie dostał nowej pracy.
__________________________________________________________________
Walter Herrmann rozważa powrót do NBA i według kilku źródeł ma szansę, by ponownie dostać się do ligi. Obecnie prowadzi rozmowy ze swoim klubem Caja Laboral nad rozwiązaniem umowy, którą podpisał rok temu. Wcześniejsze rozgrywki 2008/09 spędził w Pistons, a w sumie w NBA grał 3 lata. Rozpoczął od rewelacyjnego sezonu debiutanckiego w Bobcats, ale potem znacznie obniżył loty.
__________________________________________________________________
Alando Tucker w zeszłym sezonie został oddany przez Suns do Wolves, a później zwolniony. Od tamtego czasu nie znalazł dla siebie miejsce w NBA i przenosi się do Rosji, do drużyny Lokomotiv Kuban. Ten sam kierunek obrał Marcus Williams, który minione rozgrywki spędził w Grizzlies. W przyszłym sezonie będzie grał w BC Enisey Krasnoyarsk.

4-stronna wymiana

Tak pewnie Paul zareaguje na wzmocnienia, jakich dokonał management Hornets. W 4-stronnej wymianie pozyskali Trevora Arizę z Houston Rockets, w zamian oddając Darrena Collisona i Jamesa Posey'a do Indiany. Ten ruch ma przekonać Paula do pozostania w klubie, zarazem rozwiązując log-jam na jego pozycji. NOH także dokonało dziś wymiany z Toronto Raptors, gdzie wymieniło Juliana Wrighta za Marco Bellinelliego. Czarny, atletyczny gracz w zamian za białęgo strzelca. I takie wzmocnienia mają pomóc osiągnąć Paulowi upragniony pierścień. Czy CP3 nadal będzie chciał stworzyć własną trójkę w NYK?

New Jersey Nets oddało Courtneya Lee do Houston za Troya Murphy. Ruch przede wszystkim po to, by w lutym, przed deadlinem, Prokhorov mógł handlować dużym, 11-milionowym schodzącym kontraktem. Murphy na dłuższą metę nie jest im raczej potrzebny.

Houston Rockets oddało rok temu podpisanego Arizę, w zamian zyskując Lee. Ruch oszczędnościowy, Rakiety zachowują dzięki temu 10 mln$ w gotówce już w tym sezonie (5 mln teraz, 5 mln luxury tax). EDIT: Rockets mają także dostać 6 mln$ trade exception.

Indiana Pacers wreszcie dostaje upragnionego rozgrywającego w osobie Darrena Collisona. Dodatkiem jest James Posey i jego dwuletni kontrakt (w przyszłym sezonie James jak zawsze może nas zaskoczyć). Oddają za nich Troya, jest to dobry ruch Birda. Już teraz plotkuje się o oddaniu T.J. Forda bądź buyoucie.

Airball spod kosza: super strzelec bez sukcesów

Po długich poszukiwaniach, McGrady w końcu dostał pracę.

Jeszcze nie tak dawno temu, był jedną z największych gwiazd NBA, a teraz znalazł się w punkcie, w którym właściwie nikt go nie chciał. Już wydawało się, że zatrudnią go w Bulls. McGrady mówił wtedy, że wreszcie trafi do drużyny, która już podczas draftu 1997 była nim zainteresowana i która chciała go pozyskać w 2000 roku, kiedy był wolnym agentem. Tracy był przekonany, że zagra w barwach Bulls, ale powiedział o kilka słów za dużo i to chyba przekreśliło to jego szanse. Ujawnił to, czego najbardziej się obawiano – ciągle wierzy, że jest wielki, że jeszcze może grać w pierwszej piątce i odgrywać czołową rolę w zespole. Natomiast w Chicago chcieli solidnego rezerwowego, a nie zawodnika, który będzie domagał się miejsca w wyjściowym składzie. Dlatego zrezygnowali, a McGrady musiał szukać dalej. Udało się w Detroit, gdzie zgodził się być zmiennikiem. Pytanie tylko, jak długo będzie mu się podobało wchodzenie z ławki? Może ciągle wierząc w swoje umiejętności, liczyć, że będzie najlepszym rezerwowym ligi i będzie grał po 30 minut? Jest to oczywiście niemożliwe, chociażby z tego powodu, że w Pistons na pozycje 2/3 jest bardzo duża konkurencja. Dlatego istnieją poważne obawy, że w Detroit możemy być świadkami kolejnych problemów z rozkapryszoną gwiazdą. Był Iverson, teraz jest McGrady. Czas pokaże.

W wieku 31 lat McGrady musi udowodnić, że jeszcze może być przydatny. I nikt nie oczekuje od niego, że będzie zdobywał po 20 punktów na mecz, wręcz przeciwnie. Tracy musi pokazać, że jest w stanie pomóc zespołowi jako role player. Czasy jego świetności minęły bezpowrotnie i teraz wraca do roli z początku swojej kariery, kiedy był zmiennikiem w Toronto. Musi się z tym pogodzić. Jeśli to zrobi i będzie grał dla dobra zespołu, poświęcając swoje indywidualne aspiracje, jego kariera w NBA może jeszcze potrwać kilka sezonów. Jeszcze będzie mógł trafić do dobrej drużyny i powalczyć o tytuł. Jeśli jednak będzie chciał udowodnić, że nadal jest gwiazdą, szybko może skończyć tak jak Iverson, który jest już poza ligą i najprawdopodobniej do niej nie wróci..

McGrady rozpoczął swoją karierę w 1997 roku, kiedy przystąpił do draftu od razu po szkole średniej. W wieku 18 lat trafił do Toronto, którzy wybrali go z wysokim 9 numerem. W swoim pierwszym sezonie T-Mac nie był wyróżniającym się debiutantem. Ale też jako bardzo młody zawodnik nie mógł liczyć na znaczącą liczbę minut. Dopiero pod koniec rozgrywek dostał szansę dłuższej gry i nawet występował w pierwszej piątce. W kolejnym sezonie do Raptors dołączył kuzyn McGrady'ego, Vince Carter, który mimo że dopiero rozpoczynał swoją karierę w NBA, z miejsca stał się liderem młodej drużyny. Tracy nie mógł liczyć na tak silną pozycję, ale był już ważnym rezerwowym, który regularnie pojawiał się na parkiecie. Przełomowy okazał się kolejny sezon, 1999/2000. Wtedy McGrady stał się drugą postacią w zespole, drugim strzelcem (15.4 punktów) i razem z Carterem stworzył silny duet, który zapewnił Raptors pierwszy w ich krótkiej historii występ w playoffs. W pierwszej rundzie fazy posezonowej Raptors spotkali się z Knicks i odpadli już po 3 spotkaniach. T-Mac bardzo dobrze zagrał w meczu otwarcia, zdobył wtedy 25 punktów i zebrał 10 piłek. Wspominając tamten sezon, nie można też pominąć jego występu w pamiętnym konkursie wsadów podczas Weekendu Gwiazd w Oakland. Co prawda wygrał go bezkonkurencyjny Vince, ale McGrady też pokazał niesamowite dunki.

W wakacje 2000 roku McGrady był wolnym agentem. Miał ledwie 21 lat, a za sobą 3 sezony postępu i sukces zespołowy, jakim był awans do playoffs. Młody, szybko rozwijający się zawodnik był bardzo atrakcyjny dla wielu drużyn i nie mógł narzekać na zainteresowanie. Ostatecznie wybrał rodzinną Florydę i przeniósł się do Orlando, podpisując tam ogromny kontrakt wart $93 miliony za 7 lat. Magic nie tylko skusili go pieniędzmi, ale też perspektywą bycia pierwszoplanową gwiazdą. W Toronto numerem jeden był jego kuzyn, a McGrady nie chciał prze kolejne lata być tylko tym drugim. W nowym zespole szybko potwierdził, że Magic dobrze zainwestowali swoje pieniądze. Był najlepszym strzelcem drużyny ze średnią 26.8 punktów. Tym samym, poprawił swoje zdobycze z wcześniejszego sezonu aż o 11.4 punktów. Dlatego też był bezkonkurencyjny w głosowaniu na Most Improved  Player i otrzymał tą nagrodę. Jego świetna gra została również doceniona przez kibiców i został wybrany do pierwszej piątki Wschodu podczas All-Star Game w Waszyngtonie. Co prawda nie zaprezentował się tam najlepiej, zdobył ledwie 2 punkty przez 21 minut, ale na dobre wszedł do grona największych gwiazd NBA. W playoffs 2001 imponował swoją grą, ale to nic nie dało i jego drużyna przegrała już w pierwszej rundzie. Magic ulegli Bucks 1-3, mimo że T-Mac notował w tych czterech meczach średnio 33.8 punktów, 8.3 asyst i 6.5 zbiórek.

W następnym sezonie średnia McGrady'ego była minimalnie niższa (25.6), ale już w rozgrywkach 2002/03 był najlepszym strzelcem NBA zdobywając 32.1 punktów. Rok później ponownie został królem strzelców, tym razem z średnią 28 punktów. Niestety, po 3 kolejnych latach, w których wprowadzał Magic do playoffs, w sezonie 2003/04 już mu się to nie udało. Zdobywał najwięcej punktów w NBA, ale jego drużyna była najgorszą w całej lidze. 10 marca 2003 Tracy ustanowił swój rekord kariery zdobywając aż 62 punkty w meczu z Wizards i dał Magic 19 wygraną w sezonie (w sumie mieli 21). Po tych fatalnych rozgrywkach, władze klubu zdecydował się na poważne zmiany w składzie i oddały swojego gwiazdora do Houston, przede wszystkim w zamian za Steve'a Francisa.

Tak zakończyła się 4-letnia gra McGrady'ego w Orlando. Były to jego najlepsze sezony w całej karierze. Nie tylko zdobywał dużo punktów, ale też imponował wszechstronnością. Jego średnie w barwach Magic wyniosły w sumie 28.1 punktów, 7 zbiórek i 5.2 asyst. W Orlando stał się wielką gwiazdą NBA, niestety jego indywidualne rekordy nie przełożyły się na sukcesy drużyny. Magic 3 razy grali w playoffs, ale za każdym razem odpadali już w pierwszej rundzie. Najbliżej awansu byli w 2003 roku, kiedy stoczyli 7-meczowy pojedynek z Pistons. Magic prowadzili w serii już 3-1, ale mimo to przegrali. McGrady rozpoczął tamte playoffs od dwóch meczów ze zdobyczami ponad 40 punktów. Rewelacyjnie zagrał także w spotkaniu numer 6, kiedy na swoim koncie miał 37 punktów i 11 zbiórek, ale to nie wystarczyło. Pistons byli bardzo silnym zespołem, a Magic przede wszystkim drużyną jednego zawodnika. Osamotniony McGrady nie był w stanie zapewnić im zwycięstwa. Dlatego przeprowadzka do Houston miała być dla niego szansą, by wreszcie zacząć odnosić sukcesy zespołowe. W Rockets dołączył do Yao i razem z nim miał wprowadzić drużynę na szczyt.

Po zmianie barw, McGrady nadal imponował wspaniałą grą. Dlatego nie dziwił fakt, że Rockets szybko zaproponowali mu przedłużenie kontraktu o kolejne 3 lata za $63 miliony. Jego pierwszy sezon w Teksasie, Rockets zakończyli na piątym miejscu w tabeli zachodu i w pierwszej rundzie playoffs spotkali się z czwartymi Mavs. Drużyna z Houston rozpoczęła serię od 2 zwycięstw w Dallas i wydawało się, że są na najlepszej drodze do awansu do drugiej rundy. Jednak później przegrali 3 kolejne spotkania i znaleźli się pod ścianą. Mecz numer 6 udało im się wygrać dzięki świetnej grze T-Maca, który zdobył 37 punktów, zebrał 8 piłek i zaliczył 7 asyst. Ale już w decydującym meczu numer 7, Rockets zostali zupełnie rozbici przez rywali i mogli jechać na wakacje. W sezonie 2005/06 Tracy stracił 34 mecze z powodu kontuzji pleców, a Rockets nie zakwalifikowali się do fazy posezonowej. Zdążył jednak wystąpić w Meczu Gwiazd rozgrywanym w Houston. Będąc reprezentantem gospodarzy rozegrał fantastyczne spotkanie, które zakończył z dorobkiem 36 punktów. Ostatecznie to jednak Wschód wygrał 2 punktami i Tracy nie mógł liczyć na nagrodę MVP. W następnych rozgrywkach nie miał już poważnych problemów zdrowotnych, a w playoffs 2007 Rockets spotkali się z Jazz. Seria rozpoczęła się w Houston i gospodarze wygrali 2 pierwsze mecze. Jednak podobnie jak 2 lata wcześniej, to nie zagwarantowało im awansu do drugiej rundy. Jazz doprowadzili do remisu 2-2. Rockets wygrali bardzo ważny mecz numer 5, a T-Mac miał wtedy 26 punktów i 16 asyst. Byli o krok od drugiej rundy, ale to Jazz wygrali następne 2 spotkania. McGrady po raz 6 w swojej karierze odpadł już w pierwszej rundzie. W sezonie 2007/08 Rockets zanotowali 55 zwycięstw, co było najlepszym osiągnięciem drużyny McGrady'ego w całej jego karierze. Niestety, w playoffs po raz kolejny zakończyło się tak, jak wcześniej. Rockets w pierwszej rundzie przegrali z Jazz 2-4 i nie pomógł im nawet rewelacyjny występ McGrady'ego w ostatnim, szóstym spotkaniu, kiedy zdobył 40 punktów, zebrał 10 piłek i zaliczył 5 asyst. To był ostatni moment wielkości T-Maca.

W sezonie 2008/09 miał problemy zdrowotne, grał bardzo słabo, a ostatecznie musiał poddać się poważnej operacji lewego kolana. Został wyeliminowany z drugiej połowy rozgrywek. Nie było go też w playoffs 2009, podczas gdy Rockets w końcu przebili się przez pierwszą rundę. W zeszłym sezonie już nikt nie chciał McGrady'ego w Houston i nawet gdy był gotowy do gry, trener nie miał zamiaru z niego korzystać. Dał mu wyjść na parkiet w kilku meczach i na tym się zakończyło. Przed trade deadline został oddany do Knicks, którzy chcieli przede wszystkim przejąć jego ogromny, kończący się kontrakt.

W Houston McGrady spędził niespełna 6 lat i podobnie jak w Orlando, nie osiągnął nic znaczącego. Okres w historii Rockets, w którym opierali swoją siłę na duecie McGrady-Yao, to przede wszystkim okres zdominowany przez kontuzje. W sumie, przez ostatnie 5 lat Tracy stracił 161 meczów, z czego przez ostatnie 2 lata aż 99. I to właśnie kontuzje spowodowały, że nie jest on już tym wspaniałym graczem, jakim był kilka sezonów temu.

McGrady był jedną z największych gwiazd NBA pierwszej dekady lat 2000. Niestety, poza imponującymi popisami indywidualnymi, nic nie osiągnął. Jego drużyny nie mogły pochwalić się znaczącymi sukcesami, a Tracy nigdy nie przeprowadził ich nawet przez pierwszą rundę playoffs. W Magic miał za słabych partnerów, żeby móc marzyć o wielkich sukcesach. Co prawda był tam Grant Hill, ale wiecznie kontuzjowany. Mimo że w Orlando byli razem przez 4 lata, takie obrazki były prawdziwą rzadkością:

W sezonie 2001/02 u jego boku grali też Patrick Ewing czy Horace Grant, ale pierwszy miał już 39, a drugi 36 lat. Rok później wspierał go 33-letni, gruby Shawn Kemp. Z takim wsparciem nie mógł wywalczyć dla drużyny więcej niż tylko występ w playoffs. W Rockets miał znacznie silniejszy zespół i wsparcie Yao. Jednak w wykorzystaniu pełnego potencjału tej drużyny ciągle przeszkadzały im kontuzje.

Offseason 2010: Celtics zwolnili Sheeda, Melo chce grać w NY?

Podczas prezentacji Shaqa w Bostonie, Danny Ainge powiedział, że chciał wytransferować kontrakt Wallace'a i nadal bierze to pod uwagę, jeśli uda się wypracować taką wymianę. Dodał, że zamierza jak najszybciej rozwiązać tą sytuację, zwłaszcza, że ostatnio agent Sheeda potwierdził, że jego klient przechodzi na emeryturę.

Długo nie czekaliśmy, już wczoraj podano informację, że Celtics zwolnili Wallace'a. Tym samym, 15-letnia obecność Sheeda w NBA została oficjalnie zakończona.
__________________________________________________________________

Ken Berger z CBS Sports napisał, że według źródeł zbliżonych do Anthony'ego, bardzo poważnie rozważa on możliwość gry w Nowym Jorku. Podobno nikt go nawet nie musi przekonywać do przejścia do Knicks (nawet Thomas), ponieważ tak bardzo chciałby tam grać. Melo może po tym sezonie zostać wolnym agentem, jeśli odrzuci ofertę przedłużenia kontraktu jaką dostał od Nuggets ($65 milionów za 3 lata). Jednak za rok kończy się obecna umowa pomiędzy ligą i związkiem zawodników, a na podstawie nowej, kontrakty będą najprawdopodobniej niższe i Anthony nie dostanie już takich pieniędzy.

T-Mac w Detroit

Wyobraźcie sobie swoją reakcję parę lat temu, gdyby ktoś wam powiedział, że Tracy McGrady będzie miał problem ze znalezieniem klubu, a w końcu podpisze jednoroczny kontrakt za minimum dla weteranów (1.3 mln$). Pistons tym samym na pozycji 2/3 mają: Hamiltona, Prince'a, Gordona, Daye'a, Villaneuva, Summersa i Szweda Jerebko. Pistons nie ryzykują podpisując za minimum Tracy'ego. Jeśli się nie uda, za rok po prostu skończy mu się kontrakt.

Podpisanie siedmiokrotnego All-Star oznacza, że Hamilton i Prince są na wylocie. Oczywiście o tym słyszymy od lutego, ale teraz po prostu nie ma miejsca w rotacji dla tych dwóch weteranów. Chętni? Przede wszystkim Sacramento. Mają sporo miejsca w cap-space, i mogą wziąć albo jednego, albo drugiego, w zamian oddając któregoś z podkoszowych (Dalembert, Whiteside). Hamilton ma jeszcze 3 lata kontraktu, Prince ma tylko 1. Ktoś jeszcze chętny? Tak, Boston Celtics. Już w tamtym sezonie interesowali się Tayshaunem, w zamian mogą dać kontrakt Wallace'a i Glena Davisa. Bardziej prawdopodobny zdaje mi się trade z Kings. Wiem jedno, to koniec pobytu w Pistons tej dwójki. Do lutego powinni zostać wytransferowani.