Airball spod kosza: Magic na kolanach

Magic najdłużej pozostawali bez porażki w tych playoffs. Wygrali pierwsze 8 spotkań. Hawks zniszczyli zdobywając aż 101 punktów więcej. Ale teraz to nie ma znaczenia. Tak jak 61 zwycięstw i MVP dla LeBrona nie miało znaczenia, gdy Cavs przegrywali w drugiej rundzie.

Magic dwukrotnie przegrali w Orlando i mimo że Celtics potrzebują jeszcze dwóch zwycięstwa, to  Magic właściwie znaleźli się już pod ścianą. Perspektywa wygrania finału wschodu bardzo się od nich oddaliła. Jest wręcz minimalna.

Nie ukrywam, że mam z tego powodu pewną satysfakcję. Od początku uważałem, że Celtics wygrają tą serię, o czym pisałem przed jej rozpoczęciem. Chociaż nie spodziewałem się, że uda im się wygrać 2 pierwsze mecze i jechać do Bostonu z perspektywą zakończenia tej serii sweepem.

Magic nie są tak silni, jak mogłoby się wydawać po ich rywalizacji z Hawks. Drużynę z Atlanty zupełnie rozbili, ale trudno porównywać nie potrafiących wygrywać na wyjazdach w playoffs Hawks, z ekipą z Bostonu. Celtics nie tylko mają na swoim koncie tytuł z 2008, są również znacznie silniejsi psychicznie i jedna dotkliwa porażka nie jest w stanie ich zniechęcić do walki. Pokazali to w drugiej rundzie. Mecz numer 3 przegrali różnicą aż 29 punktów i to na własnym terenie. To była ich najdotkliwsza porażka w playoffs w Bostonie w historii klubu. Jak zareagowali na nią Celtics? Wygrali 3 kolejne spotkania i awansowali do finału wschodu. Nie każda drużyna tak potrafi.

Wydaje mi się, że do grona tych, którzy nie potrafią się tak odbudować należą Magic. Co prawda oni przegrali tylko minimalną różnicą, ale w tym momencie nie ma takiego znaczenia czy było to -10 czy -2, najważniejsze jest, że przegrywają 0-2. A to jest gorsze niż -20 w jednym meczu. Gdyby ta seria rozpoczęła się w Bostonie, taki wynik nie byłby niczym nadzwyczajnym. Po prostu Celtics zrobili co do nich należało i wygrali u siebie. Magic wracaliby do Orlando z nastawieniem, że teraz na własnym parkiecie, to oni będą górą. Ale w meczach numer 3 i 4 to nie Magic, a Celtics będą mogli liczyć na doping swoich kibiców. Dlatego ta sytuacja jest jeszcze trudniejsza i wymaga naprawdę silnej psychiki, wytrzymania ogromnej presji i gry na najwyższych obrotach. Wczoraj Carter pokazał jak silną ma psychikę.



2 spudłowanie wolne. Bardzo możliwe, że przesądziły o porażce Magic nie tylko w tym meczu, ale i w całej serii. Teoretycznie mają jeszcze szanse, ale tylko teoretycznie, praktycznie jest to prawie niemożliwe. Od razu przypomina się mecz numer 1 finałów 1995.



Wtedy Nick Anderson na 10 sekund przed końcem spudłował 4 rzuty wolne, nie powiększył 3-punktowego prowadzenia swojej drużyny. Dzięki temu, do dogrywki doprowadzić mógł Kenny Smith, a w doliczonym czasie wygrali goście. W efekcie, Rockets pokonali drużynę z Orlando już w 4 meczach i sięgnęli po tytuł. To był kluczowy moment tamtej serii, może gdyby Magic wygrali mecz otwarcia, rywalizacja potoczyłaby się inaczej. Kto wie?

A rok temu? Drugi mecz finałów, 0.6 sekundy do końca, remis po 88 - Lee pudłuje layup. Magic przegrywają po dogrywce.



Anderson, Lee i Carter – trzech rzucających obrońców Magic, którzy w kluczowych momentach zawiedli. W Orlando mają pecha.

Szkoda mi tylko Gortata. Bardzo chciałem, żeby ponownie wystąpił w finale. To byłoby dla niego kolejnym bardzo ważnym osiągnięciem w karierze. I co bardzo ważne, pomogłoby w promowaniu koszykówki w Polsce. Rok temu wszyscy dowiedzieli się kim jest Gortat, ponieważ było bardzo głośno w mediach o tym, że Polak gra w finałach NBA. Teraz byłoby podobnie, ale niestety nie ma już chyba na to szans. Jedynym pocieszeniem może być bardzo dobra gra Marcina w tych playoffs. W sezonie nie miał zbyt dużo okazji do pokazania się, a teraz spędza na parkiecie sporo minut i prezentuje wysoki poziom. W odróżnieniu od Cartera, on w meczu numer 3 w Charlotte trafił w końcówce kluczowe wolne.

Jestem rozdarty. Z jednej strony całym sercem jestem z Gortatem, z drugiej strony nie tylko, nie kibicuję Magic, ale po prostu ich nie lubię.

Nie lubię krzyczącego Stana i jego dziwnych decyzji. To nie jest trener z zimną krwią, który potrafi poprowadzić drużynę do mistrzostwa. Wygląda na to, że zeszłoroczny sukces był szczytem jego możliwości. Tak jak już kiedyś mówił Shaq, Stan to 'panikarz'. Teraz zapewne już spanikował i nie wyobrażam sobie, co musiałoby się stać, żeby udało mu się odmienić jeszcze losy tej serii.

Nie jestem też fanem Howarda. Wiadomo, jest on wybitnym zawodnikiem, ale jeszcze dużo mu brakuje do tego, by stać się prawdziwym liderem, który może zapewniać drużynie te najważniejsze zwycięstwa. Real Superman ma na imię Shaq, nie Dwight.

Poza tym, nie mogę wybaczyć Magic, że nie pozwolili Gortatowi przejść do Mavs, gdzie stałby się podstawowym środkowym, jestem tego pewien. W Orlando spędził sezon na ławce.

Dlatego mimo że jestem za MG13, to nie lubię Magic.

Przypomniało mi się jeszcze, że po porażce Cavs, Gortat napisał coś takiego na swoim twitterze:

Teraz chciałoby się powiedzieć tak o Magic: tacy silni mieli być, tak zniszczyli Hawks, wygrali 8 spotkań i teraz wyparkują już po 4 meczach.

I jeszcze na koniec, Pierce we wczorajszym spotkaniu. Trochę oberwał, ale i tak rozegrał świetny mecz:

Wizards z jedynką!

 To nie był dobry sezon dla Wizards – śmierć wieloletniego właściciela klubu, afera z Arenasem, zupełna przebudowa zespołu i miejsce na dnie tabeli wschodu. A jeszcze tuż przed rozpoczęciem rozgrywek, oczekiwano, że ta drużyna będzie jedną z najlepszych w swojej konferencji.

Wczoraj ta zła seria została przerwana.

Wizards, mimo że byli dopiero piątą najgorszą drużyną ligi, wylosowali pierwszy numer draftu. Trzeba przypomnieć, że w poprzednim sezonie byli na drugim miejscu, pod względem największych szans na wygranie loterii, a skończyli z piątym numerem (potem go wytransferowali). Teraz szanse były mniejsze, ale szczęście im sprzyjało. Żona zmarłego Abe Pollina reprezentowała Wizards, a na palcu miała mistrzowski pierścień z 1978 roku (jedyny tytuł w historii klubu) – on przyniósł szczęście i teraz w Waszyngtonie znowu można planować przyszłą walkę o mistrzostwo. John Wall, który jest przez wszystkich uznawany za pewniaka na jedynkę, jest już ich. W tym momencie nie ma znaczenia, jak i czy rozgrywający Wall będzie potrafił grać razem z Arenasem. O tym Wizards będą myśleć w dalszej kolejności. Teraz najważniejsze jest, że dostaną teoretycznie najlepszego zawodnika draftu 2010. Jest to wspaniała wiadomość dla drużyny, która jest właśnie w fazie totalnej przebudowy. Poza tym, trzeba również pamiętać, że w Waszyngtonie mają sporo wolnych pieniędzy, a fakt, że w ich składzie będzie Wall (lub ewentualnie Turner), na pewno pomoże im w przekonywaniu wolnych agentów.

Na ogłoszeniu wyników losowania był także Ted Leonsis, obecnie mniejszościowy właściciel Wizards, który już wkrótce przejmie władzę w klubie. Dla nowego właściciela lepszej informacji niż wygranie loterii być nie mogło. Teraz ma znacznie lepsze perspektywy na przyszłość, na szybkie zbudowanie silnego zespołu, który za kilka lat będzie walczył o mistrzostwo i co też bardzo ważne, będzie przynosił zyski. Z Wallem w składzie, ten klub jest wart dużo więcej.

Numer 1 dla Wizards – od razu przypomina się słynny w historii klubu z Waszyngtonu draft 2001, kiedy między innymi Michael Jordan postawił na Kwame Browna. To był ogromny błąd. Na szczęście, w tym roku to się nie powinno powtórzyć. Brown w 2001 miał 19 lat i przystąpił do draftu od razu po szkole średniej. Może miał duży potencjał, ale postawienie na niego było ryzykowne. W tym przypadku to ryzyko się nie opłaciło. Wall czy Turner sprawdzili się już w NCAA i są dużo pewniejsi. Oczywiście nie można przesądzić, że zrobią w NBA wielką karierę, ale mają na to bardzo duże szanse. Ta jedynka powinna rzeczywiście dać Wizards franchise playera.

Sixers wylosowali drugi numer, a w tabeli zajęli szóste miejsce od końca. Dlatego, tak samo jak dla Wizards, jest to dla nich duża niespodzianka i wielkie szczęście. To szczęście przyniósł im Holiday, który w swoim sezonie debiutanckim prezentował się bardzo dobrze i teraz z zawodnikiem pozyskanym w drafcie będzie tworzył przyszłość drużyny z Filadelfii. Obecne rozgrywki były dla Sixers bardzo słabe, wydali ogromne pieniądze na swoich zawodników, zatrudnili nowego trenera, ale zamiast występem w playoffs, zakończyło się rozczarowaniem. Pozyskanie młodego gwiazdora jest ogromnym wsparciem dla Sixers, zwłaszcza, że przepłacenie Branda i Dalemberta nie pozwala im na wzmocnienie się poprzez pozyskanie wolnego agenta.

Nets liczyli na jedynkę. Prokhorov nie przyniósł im szczęścia, ale trójka to nadal bardzo wysoki pick i również daje możliwość pozyskania wybitnego zawodnika. Mogło być lepiej, ale nie ma wątpliwości, że i tak ten offseason będzie dla Nets bardzo udany.

Druga najgorsza drużyna sezonu, Wolves dostała czwarty numer, a z piątką wybierać będą Kings. I to drużyna z Sacramento ma ostatnio najmniej szczęścia w loterii. W zeszłym roku byli najgorsi w NBA, a przypadł im dopiero numer 4, teraz byli trzeci od końca w tabeli i mają numer 5. Chociaż brak szczęścia w loterii nie oznacza braku szczęścia w drafcie. Przecież ostatnio czwórka nie przeszkodziła im w pozyskaniu najlepszego debiutanta sezonu. Postawienie na Evansa okazało się świetną decyzją. Może teraz też uda im się dostać zawodnika, którego drużyny wybierające wcześniej nie docenią i przeoczą.

Draft 2010 odbędzie się za nieco ponad miesiąc, 24 czerwca.

game 2: Celtics 95 - Magic 92

Bohater meczu: Paul Pierce
Na 32 sekundy przed końcem musiał opuścić parkiet z powodu szóstego faulu, ale kilka sekund wcześniej trafił 2 rzuty wolne, które jak się chwilę później okazało, przesądziły o zwycięstwie Celtics. Po słabej serii przeciwko Cavs, zwłaszcza pod względem strzeleckim, w finale konferencji Pierce wrócił do gry na najwyższym poziomie i już drugi mecz zakończył mając ponad 20 punktów. Bardzo dobrze rozpoczął to spotkanie, trafił pierwsze 3 rzuty i zdobył pierwsze 9 punktów dla swojej drużyny. Po pierwszej połowie miał aż 22 punkty, w drugiej dołożył tylko 6, ale w tym te kluczowe w samej końcówce. 28 punktów zanotował ze skutecznością 50%, trafiając między innymi 3 z 7 rzutów za trzy. Poza tym, zaliczył jeszcze 5 asyst i 5 zbiórek, chociaż nie można  pominąć faktu, że popełnił też 5 strat.

Decydujące elementy:

rzuty wolne Cartera i błąd Redicka – wytrzymanie presji i trafienie decydujących rzutów - to właśnie odróżnia mistrza od reszty. Pierce trafił oba wolne, Carter stanął na linii chwilę później. Jego 2 wolne miały zmniejszyć stratę Magic do jednego punktu na 31 sekund przed końcem. Niestety Vince oba spudłował, a wcześniej trafił 5 na 5. Na szczęście dla gospodarzy, kolejną akcję Celtics udało im się wybronić. Redick zebrał piłkę po niecelnym rzucie Garnetta i... zamiast od razu wziąć czas, ruszył przed siebie, po chwili zatrzymał się i dopiero wtedy sędziowie odgwizdali przerwę na żądanie. W rezultacie, Magic nie tylko stracili cenne sekundy, ale też musieli rozpoczynać swoją akcję zza linii połowy boiska. Nie mieli już czasu na rozegranie skutecznej akcji, tym bardziej, że Celtics dobrze bronili. Daleki rzut Nelsona nie wpadł do kosza i było po meczu.

zbiórki – tym razem gościom nie udało się zatrzymać Howarda w ataku, ale udało im się ograniczyć jego dominację w walce o zbiórki. W pierwszym meczu center gospodarzy miał ich 12, a Magic w sumie 7 więcej niż Celtics. Wczoraj Howard zebrał 8 piłek, a jego drużyna przegrała walkę na tablicach 36-38. Ostatecznie nie była to duża różnica, ale widoczną przewagę na tablicach Celtics mieli w drugiej połowie, kiedy zebrali 20 piłek, o 6 więcej niż zawodnicy gospodarzy.

punkty po stratach – Celtics zdobyli 22 punkty po 14 stratach gospodarzy, natomiast Magic 17 po 15 stratach gości.


Magic musieli ten mecz wygrać i robili, co mogli, by tak się stało. Jednak ponownie to Celtics kontrolowali przebieg spotkania. Był to znacznie bardziej wyrównany mecz niż poprzedni, ale w samej końcówce zawodnicy Magic po prostu nie wytrzymali ogromnej presji tego spotkania.

Goście rozpoczęli mecz od uzyskania 11-punktowej przewagi. Wtedy na parkiet wszedł Gortat i Redick, a gospodarze zaczęli odrabiać straty i pierwszą kwartę zakończyli serią 16-4. Ponownie znaczącą przewagę Celtics uzyskali w połowie trzeciej kwarty, natomiast na samym początku czwartej po raz kolejny mieli 11 punktów więcej. W tym momencie Magic znowu ruszyli do odrabiania strat i na niespełna 7 minut przed końcem tracili już tylko 2 punkty. Natomiast na 3 minuty i 35 sekund przed końcem, po rzucie Cartera, gospodarze objęli prowadzenie 90-89. Czwarta kwarta przypominała tę z poprzedniego meczu, kiedy Magic spisywali się znacznie lepiej, a Celtics wyglądali jakby stracili już siły po długiej walce. W odróżnieniu od pierwszego spotkania, tym razem gospodarzom udało się objąć prowadzenie i byli na dobrej drodze do wyrównania stanu rywalizacji. Jednak gdy rozpoczęły się kluczowe minuty, uwidoczniła się przewaga doświadczenia Celtics. W dwóch kolejnych akcjach z półdystansu trafiali Garnett i Rondo i na półtorej minuty przed końcem mieli 3 punkty przewagi. Jeszcze na 55 sekund przed końcem Nelson zmniejszył stratę do jednego punktu. Sprawa zwycięzcy była otwarta, ale wtedy błędy Magic przesądziły o ich porażce.

Drużynę z Bostonu do zwycięstwa razem z Pierce'm poprowadził Rondo. W pierwszym meczu nie imponował, a wczoraj ponownie był czołowym strzelcem swojej drużyny. Zdobył 25 punktów trafiając 10 z 16 rzutów z gry, do tego znowu zaliczył 8 asyst, miał też 5 zbiórek i 2 przechwyty. To był kolejny wspaniały występ rozgrywającego Celtics, który dał im ważną wygraną.

Garnett, tak samo jak poprzednio, miał duże problemy z celnością, spudłował aż 11 z 16 rzutów i zakończył mecz z 10 punktami. Jednak 8 z nich zaliczył w drugiej połowie, a do tego zebrał 9 piłek – najwięcej w tym meczu. I ponownie wyeliminował z gry Lewisa. 10 punktów zdobył również Perkins, na swoim koncie miał też 5 zbiórek, 2 bloki i 2 przechwyty. Wykonywał świetną pracę w walce z Howardem, ale z powodu przewinień grał tylko 15 minut, a szósty faul odgwizdano mu już na niespełna 8 minut przed końcem spotkania. Natomiast najlepszy strzelec Celtics poprzedniego meczu, Ray Allen, tym razem zupełnie nie potrafił odnaleźć się w ataku. Przez 39 minut spędzonych na boisku zdobył ledwie 4 punkty. Spudłował 5 z 6 rzutów z gry, w tym wszystkie 5 za trzy, a mimo to Celtics wygrali.

Poza tym, goście ponownie mogli liczyć na trójkę swoich rezerwowych. Najlepiej spośród nich zaprezentował się Davis. Zanotował 8 punktów i 6 zbiórek, i zrobił swoje w walce z Howardem.

Wczoraj atak Magic opierał się na Howardzie, który radził sobie znacznie lepiej z rywalami próbującymi go zatrzymać. Już po pierwszej połowie miał na swoim koncie 17 punktów, czyli o 4 więcej niż w całym poprzednim meczu. Ostatecznie był najlepszym strzelcem Magic z dorobkiem 30 punktów trafiając 9 z 13 rzutów z gry, natomiast z 17 wolnych wykorzystał 12. Niestety, ponownie jego dominacja pod koszami nie była pełna. Zdobywał punkty, ale miał mniej zbiórek (8) i co najważniejsze – 0 bloków. To był pierwszy mecz w tych playoffs, w którym nie miał bloku.

W ofensywie, Howarda najbardziej wspierali Carter i Redick, obaj zdobyli po 16 punktów. Obaj jednak nie tylko zawiedli w ostatnich sekundach, ale też nie mieli najlepszej skuteczności. Carter spudłował 10 z 15 rzutów, Redick 6 z 9. Warto jeszcze dodać, że rezerwowy Magic zdobył aż 9 punktów w pierwszej kwarcie, kiedy pomógł gospodarzom odrobić straty.

Lewis po raz kolejny grał fatalnie – 5 punktów (2/6 z gry). Natomiast Nelson, który w poprzednim meczu miał 20 punktów, teraz zdobył tylko 9 ze słabą skutecznością 33% (1/5 za trzy) i widocznie przegrał rywalizację z Rondo.

Gortat świetnie rozpoczął ten mecz. W pierwszej kwarcie grał przez 4 minuty, zdobył 2 punkty, zebrał 3 piłki, a jego drużyna w tym czasie była 9 punktów na plusie. Trener Van Gudny wystawiał go razem z Howardem, próbując znaleźć skuteczną odpowiedź na wysokich Celtics. W pierwszej połowie dawało to bardzo dobre rezultaty. Jednak w drugiej, Gortat był bezwzględnie ogrywany przez Rondo, który łatwo go mijał i zdobywał punkty spod kosza. W całym meczu Marcin spędził na parkiecie 16 minut, zdobył 2 punkty, zebrał 6 piłek, z czego 4 na atakowanej tablicy, zaliczył też blok i asystę.

Tego chyba nikt się nie spodziewał. Magic wygrali 8 pierwszych spotkań w tych playoffs, a teraz przegrali 2 kolejne i to we własnej hali. Przez cały sezon nie zanotowali dwóch porażek z rzędu w Orlando, stało się to dopiero w tym jakże ważnym momencie playoffs. Ponownie potwierdza się, że sweep w dwóch pierwszych rundach wcale nie oznacza, że jest się głównym faworytem do występu w finale. Teraz Magic znaleźli się w bardzo złej sytuacji, jadą do Bostonu i muszą tam zrobić, to co Celtics zrobili na ich parkiecie. Ale będzie to bardzo trudne, ponieważ Celtics systematycznie się rozkręcają. Po raz pierwszy w swojej historii wygrali pierwsze 2 mecze wyjazdowe na rozpoczęcie serii playoffs. Poza tym, to była ich 5 wygrana z rzędu. Zatrzymanie ich może okazać się niemożliwe.

Airball spod kosza: draft to loteria

Dzisiaj odbędzie się loteria do draftu 2010. Okaże się, kto wylosuje ten najcenniejszy numer 1.

Czy będą to Nets? W końcu tak walczyli o jak największe szanse w loterii, że przegrali aż 70 spotkań. Jako najgorsza drużyna dostaną najwięcej piłeczek w losowaniu, ale to wcale nie znaczy, że mają pewną jedynkę. Ostatnio najgorsza drużyna wybierała jak pierwsza w 2004 i 2003. Rok temu jedynkę wylosowali Clippers, którzy w tabeli byli drudzy od dołu. Najgorszym Kings przypadł dopiero 4 numer, ale nie mają co żałować, wykorzystali go na Evansa - ROY. Natomiast w latach 2005-08 loterię wygrywały drużyny spoza najgorszej czwórki. W 2008 numer jeden dostali Bulls, będący dopiero 9 od końca, co daje nadzieje Jazz, którzy są właścicielami picku Knicks (9 najgorszej drużyny w tym sezonie). Nets natomiast mogą być prawie pewni, że będą wybierać jako jedna z czterech pierwszych drużyn. Od 1990, kiedy wprowadzono ważony system losowania, żadna z najgorszych drużyn nie dostała niższego numeru niż 4.

Tak przedstawia się najgorsza dziesiątka sezonu 09/10:
1. Nets
2. Wolves
3. Kings
4. Warriors
5. Wizards
6. Sixers
7. Pistons
8. Clippers
9. Knciks
10. Pacers

Ale nawet wylosowanie wysokiego numeru, nie gwarantuje pozyskanie wybitnego zawodnika. Teoretycznie jedynka to przyszła gwiazda NBA, franchise player, ale nie zawsze tak jest. Draft to loteria także pod względem wyboru zawodnika. Czasami nawet najlepszy scouting nie wystarczy. Trzeba mieć jeszcze szczęście i 'nosa' do wyboru tego najbardziej odpowiedniego zawodnika, który nie tylko ma ogromny potencjał, ale jeszcze będzie potrafił go zrealizować i co równie ważne, nie rozsypie się z powodu kolejnych kontuzji.

W każdym drafcie jest przynajmniej kilka poważnych pomyłek. Oto najgorsze wybory z pierwszej dziesiątki ostatnich 5 draftów (licząc od draftu 2008, 2009 na razie pomijam, poczekajmy jeszcze przynajmniej jeden sezon).

2008
Joe Alexander, Bucks numer 8
Z jego nazwiskiem kojarzą mi się dwie rzeczy: 1) Bucks nie zdecydowali się wykorzystać opcji przedłużenia jego kontraktu, co dotychczas nie zdarzyło się wobec zawodnika z pierwszej dziesiątki draftu. 2) Rok temu z Fernandezem i Westbrookiem walczył o miejsce w konkursie wsadów. Niestety kibice go nie wybrali. A udział w SDC mógł sprawić, że jego kariera potoczyłaby się inaczej. Tak się chłopak starał, a teraz nikt o nim nie pamięta (dla przypomnienia, sezon zakończył na ławce Bulls).

2007
Brandan Wright, Bobcats numer 8
Bobcats szybko zorientowali się, że popełnili błąd i jeszcze w dzień draftu oddali go do Warriors za Richardsona. W pierwszym roku nie mógł przebić się do rotacji, potem stracił połowę kolejnego sezonu i cały obecny z powodu kontuzji.

Daleko nie zaleciał.

2006

Adam Morrison, Bobcats numer 3
Człowiek z wąsem, wybrany przez Jordana, by zmienić losy Bobcats. Wielka nadzieja porażka białych.
Rok temu trener Jackson nieopacznie nie wstawił go do składu Lakers na playoffs, ale w tym roku Marrison wystąpił już w 2 meczach fazy posezonowej i jeśli znowu zdobędą mistrzostwo, on będzie miał w tym swój udział. Robi oszałamiającą karierę. Dlaczego ja go umieściłem na tej liście?

Shelden Williams, Hawks numer 4
W sezonie debiutanckim Hawks konsekwentnie stawiali na niego, dawali mu dużo czasu gry (w 81 meczach spędzał na parkiecie średnio 18.7 minut), ale już w drugim roku poddali się i wytransferowali do Kings. Teraz jest głębokim rezerwowym Celtics, a zanany jest nie jako Shelden Williams - gracz NBA, tylko Shelden William - mąż Candace Parker, gwiazdy WNBA.

Patrick O'Bryant, Warriors numer 9
O'Bryant nic nie ma wspólnego z Bryantem, a przynajmniej nie z Kobe'm. Po dwóch latach na ławce w Golden State przesiadł się na ławkę w Bostonie, a ostatnio grzał ławę w Toronto. Jeszcze trochę i będzie mógł zostać ekspertem od krzesełek na ławkach rezerwowych. W Celtics miał chociaż dobre towarzystwo na ławce:

Mouhamed Sene, Sonics numer 10
211 centymetrów wzrostu. Co by tu więcej napisać? Senegalczyka w NBA już nie ma, a przez 3 sezony udało mu się wystąpić w 47 meczach. Kolejny z cyklu 'wysoki gracz z dobrymi warunkami fizycznymi' – zawsze ktoś zaryzykuje i weźmie takiego.

2005
Ike Diogu, Warriors numer 9
W Warriors się nie sprawdził, w Pacers i Blazers też nie, w Kings pokazał się z dobrej strony w kilku meczach, ale to był koniec sezonu. W tym roku miał wreszcie wybić się w Hornets, ale stracił cały sezon z powodu kontuzji.

Fran Vasquez, Magic numer 11
Co prawda jest to lista najgorszych wyborów w pierwszej dziesiątki, ale musiałem wspomnieć o Vasquezie. Magic wybrali go, licząc, że stworzy on z Howardem zabójczy duet podkoszowy. Jednak Vasquez do teraz nie zdecydował się na grę w NBA i chyba już się nie zdecyduje. Na szczęście Magic pozyskali w tym samym drafcie wybranego 46 numerów później przez Suns, Gortata.

2004
Shaun Livingston, Clippers numer 4
Wszyscy znają jego historię - kontuzja kolana.

Rafael Araujo, Raptors numer 8
W pierwszych dwóch sezonach w Toronto nawet wystąpił w 75 meczach w pierwszej piątce. A o tym co prezentował na parkiecie, świadczy fakt, że od 2007 nie ma go już w NBA. Wzrost miał (211 cm), ale nic poza tym. W Wolves nigdy nie zagrał, został zwolniony przed rozpoczęciem sezonu.

Luke Jackson, Cavs numer 10
W debiutanckim sezonie musiał przejść poważną operację pleców. Przez dwa lata w Cleveland wystąpił tylko w 46 meczach i został zwolniony. Potem próbował jeszcze swoich sił w Clippers, Raptors i Heat, ale w sumie w tych 3 drużynach rozegrał ledwie 27 spotkań. Ostatni raz widziany był w NBA w lutym 2008 roku.

Nie wiem czy zauważyliście, ale w ostatnich latach numer 8 wygląda na najbardziej pechowy. 2004 - Araujo, 2007 – Wright, 2008 – Alexander, a w 2009 - Hill, który w sezonie debiutanckim też rozczarował. Do tego można dodać także Frye'a (ósemka w 2005), w tym roku gra znacznie lepiej, ale i tak daleko mu do zawodnika z pierwszej dziesiątki draftu. Gay, wybrany jako ósmy w 2006, to za mało, by uratować honor tego numeru.

Jeszcze na koniec chciałbym znaczyć, że pominąłem kilka innych błędów tych draftów, jak chociażby wybór Bargnani'ego z jedynką, Marvin Williamsa z dwójką, czy Tyrusa Thomasa i Conley'a z czwórką. Są to jednak innego rodzaju błędy - dobrzy zawodnicy, którzy zostali wybrani zbyt wysoko. Ja skupiłem się na tych, którzy zupełnie nic nie dali swoim drużynom i w najlepszym wypadku skończyli w roli głębokiego rezerwowego.

Przy okazji, jeśli ktoś jeszcze nie czytał, zachęcam do zapoznania się z reDRAFTospekcja autorstwa Macieja.

Zrób sobie plakat: Shannon Brown

Niestety nie zakończyło to się wsadem, ale wygląda bardzo efektownie i są to idealne zdjęcia na plakat.
zdjęcia: yahoo.com

game 1: Lakers 128 - Suns 107

Bohater meczu: Kobe Bryant
Kobe boryka się z kilkoma urazami - kolano, kostka, palec i plecy – jednak w grze, tego zupełnie nie widać. Tydzień odpoczynku dobrze wpłyną na lidera Lakers i w meczu otwarcia finału zachodu ustanowił swój rekord strzelecki tych playoffs. Przede wszystkim Kobe rewelacyjnie zagrał w trzeciej kwarcie, kiedy gospodarze powiększyli przewagę do 19 punktów i właściwie przesądzili o swoim zwycięstwie. Bryant zdobył wtedy aż 21 punktów (o 3 mniej niż cała drużyna Suns) trafiając 7 z 10 rzutów z gry. Mecz zakończył mając na swoim koncie 40 punktów ze skutecznością 56.5% (3/6 za trzy, 11/12 z wolnych), a także po 5 zbiórek i asyst. Był to już jego 6 mecz z rzędu, w którym zdobył przynajmniej 30 punktów.

Decydujące elementy:

dominacja Lakers pod koszami – tak, jak można było oczekiwać, Suns nie potrafili sobie poradzić z wysokimi zawodnikami Lakers. Co prawda Bynum grał tylko 19 minut, zaliczył 4 punkty i 4 zbiórki, ale Odom fantastycznie go zastąpił i sprawił, że gospodarze pewnie wygrali walkę na tablicach. Odom zebrał aż 19 piłek (z czego 7 w ataku), podczas gdy Stoudemire, Lopez, Frye i Amundson łącznie tylko 16. Ostatecznie Lakers mieli 8 zbiórek więcej niż ich rywale. Ale jeszcze widoczniejsza była dominacja gospodarzy w polu trzech sekund w ataku. Lakers z pomalowanego zdobyli 56 punktów, aż 20 więcej niż zawodnicy z Phoenix.

rzuty za trzy – w pierwszych dwóch rundach Suns średnio w każdym meczu trafiali 10 trójek ze skutecznością 41.7%. Wczoraj udało im się trafić zza linii tylko 5 razy, a oddali aż 22 rzuty, co dało im skuteczność wynoszącą ledwie 22.7%. Lakers za trzy oddali 5 rzutów mniej, ale z ich 17, 8 wpadło do kosza.

atak Lakers – gospodarze tylko w jednej kwarcie zdobyli mniej niż 30 punktów. Mecz zakończyli z najwyższym dorobkiem w obecnych playoffs - 128 punktów, a do tego zaliczyli je z imponującą skutecznością 58%. Suns nie potrafili zatrzymać drużyny z LA, a ich 107 punktów w tym meczu było słabym osiągnięciem. W serii ze Spurs wystarczyło, że osiągną granicę 100 punktów i mieli pewne zwycięstwo, w pojedynku z Lakers nie mają na to szans.

Seria 6 kolejnych zwycięstw Suns została zakończona i to bardzo dotkliwą porażką. Pojedynek z Lakers, to zupełnie co innego niż rywalizacja z osłabianymi Blazers czy starymi Spurs. W dwóch poprzednich seriach ich rywale koncentrowali się na defensywie, natomiast w ataku często mieli problemy. Lakers dysponują ogromną siłą ofensywą i potrafią też świetnie bronić. Suns wczoraj zdobyli swoje 100 punktów, ale to nie była ich koszykówka i ich atak. Po pierwsze zdobyli zaledwie 4 punkty z kontrataku. Lakers nie pozwalali im na łatwe punkty, Suns nie mogli nakręcać swoich akcji i stąd zdobyli mniej punktów niż ich przeciwnicy. Do tego goście nie trafiali za trzy i nie mogli też przebić się pod kosz. W tej sytuacji nie mogło to się skończyć inaczej niż 21-punktową porażką.

Najlepszym strzelcem Suns był Stoudemire, który zdobył 23 punkty. Zaliczył je z wysoką skutecznością 61.5%, ale większość zdobył z dala od kosza, rzadko wbijał się w pole trzech sekund i miał zaledwie 3 zbiórki na koncie. Nash zanotował 13 punktów i 13 asyst, ale też nie potrafił poprowadzić swojej drużyny i dać im impulsu do ataku. Richardson zdobył tylko 15 punktów, chociaż trafił 3 razy za trzy – najwięcej w drużynie gości. Jednak nie było to wystarczającą odpowiedzią na 40-punktowy popis Bryanta. Dobrze zaprezentował się Lopez, który w swoim pierwszym meczu po tak długiej przerwie zaliczył 14 punktów (6/7 z gry) i 6 zbiórek. Hill natomiast spudłował 4 z 5 rzutów, nie potrafił zatrzymać Bryanta i miał problemy z faulami.

Z zawodników z ławki Suns dobrze zaprezentowali się Barbosa i Dragic. Niestety w trzeciej kwarcie, kiedy Lakers uciekali, trener Gentry nie zdecydował się wstawić ich do gry, a w czwartej mogli już tylko walczyć o to, by gospodarze nie powiększyli swojej przewagi. Obaj zdobyli razem 24 punkty ze skutecznością 67%, ale ani razu nie trafili za trzy. Po jednej celnej trójce miał Frye i Dudley, jednak razem oddali aż 12 rzutów za trzy. Frye grał bardzo słabo, zakończył mecz z 3 punktami (1/8 z gry) i jedną zbiórką. Dudely spisywał się odrobinę lepiej – 5 punktów (1/5) i 4 zbiórki. Suns potrzebują znacznie większego wsparcia z ich strony, jeśli mają powalczyć o zwycięstwo.

Lakers zaprezentowali mistrzowską koszykówkę. Zupełnie rozbili rywali, kontrolowali przebieg spotkania, fantastycznie egzekwowali swoje akcje ofensywne i nie pozwoli Suns na rozkręcenie ich ataku. Jeśli w kolejnych meczach będą grać na tak wysokim poziomie, spokojnie nie tylko awansują do finału, ale i obronią tytuł.

W drużynie gospodarzy nie tylko Bryant rozegrał fantastyczne spotkanie. Niesamowity występ miał również Odom, który zastąpił właściwie niewidocznego Bynuma. Wchodząc z ławki zanotował aż 19 punktów i 19 zbiórek. Nikt inny w Lakers nie zebrał więcej niż 5 piłek, a i tak wygrali walkę na tablicach, właśnie dzięki Odomowi. Gasol miał tylko 4 zbiórki, ale zdobył 21 punktów trafiając aż 10 z 13 rzutów z gry. Dobrze spisywał się także Artest, zanotował 14 punktów, 5 asyst i 5 zbiórek. Trzeba jeszcze wyróżnić Farmara (10 punktów i 5 asyst) i Browna (9 punktów), którzy byli istotnym wsparciem z ławki, większym niż rezerwowi Suns.

Przed finałem zachodu

Trzy i cztery lata temu Lakers i Suns spotykali się w pierwszej rundzie. Najpierw drużyna z Phoenix pokonała swoich rywali po 7 meczach, później poradzili sobie z nimi już w 5 spotkaniach. To były ich ostatnie starcia w playoffs. Od tamtego czasu wiele się zmieniło. Suns nie prowadzi już D'Antoni, a Lakers są obrońcami tytułu. Kobe już zapowiedział, że będzie to dla niego okazja do rewanżu. A może Suns po raz kolejny będą potrafili znaleźć sposób na drużynę z LA?

Podkoszowi
To w dużej mierze dzięki swoim podkoszowym i ich centymetrom, Lakers łatwo pokonali Jazz. Trójka Gasol, Bynum i Odom zupełnie zdominowała pole podkoszowe i jeśli Lakers mają w tym sezonie ponownie sięgnąć po tytuł, ta trójka musi nadal wygrywać pojedynki z wysokimi drużyny rywali.

Niestety kontuzjowane kolano Bynuma, które spowolniło go w serii z Jazz, mimo odpoczynku nie jest w lepszym stanie. A ostatnio center Lakers powiedział nawet, że jest z nim gorzej. Bynum mimo wszystko w pierwszym meczu zagra, ale trudno oczekiwać od niego występu na normalnym poziomie. W ostatnich dwóch meczach drugiej rundy zdobył w sumie tylko 6 punktów i zebrał 11 piłek. Skoro teraz z jego kolanem jest gorzej, Lakers będą potrzebowali dużego wsparcia ze strony Odoma, by nadal zachować swoją przewagę pod koszami.

O Gasola można być spokojnym. Na pewno będzie drugą postacią drużyny i stoczy ze Stoudemire'm bardzo wyrównaną rywalizację, która będzie ozdobą tej serii.

Podczas gdy siła podkoszowa Lakers została osłabiona, Suns w finale konferencji dostaną istotne wsparcie, ponieważ do gry wraca Robin Lopez. Środkowy Suns pauzował przez prawie 2 miesiące z powodu kontuzji pleców, a jest najwyższym zawodnikiem w drużynie i na pewno jego centymetry bardzo się przydadzą. Lopez po słabym sezonie debiutanckim, w tym roku bardzo poprawił swoją grę, stał się pierwszym środkowym Suns, a kiedy występował w tej roli jego drużyna wygrała 22 z 31 meczów. To pokazuje, jak ważnym jest zawodnikiem, a jego powrót w tym momencie jest tym ważniejszy, że czeka ich starcie z wysokimi Lakers. Ze Spurs poradzili sobie wystawiając w pierwszej piątce Collinsa i z wchodzącym z ławki Frye'm i Amundsonem, na Lakers to byłoby trochę miało. Oczywiście Lopez po tak długiej przerwie zapewne nie będzie w świetnej dyspozycji, ale już jego wzrost i obecność pod koszem, powinny istotnie pomóc.

Tym samym rywalizacja środkowych sprowadzi się to tego, który będzie zdrowszy i będzie w stanie bardziej pomóc swojej drużynie. Lakers mają przewagę pod koszem, ale jeśli kolano będzie Bynumowi coraz bardziej przeszkadzać, a Lopez szybko wejdzie w rytm gry, rywalizacja pomiędzy wysokimi może być bardzo wyrównana.

Nash
Trzeci raz wprowadził Suns do finałów konferencji, do trzech razy sztuka? Na pewno rozgrywający Suns zrobi wszystko, by po raz pierwszy wystąpić w wielkim finale i w końcu przestać być dwukrotnym MVP, który nigdy nie grał o mistrzostwo. To może być jego ostatnia taka szansa. W obecnych playoffs pokazał już, że potrafi poprowadzić swoją drużynę i teraz musi to zrobić po raz kolejny. W starciu z Fisherem będzie miał dużą przewagę i musi to wykorzystać.

Bryant
Kobe boryka się z kilkoma urazami, ale to nie przeszkadza mu w rozgrywaniu fantastycznych spotkań. W serii z Jazz spisywał rewelacyjnie i za każdym razem zdobywał przynajmniej 30 punktów. Właśnie takiego Bryanta potrzebują Lakers, żeby kolejny raz powalczyć o tytuł. Szybko zakończona druga rudna i tygodniowy odpoczynek, na pewno mu pomógł i do finału konferencji przystąpi w pełni sił, grając na równie wysokim poziomie, co przeciwko Jazz.

J-Rich i Hill
Richardson i Hill odegrali bardzo istotną rolę w pierwszych dwóch rundach i jeśli Suns myślą o pokonaniu Lakers, to ci zawodnicy ponownie muszą być istotnym wsparciem dla duetu liderów.

Richardson w dotychczasowych 10 meczach, 5 razy zdobył ponad 20 punktów. Świetnie radził sobie na dystansie trafiając 34 rzuty za trzy ze skutecznością 51.5%. W tym sezonie (łącznie faza zasadnicza i playoffs) 35 spotkań J-Rich kończył z dorobkiem przynajmniej 20 punktów, a Suns wygrali aż 31 z nich. To pokazuje, jak ważna dla zespołu jest jego dobra dyspozycja strzelecka. Dla Lakers oczywistym celem będzie zatrzymanie go. Bryant z Artestem na pewno utrudnią mu grę w ataku i w dużej mierze od tego, jak sobie z tym poradzi, zależy czy Suns będą w stanie realnie walczyć o zwycięstwo w tej serii.

Bardzo dobrze w tych playoffs gra również Hill. Nie ma tak dobrych statystyk jak J-Richa, ale już w niejednym meczu zdobywał kluczowe punkty i rewelacyjnie spisywał się w obronie, zatrzymując najpierw Millera, później Ginobili'ego. Może teraz uda mu się choć trochę uprzykrzyć życie Bryantowi?

Rezerwowi
Dragic, Frye, Dudley, Barbosa i Amundson – zapewnili już niejedno zwycięstwo Suns w tych playoffs. Wydawało się, że drużyna z Arizony ma krótką ławkę, a okazało się, że ich zmiennicy mogą być ogromnym wsparciem. W finale konferencji też powinni odegrać kluczową rolę, zwłaszcza, że mają przewagę nad rezerwowymi Lakers, którzy jak na razie nie pokazali się z dobrej strony. W tej serii zmiennicy drużyny z LA muszą wreszcie zacząć odgrywać ważną rolę, w innym wypadku Lakers będą mieć problemy z szerokim składem Suns.

Doświadczenie
Pod względem doświadczenia, ogromną przewagę mają Lakers. Drużyna z LA to obrońcy tytułu, a większość składu grała w ostatnich dwóch finałach ligi, do tego trzeba dodać Jacksona, 10-krotnego mistrza NBA. Naprzeciw nim staną: Gentry, który dopiero drugi raz w swojej karierze prowadzi drużynę w playoffs, a w tym roku dopiero wygrał pierwszą serię, tak samo jak Hill, również Richardson nie ma dużego doświadczenia w tej fazie, natomiast Nash i Stoudemire dwukrotnie przegrywali finał zachodu.


Nie ukrywam, że chciałbym, żeby to Suns awansowali do finału, co na pewno można wywnioskować po tym tekście. Uważam, że Nashowi w końcu należy się szansa gry o mistrzostwo. Jeszcze nigdy nie było mu to dane i jeśli nie teraz, to może już nigdy nie będzie miał takiej okazji. Ale Lakers są obrońcami tytułu, wiedzą jak się wygrywa w tej fazie playoffs i to oni są faworytami. Nie oddadzą Nashowi finału, Kanadyjczyk wraz ze swoimi kolegami musi im go wyrwać. Suns będą musieli rozegrać naprawdę rewelacyjną serię, żeby poważnie zagrozić zespołowi z LA. Powinno być ciekawie.

Występ w Orange Sport Info

Już dość dawno temu dostałem zaproszenie do programu 'Info weekend', ale z powodu żałoby narodowej mój występ musiał zostać przesunięty. W końcu udało się ustalić nowy termin i już w najbliższą sobotę (22.05) pojawię się w programie 'Info weekend' na antenie Orange Sport Info. Program zaczyna się od godziny 9:00. Na szczęście w piątek NBA odpoczywa, dlatego nie będziecie odsypiać nocy spędzonej na oglądaniu kolejnego meczu finału konferencji i mam nadzieje, że do tej godziny zdążycie już wstać i włączyć telewizor.
Zapraszam do oglądania programu i trzymajcie za mnie kciuki, bo to mój pierwszy występ w tv i od razu live.

Plotki transferowe: Bulls liderami w wyścigu o Jamesa?

James, Wade, Bosh, Johnson, Boozer, czyli większość z tych najatrakcyjniejszych wolnych agentów zakończyło już obecny sezon i przygotowuje się do wakacyjnej walki o jak najwyższe kontrakty. Pojawia się już coraz więcej spekulacji na temat ich przyszłości, dlatego zaczynam śledzić plotki transferowe.

Przez większość sezonu mówiło się, że jeśli LeBron zdecyduje się odjeść z Cleveland, najbardziej prawdopodobnym miejscem jego przeprowadzki będzie Nowy Jork. Jedaka tuż po zakończeniu drugiej rundy bardzo dużo pojawia się głosów, że teraz to Bulls mają największe szanse, by pozyskać Jamesa. Podobno kilku generalnych managerów jest wręcz przekonanych, że Chicago będzie jego nowym klubem. Według jednego ze scenariuszy, miałaby to być wymiana sign-and-trade, Cavs odstaliby w zamian Denga, a Bulls mieliby jeszcze wolne pieniądze na dalsze wzmocnienia.

James podobno już rozmawiał z Rose'm, co miałoby być kolejną przesłanką, że poważnie myśli o grze w Chicago.

Do wybrania Bulls, LeBrona miałoby nie tylko skusić towarzystwo Rose'a i Noah, ale również zatrudnienie Johna Calipari'ego, obecnie trenera uniwersytetu Kentucky. Ale jak na razie Calipiari nawet nie potwierdził, że zastanawia się nad przyjęciem oferty z NBA.

Bulls zainteresowani są również Johnsonem, a możliwe szanse na przejście JJ'a do Chicago ma zwiększać bliska znajomość jego agenta z Jerry'm Reinsdorfem, prezesem Bulls.

Knicks natomiast mają starać się przekonać LeBrona zapraszając na obóz przygotowawczy jego przyjaciela z czasów gry w szkole średniej Dru Joyce'a III. Poza tym, Knicks zaoferują Jamesowi rozmaite możliwości biznesowe.

Shaq już zapowiedział, że nie zamierza jeszcze kończyć kariery i też rozpoczął poszukiwania nowej drużyny dla siebie. Ostatnio powiedział, że bardzo chętnie dołączyłby do Nets, którzy teraz będą grać w hali Prudential Center położonej w Newark, gdzie Shaq się urodził.

Spośród zawodników z długim stażem w NBA, na emeryturę nie wybierają się również Ilgauskas i Fisher.

Hawks dostali pozwolenie od Mavs na przeprowadzenie rozmów z asystentem Carlisle'a, Dwanem Casey'em. Podobno jest on w tym momencie faworytem, by zastąpić Woodsona na stanowisku head coacha w Atlancie. Ale inne źródła podają, że poważnie rozpatrywany jest też Avery Johnson.

W wyścigu o posadę trenera Hornets na czele jest asystent Riversa, Thom Thibodeau. Brani pod uwagę są też Casey, Johnson, a także Monty Williams, asystent McMillana.

Sixers podobno przeprowadzą drugą rozmowę z Dougiem Collinsem, Johnsonem i Samem Mitchellem.

Złożono 13 ofert kupna Warriors. Wśród zainteresowanych jest nieokreślony właściciel klubu z NFL, grupa chińskich biznesmenów, a także grupa z Magicem Johnsonem. Larry Ellison, który miał być jednym z głównych faworytów do przejęcia klubu z Oakland, nie złożył swojej oferty, ale przewiduje, że cena Warriors wyniesie około $315 milionów. Nie zgadzają się z tym władze ligi, które twierdzą, że będzie to znacznie wyższa kwota (nawet 2 razy więcej niż $275 mln, za które Jordan kupił Bobcats).

game 1: Celtics 92 - Magic 88

Bohater meczu: Ray Allen
Trudno mówić o jednym bohaterze Celtics we wczorajszym meczu, cała drużyna zagrała bardzo dobrze. Natomiast najlepszym zawodnikiem i pierwszym strzelcem był Allen. Ray zdobył 25 punktów ze skutecznością 50%, trafił 2 z 5 rzutów za trzy i wszystkie 7 wolnych. Goście w czwartej kwarcie bardzo szybko zaczęli tracić swoją przewagę, mieli problemy w ataku i ostatecznie zdobyli tylko 18 punktów, a 7 z nich należało do Allena. To jego rzuty w połowie tej kwarty utrzymywały dwucyfrowe prowadzenie Celtics, a jego jego dwa wolne na 6 sekund przed końcem przesądziły o zwycięstwie. Poza tym, Allen na swoim koncie miał jeszcze 7 zbiórek i 3 asysty.

Decydujące elementy:
obrona Celtics – w pierwszej kwarcie pozwolili Magic na zaledwie 4 celne rzuty (20 oddanych) i 14 punktów. Natomiast w pierwszej połowie gospodarze mieli 32 punkty, trafili 34% swoich rzutów z gry, z czego spudłowali wszystkie 9 za trzy i popełnili też 12 strat. W drugiej połowie Magic już lepiej radzili sobie w ataku, ale dzięki świetnej defensywie, to Celtics od początku przejęli inicjatywę i kontrolowali przebieg tego spotkania. Ostatecznie Magic zanotowali tylko 88 punktów (po raz pierwszy od 24 marca mniej niż 90), skuteczność na poziomie 41.6%, aż 18 strat i ledwie 10 asyst. Ich atak zupełnie nie przypominał tego, który tak bezwzględnie niszczył Hawks w poprzedniej rundzie.

rzuty za trzy – w pierwszych 8 meczach Magic aż 5 razy trafili co najmniej 10 trójek, wczoraj nie mieli żadnej w pierwszej połowie. Cały mecz zakończyli 5 trafieniami zza linii, ale potrzebowali aż 22 próby, co dało im ostatecznie skuteczność 22.7%. Natomiast Celtics zanotowali 6 celnych trójek na 14 oddanych rzutów.

Celtics +20 – na początku trzeciej kwarty Magic zbliżyli się na 3 punkty, ale wtedy goście odpowiedzieli serią 22-5 i na nieco ponad 2 minuty przed końcem prowadzili 20 punktami. To było ich najwyższe prowadzenie w tym meczu. Magic mieli bardzo dużo punktów do odrabiania i zbyt mało czasu, by skutecznie zaatakować Celtics i odebrać im prowadzenie. Drużyna z Bostonu nawet przy słabej czwartej kwarcie, jest zbyt doświadczonym zespołem, by przez ostatnie 14 minut stracić całą 20-punktową przewagę. Gdyby była ona niższa, gospodarze wcześniej dogoniliby rywali i  mieliby znacznie większe szanse w końcówce.

Howard – Perkins, Wallace i Davis wykonali świetną pracę w obronie przeciwko Howardowi. Zmusili go do bardzo ciężkiej walki pod koszami, nie pozwolili zdobywać łatwych punktów i gdy tylko zyskiwał nad niemi przewagę, wysyłali go na linię rzutów wolnych. Do tego, podkoszowi Celtics radzili z nim sobie jeden na jednego, dlatego pozostali zawodnicy mogli pilnować graczy obwodowych Magic, uniemożliwić im rozstrzelanie się na dystansie. Ostatecznie Howard spudłował aż 7 z 10 rzutów z gry (13 punktów) i popełnił aż 7 strat. I tak pomógł swojej drużynie zbierając 12 piłek i blokując 5 rzutów, ale w ataku właściwie nie istniał.

To ma być seria zdominowana przez defensywę i Celtics pokazali wczoraj, jak trzeba grać, jeśli chce się awansować do finału. Obrona jest kluczem do zwycięstwa, a w meczu numer 1 goście zupełnie zniszczyli atak Magic, zwłaszcza w pierwszej połowie. Przez trzy kwarty Celtics grali na bardzo wysokich obrotach i wydawało się, że zakończą mecz pewną wygraną. Jednak w czwartej kwarcie nie potrafili podtrzymać tej intensywności, a gospodarze ruszyli do ataku i zaczęli odrabiać straty. Pojawił się problem, który już uwidaczniał się w tym sezonie, że Celtics mają problemy z grą na pełnych obrotach przez 48 minut i wczoraj mogło to się dla nich skończyć bardzo źle. Przez ostatnie 5 i pół minuty czwartej kwarty zawodnicy gości nie zdobyli punktów z gry. Uratowały ich wolne Pierce'a i Allena, a także brak celnych rzutów za trzy ze strony Magic. Ostatecznie Celtics udało się wygrać i odebrać Magic przewagę własnego parkietu. Udało im się to, co w poprzedniej rundzie, tyle tylko, że tym razem pokonali gospodarzy już w pierwszym meczu i teraz to oni są w znacznie lepszej sytuacji.

Razem z Allenem, drużynę gości prowadził wczoraj Pierce. Zdobył 22 punkty (6/8 z gry, 2/3 za trzy i 8/10 wolnych), z czego 13 w trzeciej kwarcie, ale tylko 2 w czwartej. Do tego dołożył jeszcze 9 zbiórek, 5 asyst i 2 przechwyty. Garnett i Rondo zaliczyli tylko po 8 punktów, ale również odegrali kluczową rolę w tym zwycięstwie. KG spudłował aż 10 z 14 swoich rzutów, jednak zebrał 11 piłek, miał 5 asyst i co najważniejsze, wyeliminował z gry Lewisa. Natomiast Rondo, nie błyszczał już tak w ataku jak w serii z Cavs, ale nadal świetnie prowadził grę swojej drużyny, odnotowując 8 asyst i skutecznie zatrzymywał Nelsona.

Perkins zakończył mecz z dorobkiem 4 punktów i 2 zbiórek, ale w jego przypadku statystyki zupełnie nie mają znaczenia, a przynajmniej nie jego statystyki. To co zrobił w tym meczu pokazują osiągnięcia Howarda. Celtics mogli liczyć również na trójkę swoich rezerwowych. Wallace, poza skuteczną gra przeciwko Howardowi, zdobył też 13 punktów, między innymi 2 razy trafiając za trzy. Allen i Davis mieli po 6 punktów i bardzo dobrze spisywali się w obronie.

Magic zbyt późno się obudzili, by pokonać Celtics. Goście zmusili ich do gry zupełnie innej niż w dotychczasowych 8 meczach. W pierwszych dwóch rundach to oni byli lepsi w defensywie, a ich zespołowy atak był nie do zatrzymania. Teraz trafili na znacznie lepszą obronę i mieli ogromne problemy w ofensywie. Ani Howard nie zdobywał punktów spod kosza, ani strzelcy obwodowi nie trafiali z dystansu.

Najlepiej zagrał Carter, w pierwszej połowie zdobył 10 z 32 punktów swojej drużyny, a mecz zakończył z dorobkiem 23 (50%). Natomiast najlepszy strzelec Magic tych playoffs, Nelson, w pierwszej połowie spudłował 6 z 8 rzutów z gry, w tym wszystkie 3 za trzy i miał zaledwie 4 punkty. Świetnie rozpoczął trzecią kwartę, kiedy dwukrotnie trafił za trzy i zdobył pierwsze 8 punktów dla swojej drużyny. Natomiast na 8 sekund przed końcem meczu dobił celowo spudłowany przez Cartera wolny, zmniejszając stratę Magic do 2 punktów. Jedak było to już zbyt późno, by Magic mogli jeszcze wygrać. Ostatecznie zdobył 20 punktów, ale spudłował 10 z 18 rzutów (2/7 za trzy), do tego zaliczył ledwie 2 asysty przy 3 stratach. Ten mecz pokazał, że rywalizacja z Rondo będzie dla niego bardzo trudna.

Jeszcze gorzej zagrał Lewis, który został zatrzymany przez Garnetta i zupełnie nie potrafił się odnaleźć. We wcześniejszych 3 meczach za każdym razem miał przynajmniej 3 celne trójki, a wczoraj spudłował wszystkie 6 rzutów zza linii. W sumie trafił tylko 2 z 10 rzutów i zakończył spotkanie z najniższą zdobyczą punktową (6) w obecnych playoffs. Natomiast Barnes grał mimo urazu pleców, ale było widać, że nie jest w pełni formy i nie potrafił skutecznie zatrzymać Allena.

Spośród rezerwowych Magic najlepiej zaprezentował się Gortat. Kluczową rolę odegrał w drugiej kwarcie, kiedy w przeciągu 3 minut zdobył 6 punktów i zebrał 3 piłki, co pomogło Magic zmniejszyć straty do 7 punktów na niespełna 3 minuty przed przerwą. Marcin był jedynym zawodnikiem z ławki gospodarzy, który w pierwszej połowie zdobył punkty z gry. Niestety, mimo tej bardzo dobrej zmiany, jaką dał Polak, w drugiej połowie trener Van Gundy bardzo długo czekał, by ponownie wpuścić go na parkiet. W drugiej połowie Gortat grał tylko nieco ponad 4 minuty, a w sumie spędził na parkiecie 14. Na swoim koncie miał 6 punktów (3/3 z gry), 5 zbiórek i asystę, a gdy był na boisku, Magic byli 8 punktów na plusie (najwyższy wskaźnik +/- w Magic). Poza tym, rezerwowi Magic dobrze zagrali w czwartej kwarcie, wtedy Pietrus, Williams i Redick zdobyli w sumie 13 punktów. Zwłaszcza dwie kolejne trójki Williamsa i Pietrusa dały Magic impuls do ataku. Ale to wszystko było za późno.

Po tej porażce Magic muszą dobrze przygotować się do drugiego spotkania i od samego początku zagrać tak, jak w czwartej kwarcie. Ten mecz po prostu muszą wygrać.