Plotki transferowe: Cavs czekają na decyzję Izzo

Cavs ciągle czekają na decyzję Toma Izzo, ale w razie gdyby nie przyjął on ich oferty, już szykują plan B i prowadzą rozmowy z Byronem Scottem. Podobno poważnie biorą pod uwagę również Mike'a Woodsona i Briana Shaw. Izzo natomiast czeka z podjęciem decyzji, chcąc dowiedzieć się jakie są szanse, że LeBron pozostanie w Cleveland. James nie rozmawiał z nim w tej sprawie i nie zmierza angażować się w proces zatrudniania nowego trenera. Na razie nie chce niczego deklarować, ani obiecywać, że podpisze nowy kontrakt z Cavs. Jednak niedawno pojawiała pojawiła się informacja od osób z otoczenia Jamesa, że w 100% popiera on zatrudnienie obecnego trenera Michigan State. Wcześniej nie było to takie pewne, ponieważ mówiło się, że James chciałby mieć trenera, który ma za sobą grę w NBA.
Mimo że Izzo jeszcze nie zdecydował, czy będzie nowym trenerem Cavs, już pojawiają się spekulacje na temat jego możliwych asystentów. Adrian Wojnarowski z Yahoo podaje, że Izzo będzie przekonywał Lawrence'a Franka i Erica Snow do dołączenia do jego sztabu trenerskiego. Natomiast kibice Michigan State chcą przekonać Izzo do pozostania i w tym celu stworzyli stronę weloveizzo.com

David Geffen (jeden z założycieli wytwórni filmowej DreamWorks) chciałby kupić część udziałów w Clippers i obiecuje, że jeśli zostanie współwłaścicielem drużyny, ściągnie do niej LeBrona. Geffen chciałby kupić pakiet większościowy, ale na razie przekonuje właściciela Clippers do sprzedania chociażby 49%. Jednak według wielu źródeł, Donald Sterling nie zmierza pozbywać się nawet części udziałów w swojej drużynie.

Tyson Chandler może zostać wolnym agentem. Według Chada Forda z ESPN, Chandler poważnie rozważa wykorzystanie opcji w kontrakcie i rezygnację z ostatniego roku umowy ($12.6 mln). Środkowy Bobcats w ostatnich sezonach miał sporo problemów zdrowotnych, ale teraz jest już w pełni zdrowia. Oczywiście Chandler nie będzie mógł liczyć, że podpisze kontrakt dający mu roczne zarobki na poziomie blisko $13 milionów, ale według Forda może dostać kilkuletni kontrakt na około $10 milionów rocznie. W tym offseason drużyny mają dużo wolnych pieniędzy, jest też sporo drużyn, które szukają centra, a na rynku wolnych agentów prawdziwych środkowych jest bardzo mało i to może być dużą szansą dla Chandlera.

Wade spotkał się z Boshem w restauracji w Los Angeles, widział się też z Johnsonem na imprezie marki Jordan. Tłumaczył potem, że nie rozpoczął jeszcze rekrutacji, a to były to zwykłe spotkania z kolegami. Powiedział również, że nie zamierza odchodzić z Miami.

Phil Jackson powiedział, że jak tylko sezon się zakończy, w ciągu tygodnia podejmie decyzję o swojej przyszłości. Asystent Fran Hamblen ma przeczucie, że Phil pozostanie na kolejny rok.

Marc Stein z ESPN donosi, że Hornets będą aktywni w tym offseason. Mieliby dać zielone światło na transfer z udziałem młodego Collisona, ale drużyna chcąca go pozyskać, musiałaby przejąć równocześnie jeden z dużych kontraktów: Okafor, Stojakovic lub Posey.

Kings szukają zawodnika na pozycję niskiego skrzydłowego i według Yahoo! Tayshaun Prince może być dla nich dobrym rozwiązaniem. Pistons są gotowi wytransferować Prince'a lub Hamiltona, natomiast Kings są skłonni oddać swój 5 pick w drafcie, a także szukają możliwości wymiany Nocioni'ego. Argentyńczyk w zeszłym tygodniu poprosił o transfer i powiedział hiszpańskiej gazecie, że jego klub zgodził się go wytransferować, a do wymiany może dojść podczas draftu.

Podobno w ostatnim czasie najbardziej aktywny w rozmowach transferowych jest Colangelo. Szuka możliwości pozyskania kolejnego wyboru w drafcie (mają już 13), chce kupić pick w granicach 20-30. Poza tym, GM Raptors zamierza oddać Turkoglu, Calderona i Jacka. Do transferu z udziałem Turka może dojść już podczas draftu. Turkoglu najchętniej wróciłby do Sacramento, gdzie rozpoczynał swoją karierę.

Według ostatnich doniesień, po tym sezonie Ray Allen odejdzie z Celtics, by dołączyć do Wade'a i Bosha w Miami. Natomiast Tony Allen, również będący wolnym agentem, chciałby zostać w Bostonie.

Według wielu źródeł, Nuggets chcą zdobyć wybór w pierwszej dziesiątce draftu, a w zamian oferują Lawsona. Celem Nuggets jest pozyskanie w drafcie zawodnika podkoszowego.

Nets nie mają zamiaru ściągnąć do siebie Shaqa, który wyraził chęć gry w Newark. Natomiast sam Shaq  twierdzi, że zainteresowani nim są Mavs.

Władze NBA zatwierdziły kupno Wizards przez Teda Leonsisa. Nowy właściciel powiedział, że nie szuka możliwości transferu Arenasa.

Nate McMillan chciałby, żeby Bernie Bickerstaff został jego asystentem i zastąpił Williamsa, który jest nowym trenerem Hornets.

Rafer Alston chciałby w przyszłym sezonie grać w Knicks, w jego rodzinnym Nowym Jorku.

Poradnik wolnego agenta cz. 3 - trener

Decydując się na wybór drużyny, bardzo istotnym elementem jest postać trenera. Każdy z najlepszych wolnych agentów ma zamiar w jak najkrótszym czasie sięgnąć po tytuł, a jak wiadomo, bez dobrego head coacha jest to niemożliwe. Dlatego warto dołączyć do drużyny, w której na tym stanowisku jest osoba, dobrze znająca się na swojej pracy.

1. Knicks
Ostatnie 2 sezony w wykonaniu drużyny D'Antoni'ego były bardzo słabe, ale prowadził przebudowywanych Knicks, dlatego jest to w pleni uzasadnione. Natomiast wcześniej, przez 4 kolejne lata jego Suns wygrywali ponad 50 spotkań, w tym 2 razy ponad 60 i byli czołową siłą zachodu. Cztery razy wprowadził ich do playoffs, a dwa razy doszedł do finału zachodu. W 2005 został wybrany Trenerem Roku. W Phoenix pokazał, że potrafi stworzyć silny zespół grający piękną, ofensywną koszykówkę. Wielu zawodników bardzo odpowiada styl gry D'Antoni'ego, ponieważ u niego można zdobywać dużo punktów i naprawdę zabłysnąć. Jeszcze nie udało mu się udowodnić, że jest w stanie doprowadzić drużynę chociażby do finału, ale na pewno ma największe doświadczenie spośród tej czwórki trenerów.

2. Nets
Nets dopiero co porozumieli się z Johnsonem i mianowali go swoim nowym trenerem. Przez niepełne 4 lata na ławce w Dallas, Avery potwierdził swoją wartość wygrywając z Mavs aż 73.5% meczów sezonu zasadniczego. W 2006 dostał nagrodę Coach of the Year, a w 2006/07 Mavs pod jego wodzą zanotowali najlepsze rozgrywki w swojej historii (67 zwycięstw). Johnson doprowadził także swoją drużynę do wielkiego finału, jednak mimo że Mavs prowadzili 2-0, ostatecznie nie sięgnęli po tytuł. Natomiast rok później drużyna z Dallas, będąca pierwszą siłą zachodu przegrała już w pierwszej rundzie playoffs. To są dwie spektakularne porażki, o których Johnson jak najszybciej chciałby zapomnieć. Jest on jednak młodym trenerem, ma 45 lat i tylko 3 pełne sezony spędził na ławce. Jak na ten krótki czas, udało mu się osiągnąć bardzo dużo. A te trudne doświadczenia z playoffs powinny pomóc mu w przyszłości lepiej prowadzić drużynę w najważniejszych meczach. Nie można też zapomnieć, że jako zawodnik Spurs w 1999 zdobył mistrzostwo, co również jest bardzo cennym doświadczeniem.

3. Heat
Spoelstra od dwóch sezonów jest head coachem Heat. Zanim objął to stanowisko był asystentem trenera i w tej roli w 2006 razem z Heat zdobył mistrzostwo ligi. W 2008 zastąpił na ławce Pata Riley i odbudował zespół z Miami po fatalnych rozgrywkach 2007/08. Pokazał, że mimo młodego wieku (39 lat) jest bardzo dobrym trenerem. Pod jego wodzą Heat dwukrotnie zajmowali 5 miejsce na wschodzie i grali w pierwszej rundzie playoffs. Jednak na razie, nie miał jeszcze okazji sprawdzić się w rywalizacji na wyższym poziomie i nie jest wysoko cenionym szkoleniowcem. Pojawiają się nawet plotki, że może zastąpić go Riley. Ale trzeba pamiętać, że przez te 2 lata nie miał do dyspozycji wybitnej drużyny, opierała się ona przede wszystkim na popisach Wade'a i wydaje się, że wycisnął z niej maksimum możliwości. Dotychczas wykonywał swoją pracę bardzo dobrze i powinien teraz dostać szansę udowodnienia, że mając lepszy skład, jest w stanie wprowadzić Heat na szczyt wschodu.

4. Bulls
Thibodeau ciągle jest jeszcze asystentem w Celtics, ale jak tylko sezon się zakończy, obejmie stanowisko head coacha w Chicago. W NBA jest już od roku 1989, ale dopiero teraz zadebiutuje w roli głównego trenera. Nazwisko wyrobił sobie będąc asystentem Van Gundy'ego w Knicks, to tam poznał się jako wybitny kreator defensywy. W Bostonie asystentem Riversa został w 2007 i już w pierwszym sezonie stworzył mistrzowską defensywę Celtów. Ma na swoim koncie tytuł mistrzowski, a w tym roku może zdobyć drugi. Jest cenionym w NBA specjalistą od obrony, sprawdził się jako asystent, ale nie wiadomo jak poradzi sobie w roli głównego trenera. Oczekiwania są bardzo duże, ale dopóki nie zobaczymy go w akcji, pod znakiem zapytania pozostanie, czy w nowej roli również uda mu się odnieść sukces. Dlatego znalazł się dopiero na czwartej pozycji.

Game 5: Celtics o krok od mistrzostwa

Bohater meczu: Paul Pierce
Wczoraj był mecz Pierce'a. Grał świetnie, grając na dobrym procencie (12/21), raz za razem ogrywając Rona Artesta, bądź obrońcę wychodzącego do niego po pick'n'rollach. 27 pkt to jego najlepsza zdobycz punktowa w finałach. Mimo to nie dotrzymał obietnicy, i seria wróci do Los Angeles.

Decydujące elementy:

zbiórki - kolejny raz drużyna wygrywająca deski, wygrywa także i całe spotkanie. Na pewno duży wpływ na to miało kolano Bynuma, które za każdym razem, gdy atakował pomalowane, dawało o sobie znać.

wielka trójka + Rondo - wreszcie wszyscy zagrali minimum przyzwoicie. Zdobyli łącznie 75 punktów na skuteczności z gry 32/54. Nadal Allen nie odnalazł swojej klepki na boisku zza łuku, mimo to miał najwyższy +/- wśród graczy C's (+10). Garnett, Pierce i Rondo zagrali po prostu swoje, dominując graczy Lakers na swoich pozycjach. Takiego meczu im było trzeba, jeszcze jeden i zostaną mistrzami.

obrona - zatrzymała Lakers na zaledwie 39,7% z gry, i nie wiem co by było, gdyby Kobe nie wziął się za zdobywanie punktów w 3 kwarcie. Świetną robotę wykonali na nim Allenowie, Ray i Tony, ale kluczem do wygrania tego meczu było zatrzymanie wszystkich innych graczy Lakers. Tylko Gasolowi udało się przekroczyć pułap 10 punktów. Pozwalano Artestowi na oddawanie rzutów, co zabija ruch piłką w ataku Jeziorowców.

Garnett pokazał, dlaczego z nim w składzie Celtics jeszcze nie przegrali serii w playoffs. 18pkt, 10reb, 3ast, 5st, 2blk to naprawdę niesamowita linijka. Zatrzymał Gasola, dyrygował obroną, nie forsował gry w ataku. Może i jest starszy, może już nie ma tych kolan co kiedyś, ale to Kevin Garnett. Przyszły Hall-of-Famer.

Ławka C's nie musiała tym razem pociągnąć tego spotkania, zagrała przyzwoicie, ale blok Tony'ego Allena na Gasolu jest z serii must seen! To jak świetnie bronił Bryanta, to inna historia. Kobe nie miał wytchnienia, każda z jego pozycji była niełatwą. Sugar Ray też zrobił kawał dobrej roboty w obronie. Gdyby nie Allenowie, lider Lakers mógłby skończyć z ponad 50pkt. Serio.

Znów do końcówki to C's mieli przewagę, którą wybronili dzięki akcjom, rzecz jasna, Rondo. Jego rzut prawie zza deski jest niemożliwy do powtórzenia. Już nie mówiąc o tej dobitce nad Bryantem.
Boston Celtics wygrali, najprawdopodobniej najważniejszy mecz w tej serii. Teraz wracają do Los Angeles, gdzie muszą wygrać minimum 1 spotkanie, by zostać mistrzami. To nie łatwe zadanie, choć C's już raz pokonali LAL na ich terenie w tych playoffs (game2). Jeśli tak będzie grało Big Three i Rajon Rondo, kibice Celtics powinni spać spokojnie.

game 5 Lakers: sam Kobe nie pokona Celtics

Lakers 86-92 (2:3) 

Najlepszy zawodnik: Kobe Bryant
W trzeciej kwarcie Kobe wziął sprawy w swoje ręce. W pierwszej połowie grał nie najlepiej, a jego drużyna miała problemy w ofensywie, nie mógł liczyć na partnerów, dlatego musiał sam pociągnąć atak Lakers. W pierwszej połowie Bryant spudłował 8 z 12 rzutów i miał 10 punktów, w trzeciej kwarcie trafił 7 pierwszych rzutów, w tym 3 za trzy. Zdobył 19 punktów, pierwsze 19 punktów dla gości w tej kwarcie. Był nie do zatrzymania, mimo że defensywa gospodarzy była bardzo dobra. Jednak bez wsparcia nie miał szans z zespołowo grającymi Celtics. Dlatego mimo tak fantastycznej kwarty w jego wykonaniu, przed ostatnimi 12 minutami gospodarze powiększyli swoją przewagę o kolejne 2 punkty. W czwartej kwarcie nie był już tak skuteczny, z 6 rzutów trafił tylko 2, a spudłował wszystkie 4 próby za trzy. Zdobył wtedy 9 punktów, z czego 5 z rzutów wolnych. Przez całe spotkanie Celtics zmuszali go do bardzo ciężkiej pracy, partnerzy mu nie pomagali, musiał sam ciągnąć Lakers i w końcówce nie miał już sił, by zapewnić im zwycięstwo. Ostatecznie zdobył 38 punktów (48% z gry), w tym aż 28 (60%) w drugiej połowie. W drugim meczu z rzędu miał ponad 30 punktów, ale ponownie zabrakło mu wsparcia i Lakers przegrali.

Decydujące elementy:
brak wsparcia – Kobe trafił 13 rzutów z gry, reszta zawodników z LA miała 18 celnych, ale żeby trafić o 5 więcej niż ich lider, potrzebowali aż 24 oddanych rzutów więcej. Poza Bryantem, nikt nie rozegrał dobrego meczu, a tylko Gasol miał dwucyfrową zdobycz punktów. Hiszpan co prawda zebrał 12 piłek, ale pod względem strzeleckim był to jego najgorszy występ w tych finałach. Jeszcze pod koniec trzeciej kwarcie miał na swoim punkcie ledwie 2 punkty, ostatecznie zdobył ich 12 ze słabą skutecznością 42%. Natomiast Bynum i Fisher bardzo dobrze rozpoczęli spotkanie i zdobyli pierwsze 15 punktów w tym meczu dla gości. Jednak później żaden z nich nie powiększył już swojego dorobku. Również Artest grał słabo, tak samo jak Fisher trafił tylko 2 z 9 rzutów z gry, a na swoim koncie miał 7 punktów i 2 zbiórki. Odom miał znacznie wyższą skuteczność, trafił 4 z 6 rzutów, ale jego 8 punktów i 8 zbiórek było też zbyt małym wsparciem, by pomóc Bryantowi. Dopiero w czwartej kwarcie trochę lepiej zagrali Gasol i Odom, zdobyli odpowiednio 5 i 6 punktów (razem z Bryantem mieli 20 z 21 punktów Lakers w tej kwarcie), każdy zebrał po 5 piłek i była to jedyna część spotkania, którą goście wygrali.

atak – zwłaszcza w pierwszej połowie mieli ogromne problemy z przebiciem się przez obronę Celtics i zdobywaniem punktów. Na przerwę schodzili mając ich tylko 39, przy fatalnej skuteczności 33%. W drugiej połowie dzięki Bryantowi radzili sobie trochę lepiej, ale i tak nie uchroniło ich to od najniższej zdobyczy w tych playoffs – 86. Ich skuteczność z gry wyniosła 39.7%, a do tego zaliczyli ledwie 12 asyst (1 w czwartej kwarcie). Ponownie zostali odsunięci od pomalowanego i zdobyli tam tylko 32 punkty, nie mieli też okazji do łatwych punktów z kontry (3).

obrona – Lakers słabo grali w ataku, ale także nie potrafili znaleźć sposobu na zatrzymanie przeciwników, którzy wczoraj mieli bardzo dobry dzień i trafiali na wysokim procencie. Po trzech kwartach skuteczność z gry Celtics była na poziomie aż 65%. Dopiero w czwartej kwarcie Lakers udało się wzmocnić defensywę i w efekcie gospodarze trafili tylko 35% rzutów, a goście wygrali tą cześć spotkania. Lakers co prawda wymusili aż 17 strat rywali, ale sami też tracili dużo piłek (14). Największy problem mieli z zatrzymaniem wejść pod kosz gospodarzy i pozwolili im na zdobycie z pola trzech sekund aż połowy punktów (46). Artest tym razem nie był w stanie zatrzymać Pierce'a, natomiast Gasol przegrywał rywalizację z Garnettem.

To był świetny mecz w wykonaniu Bryanta i bardzo słaby w wykonaniu pozostałych zawodników Lakers. Tylko dzięki swojemu liderowi prowadzili wyrównany pojedynek i do końca mieli szanse wygrać. W czwartej kwarcie goście zbliżyli się na 5 punktów, a Artest mógł jeszcze zmniejszyć tą stratę. Na 46 sekundy przed końcem Fisher i Granett stanęli do jumpball i nieoczekiwanie tą rywalizację wygrał rozgrywający Lakers. Artest pobiegł do kontry, ale najpierw nie udało mu się wymusić akcji and1, a potem spudłował oba wolne. Nie wykorzystał szansy, a Celtics szybko powiększyli swoje prowadzenie.

Po raz piąty w tych finałach mecz wygrała drużyna, która wygrała walkę na tablicach. Tym razem ta rywalizacja była bardzo wyrównana i ostatecznie Celtics zebrali tylko jedną piłkę więcej. Lakers natomiast lepiej radzili sobie na atakowanej tablicy: 16-7, ale to nie dało im zwycięstwa.

Kluczową rolę odegrała słaba dyspozycja Brynuma. Center Lakers przed tym meczem miał ponownie wykonany zabieg spuszczenia płynów z kolana, lekarze robili co mogli, by doprowadzić go do jak najlepszego stanu. W pierwszej kwarcie mogło się wydawać, że jest dobrze. Bynum był aktywny i zdobył wtedy 6 punktów, zebrał też jedną piłkę. Jednak przez późniejsze 22 minuty gry nie zapisał się już w statystykach. W sytuacji gdy podstawy środkowy ma tylko jedną zbiórkę, trudno jest wygrać walkę na tablicach. Bynum nie był zawodnikiem, którego obecność pod koszem wnosiła coś pozytywnego do gry Lakers. W rezultacie, w polu podkoszowym znacznie lepiej radzili sobie Celtics. Po raz kolejny potwierdziło się, że słaba dyspozycja ich centra, jest dużym problemem dla Lakers, a w kolejnych meczach na pewno z jego kolanem nie będzie lepiej. Dlatego Gasol i Odom w tej sytuacji muszą wziąć na siebie ciężar gry pod koszami i zdominować tą strefę. Niestety, wczoraj dopiero w czwartej kwarcie radzili sobie tam całkiem dobrze, ale przez większość meczu przegrywali rywalizację z wysokimi Celtics.

Lakers są pod ścianą, kolejna przegrana oznacza koniec marzeń o tytule. Znaleźli się w sytuacji, gdzie nie ma już miejsca na błędy i słaby występ. Ale teraz jadą do Los Angeles, gdzie w tych playoffs są bardzo silni. Muszą wygrać mecz numer 6, a w siódmym, przed własną publicznością to znowu oni będą w lepszej sytuacji.

Kobe na pewno zrobi wszystko, by poprowadzić swoją drużynę, ale potrzebuje wsparcia. Wczorajsze spotkanie potwierdziło, że sam nie jest w stanie nic zrobić, nawet gdy zdobywa 19 punktów z rzędu. Gasol w tym piątym meczu przypominał trochę siebie sprzed dwóch lat. Przez większość spotkania był zupełnie niewidoczny w ataku, bardzo mało aktywny i przegrywał rywalizację z KG. Z tak grającym Gasolem, Lakers nie mają szans. Jednak w dwóch pierwszych meczach w LA spisywał się rewelacyjnie i dominował pod koszem. Dlatego, to którego Gasola zobaczymy w następnym spotkaniu, może zadecydować o tym, kto wygra tą serię. Ale nie tylko Gasol musi wspiąć się na wyżyny sowich możliwości. Na Bynuma już nie można liczyć, kontuzja go niestety pokonała, teraz Odom musi przejąć jego obowiązki. Jeszcze w dwóch wcześniejszych seriach był on czołową postacią Lakers, natomiast w finałach, tak jak w 2008, zawodzi. Trudno powiedzieć, czy będzie potrafił się odbudować, ale bez jego zbiórek i punktów pokonanie Celtics może okazać się niemożliwe. Lakers będą też potrzebować znacznie lepszej dyspozycji strzeleckiej ze strony Artesta i Fishera.

Każdy z tych zawodników wspierających Bryanta pokazał już w tych playoffs swoją wartość, a teraz nadszedł moment, by ją potwierdził. Jeśli zawiodą, nie będzie miało już znaczenia to jak Gasol dobrze grał na początku finałów, jak Fisher wygrał mecz numer 3, jak Odom zbierał po 10 piłek we wcześniejszej fazie playoffs, jak Artest świetnie zatrzymywał Pierce'a. Jeśli Kobe znowu będzie osamotniony, Lakers znowu będą oglądać jak Celtics cieszą się z mistrzowskiego tytułu. A tego w LA bardzo nie chcą.

Zagadka na weekend (10)

Który z zawodników grających w tym sezonie w NBA:
1. zdobył najwięcej punktów w jednym meczu Finałów ligi (ile i w którym roku)?
2. zdobył najwięcej punktów w jednym meczu Finałów wchodząc z ławki (ile i w którym roku)?

Poradnik wolnego agenta cz. 2 - miasto

Jednym z najpoważniejszych zarzutów wobec Cavs jest fakt, że ich siedzibą jest Cleveland - miasto, któremu daleko do tak wielkich metropolii jak Nowy Jork czy Los Angeles. Dobra lokalizacja drużyny jest bardzo ważna, ponieważ w większym mieście jest więcej kibiców, co oczywiście ściśle powiązane jest z możliwościami marketingowymi i korzyściami finansowymi. Poza tym, wielkie miasta amerykańskie przyciągają uwagę całego świata. Lokalizacja drużyny ma znaczenie, dlatego dzisiaj o miastach.

1. Knicks
Nowy Jork to obok Los Angeles najsłynniejsze amerykańskie miasto. Jest to ogromna metropolia, stwarzająca ogromne możliwości. Będąc gwiazdą Nowego Jorku właściwie automatycznie jest się gwiazdą światową. Do tego, Nowy Jork już blisko 40 lat czeka na mistrzostwo NBA, dlatego zawodnik, który będzie potrafił dać im ten wymarzony tytuł, zostanie bohaterem tej metropolii. Z drugiej strony, kibice tutaj są bardzo wymagający, tak samo jak media, dlatego równie dobrze można mieć z tym duży problemy, jeśli drużyna nie będzie wygrywać. Wiadomo jednak, że będąc w Nowym Jorku jest się w centrum zainteresowania, o zawodnikach tutaj grających zawsze jest głośno.

2. Heat
Miami może jest trochę mniejszym miastem od Nowego Jorku i Chicago, ale ma jedną zasadniczą przewagę nad nimi – położenie geograficzne. Gorący klimat i piękne plaże - czego można chcieć więcej. Wybierając miasto, w którym będzie się mieszkać przez najbliższe kilka lat, trzeba poważnie wziąć pod uwagę Miami.

3. Bulls
Chicago jest bardzo sportowym miastem, gdzie drużyna Bulls ma silną pozycję. Na mapie koszykarskiego świata wypromował je Jordan. Free agent wybierający grę tutaj może być spokojny o możliwości marketingowe, jakie daje to miasto.  Trzeba jednak pamiętać, że tutaj ciągle postacią numer jeden jest MJ, mimo że już od wielu lat nie gra. Dlatego, każdy zawodnik chcący być nową gwiazdą drużyny z 'Wietrznego miasta' musi pamiętać, że będzie musiał bezpośrednio zmierzyć się z legendą Jordana.

4. Nets
New Jersey, mimo że jest bardzo blisko Nowego Jorku, spośród tych czterech miast jest najmniej atrakcyjnym miejscem dla wolnych agentów. Wiadomo jednak, że przesądzona jest przeprowadzka na Brooklyn, gdzie już rozpoczęto budowę nowej hali. Wtedy Nets znajdą się w Nowym Jorku i będą mogli rywalizować z Knicks. Ale to nastąpi dopiero za 2 lata, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem. Póki co, wolny agent wybierający Nets, musi pogodzić się z grą w mniej znaczącym mieście, na obrzeżach wielkiego Nowego Jorku.

Glen & Nate

Już od dawna było wiadomo, że zarówno Glen jak i Nate są może zawodnikami nieobliczalnymi, ale na pewno bardzo rozgrywkowymi. Można mieć wiele zastrzeżeń do ich gry, podejmowanych decyzji na boisku, ale czasami zdarza im się zabłysnąć. Tak było w meczu numer 4. Obaj zagrali bardzo dobrze, przesądzili o zwycięstwie Celtics i od razu zrobiło się o nich głośno. Nie tylko dlatego, że odegrali tak kluczową rolę w tym spotkaniu, ale też dlatego, że w blasku reflektorów obaj czują się bardzo dobrze i świetnie się bawią. To jest najbardziej rozgrywkowy duet tych finałów.

Big Baby ma talent do stawania się gwiazdą filmików na YouTube. Z meczu numer 4 już słynny jest fragment, w którym Davis tak się cieszył z dobrej akcji, że aż się oślinił. (dużo wcześniej pojawił się filmik, gdzie Glen pokazał swój jeżyk)



Również konferencja prasowa po tym meczu z udziałem Glena i Nate'a jest warta obejrzenia.



Podczas finału wschodu dał się poznać szerszej publiczności jako ofiara Howarda. Po silnym uderzeniu przez centra Magic, Glen nie mógł utrzymać się na nogach - to był nokaut. Natomiast tak cieszył się po zdobyciu punktów w starciu z Gortatem.

Ale prawdziwym przebojem YouTube jest filmik z płaczącym Davisem podczas meczu, po reprymendzie jaką dostał od KG. A to nie pierwszy raz, gdy Garnett musiał mu wyjaśniać filozofię gry Celtics.

Po zdobyciu mistrzostwa w 2008, Glen wybierał się do Dinseylandu.



Natomiast gdy w playoffs 2009 trafił buzzer beatera w czwartym meczu z Magic, biegnąc do ławki Celtics przy okazji odepchnął młodego kibica gospodarzy. Davisowi po prosu zawsze coś się przydarzy. Inaczej być nie może, po prostu Big Baby.

Nate jest przede wszystkim znany ze swoich wsadów i zwycięstw SDC, dlatego na YouTube najwięcej filmików znajdziemy z jego slam dunkami. Ale też można znaleźć filmik, który wiele mówi o jego 'decision making', gdy rzucił do swojego kosza, a także inny pokazujący jego umiejętności taneczne.

Glen i Nate - Shrek i osioł, gwiazdy parkietu i internetu.

A.s.k.: wszyscy patrzą na RPA, a kto spojrzy na Turcję?

Dzisiaj rozpoczynają się Mistrzostwa Świata w piłce nożnej. Cały świat patrzy teraz na RPA. Ale co tam Mundial, kiedy trwają właśnie fantastyczne Finały NBA. Finały, w których spotkały się dwie wielkie drużyny, w których oglądamy rewelacyjną i wyrównaną walkę. Jest 2-2 i jest ciekawie, znacznie ciekawiej niż na Mundialu. Cokolwiek tam się wydarzy, nie jest w stanie przebić Finałów NBA (chyba że Polska zostałaby mistrzem, ale to akurat nam nie grozi). Oczywiście jest to moja subiektywna opinia, z którą może ktoś z was się zgadza, ale na pewno znaczna większość ludzkości ma zgoła odmienne zdanie.

Niestety, na świecie rządzi piłka do nogi, a nie do kosza. Dlatego teraz wszystkie wiadomości sportowe na świecie będą zdominowane przez to, co będzie działo się w RPA, a nie w Bostonie i Los Angeles. Nawet w Stanach, gdzie przecież soccer jest dość niszowym sportem, Mistrzostwom poświęca się sporo uwagi. W przerwie czwartego meczu Finału, zamiast dalszej analizy wydarzeń z pierwszej połowy, pojawia się zapowiedź Mundialu... i to w amerykańskiej stacji. Trudno jednak oczekiwać, żeby w trakcie przerwy meczu piłki nożnej w europejskiej telewizji mówiło się o finałach NBA lub o Mistrzostwach Świata w koszykówce. No właśnie, Mistrzostwa Świata w koszykówce... W tym roku odbędą się w Turcji, ale możemy być pewni, że nie skupią na sobie tak dużej uwagi jak Mundial. Koszykówka nie jest tak globalnym sportem jak piłka i to wiadomo od dawna. Mimo że oryginalny Dream Team, Michael Jordan i międzynarodowe gwiazdy zrobiły bardzo dużo, by wypromować koszykówkę na świecie, to ciągle daleko jej do popularności piłki nożnej. I nie ma co się oszukiwać, pod tym względem koszykówka nigdy nie dorówna piłce nożnej, mimo że jest znacznie ciekawszym sportem.

My, interesujący się koszykówką, w większości będziemy śledzić również to, co będzie działo się na afrykańskich boiskach (ja przynajmniej będę, mimo że wielkim fanem piłki nie jestem). Natomiast to, co będzie działo się na tureckich parkietach, będą oglądać tylko kibice koszykówki. Nie przyciągnie to uwagi, powiedzmy przeciętnego 'kibica sportowego', który podczas wielkich imprez jak Igrzyska czy właśnie Mundial spędza całe dnie przed telewizorem. Dla takiego przeciętnego kibica, Mistrzostwa Świata w koszykówce nie będą wielkim wydarzeniem. Może półfinały i finał, ale nic poza tym. I trudno się dziwić, bo nawet dla kibiców koszykówki nie będzie to święto takie, jakim dla kibiców piłki nożnej jest Mundial.

I niestety sami koszykarze nie robią nic, by podnieść rangę tej imprezy. James, Wade i Howard już wycofali się z gry w reprezentacji USA, Gasol nie pomoże Hiszpanii, a Manu nie zobaczymy w barwach Argentyny. Oni uznali, że w wakacje wolą odpocząć, skupić się na podpisaniu nowego kontraktu, na rodzinie czy cokolwiek innego. Mistrzostwa Świata nie są priorytetem. W świecie piłki nożnej wydaje się to niemożliwe, każdy chce pojechać na Mundial. Natomiast w koszykówce znacznie wyżej ceni się medal olimpijski niż ten z mistrzostw.

Także Bryanta najprawdopodobniej nie zobaczymy w Turcji. Pojawiają się informacje, że w wakacje podda się operacji kolana. Oczywiście w składzie USA będzie miał kto go zastąpić, o ile wszyscy nie pójdą w ślady Howarda i Jamesa. Ale porównajcie sobie tą sytuację z kontuzją Beckhama. Jego kontuzja nie tylko była ogromnym ciosem dla Anglii, ale też tragedią dla samego zawodnika, który bardzo chciał zagrać na tych Mistrzostwach. Nie sądzę, żeby Kobe choć w części czuł to, co gwiazdor Anglików. Dla Bryanta występ w Mistrzostwach nie jest tak ważny i nie będzie płakał, że kontuzja uniemożliwiła mu grę. Może nawet będzie w pewnym sensie zadowolony, że nie musi wykręcać się z gry w reprezentacji w te wakacje. Z powodu urazu, w Mistrzostwach nie wezmą udziału też Bogut i Okur, chociaż akurat im znacznie bardziej zależało. Bogut chciał pomóc Australii, natomiast dla Okura te Mistrzostwa są ważne, bo rozgrywane w jego rodzinnej Turcji.

A lista nieobecnych może się jeszcze wydłużyć o Nowitzki'ego, Parkera i na tym zapewne nie koniec.

Turcja przygotowała bardzo fajną kampanię promocyjną Mistrzostw, ale co z tego, jeśli na plakatach pojawili się zawodnicy, których nie zobaczymy na tej imprezie.

To jest właśnie ta diametralna różnica pomiędzy Mistrzostwami Świata w piłce nożnej a w koszykówce. Skoro dla największych gwiazd tego sportu, Mistrzostwa Świata nie są najważniejszym wydarzeniem, to dlaczego dla nas kibiców ma to być wielkie święto?

Jeśli to podejście się nie zmieni i nie będziemy oglądać na Mistrzostwach reprezentacji w najsilniejszych składach, a gwiazdy nie będą miały motywacji, by wystąpić, pokazać się z jak najlepszej strony i zdobyć złoto, ta impreza nie będzie przyciągać uwagi.

Znacznie większym wydarzeniem w świecie koszykówki są Finały NBA i na tym się teraz skupmy, bo tegoroczna rywalizacja jest niezwykle interesująca.

Natomiast oglądając Mundial nadal pozostaniemy kibicami koszykówki, dlatego warto śledzić Nasha będącego łącznikiem pomiędzy światem kosza i piłki, który będzie korespondentem stacji CBS z RPA. Trzeba przyznać, że te koneksje pomiędzy NBA a piłką nożna w ostatnich latach znacznie się powiększyły. Fanem piłki jest nie tylko Nash, ale i Bryant, Parkera wspiera jego rodak Henry, Garnett podczas pobytu w Londynie dostał koszulkę Chelsea ze swoim nazwiskiem, a Beckham jest częstym gościem w hali Staples Center.

Game 4: Ławka rezerwowych wyrównała stan rywalizacji

Bohater meczu: Glen Davis
Big Baby (22min, 18 pkt, 5 reb, 2 stl) zagrał najlepszy swój mecz w tych finałach. W 4 kwarcie, która rozstrzygnęła losy spotkania, zdobył 9 pkt, i to jego zagrania okazały się kluczem do wyzwolenia energii w reszcie graczy C's. Davis był nie do zatrzymania w pomalowanym, gdzie część jego rzutów wkręcała się do środka w sposób znany tylko Glenowi (spał z tą obręczą?).

Decydujące elementy:
zbiórki - deska wygrana 41-34 głównie dzięki tylko 12 minutom Bynuma pozwoliła na wygranie spotkania. Ten, kto je wygrywa w każdym meczu tej serii, ten wygrywa spotkanie. Sporą różnicę zrobiły tu zbiórki ofensywne, których C's mieli 2x więcej (16-8). Pozwalały one na ponowienie akcji, co przy dyspozycji ofensywnej większości Celtów było pomocne.

ławka - ławka C's zdobyła aż 36 punktów, a Lakers zaledwie 18 (gdzie Odom rzucił 10pkt w 40 min!). To piątka Robinson-Allen-Allen-Davis-Wallace przesądziła o takim a nie innym wyniku, gdzie na początku 4 kwarty zaczęło się zdobywanie przewagi głównie za sprawą Robinsona i Davisa (łącznie 30 pkt). W tej części gry ławka Celtics zdobyła aż 21 ze swoich 36 pkt. Siedzący wtedy Rondo, Pierce i Garnett mogli się poczuć trochę jak starterzy Suns, gdzie takie sytuacje, gdy wchodzą na 4 kwartę, praktycznie rozstrzygniętą, są bardzo częste. Boston Suns.
czwarta kwarta - wygrana 27-36 przez Boston. Co ciekawe do 2:51 4 kwarty na boisku byli zmiennicy. Przewaga uzyskana dzięki trafieniom Nate'a i Glena Davisa, a później jej utrzymanie, gdzie kluczowy był przechwyt Rondo po podaniu Bryanta, pozwoliły na wyrównanie stanu rywalizacji. Celtics przez 4 kwartę zdobyli prawie tyle samo punktów co łącznie w 1 i 3 kwarcie.

tylko 12 minut Bynuma - pozwoliło to na dominację w pomalowanym. Lakers udało się zablokować zaledwie 3 rzuty, zebrać mniej piłek. Jego brak był na boisku bardzo widoczny, od jego zdrowia (a właściwie od jego kolana) będzie dużo zależało w kolejnych spotkaniach.

Jeśli Lakers by wygrali to spotkanie, nie byłoby większych szans na wygranie tytułu przez Celtics. Na całe szczęście tak się nie stało. Kto by przypuszczał przed serią, że Davis wraz z Nate'm będą ratowali C's?
Mimo wygranego spotkania, dalej jest kilka spraw, które będą siedziały w głowie Riversa przez kolejne dni. jedną z nich jest Ray Allen. Dziś zagrał przyzwoicie, ale od trafienia ósmej trójki w game 2 nie trafił kolejnych 14 trójek! Celtics bardzo potrzebują jego trafień z dalekiego dystansu, co pozwoli dodatkowo rozciągnąć obronę i przerzucić skupienie obrońców na Sugar Raya.

Kolejnym problemem jest mała aktywność Rondo na desce od 2 spotkań. Gdy zbiera z bronionej tablicy sporo piłek, pozwala mu to na wyprowadzenie szybkiego ataku, a jeśli nie punkty z kontry, to szuka ich w early-offense, co przy, podkreślę jeszcze raz, dużych problemów C's w grze w ataku pozycyjnym, ułatwia zdobywanie punktów. Dobitnie pokazało to game 2, gdzie Rondo miał ponad 10 zbiórek.

Następny problem to skuteczność. Część z nich jest spowodowana złą selekcją rzutową, a część z nich to pudła z czystych pozycji, co powinno martwić. Rondo pudłuje lay-upy, a Garnett swoje ulubione rzuty z 5-6 metra. Warto dodać, że za 3 w tym meczu trafił tylko Nate i Wallace, co też powinno dać do myślenia.

Jeśli zlikwiduje się te problemy, game 5 i któreś ze spotkań w LA (spodziewam się 7 spotkań) jest do wygrania. Na tą chwilę jest 2-2, i ostatnia gra w Boston może być kluczowa dla losów całej serii.

Na koniec Paul Pierce próbujący znokautować Eddiego Rusha

game 4 Lakers: zabrakło Bynuma, zabrakło zbiórek

Lakers 89:96 (2-2)

Najlepszy zawodnik: Kobe Bryant
Bryant próbował pociągnąć Lakers, ale sam nie był w stanie pokonać Celtics. Mimo że był świetnie kryty przez obrońców gospodarzy, zdobył 30 punktów, ale kosztowało go to bardzo dużo sił i w końcówce był już zbyt zmęczony, by odmienić losy tego spotkania. Bardzo dobrze zagrał w trzeciej kwarcie. Te 12 minut było zdominowane przez twardą defensywę, obie drużyny miały problemy ze zdobywaniem punktów, natomiast Kobe trafiał za trzy. Zdobył wtedy 9 z 17 punktów swojej drużyny trafiając 3 z 5 rzutów zza łuku. Po trzech kwartach miał 5 celnych trójek na 7 prób, ale w czwartej już nie potrafił podtrzymać tej niesamowitej skuteczności na dystansie i spudłował 3 z 4. Jego trójka na 11 sekund przed końcem meczu, zbliżyła Lakers na 5 punktów, ale było to już zbyt późno. W czwartej kwarcie Bryant zdobył 12 punktów, ale z gry trafił tylko 2 z 6 rzutów, a większość punktów zaliczył z linii (7/8). Do tego, na 33 sekundy przed końcem, kiedy Lakers przegrywali 6 punktami, popełnił błąd, pod presją obrony wykonał złe podanie do Odoma, które przechwycił Rondo. W całym meczu Kobe popełnił aż 7 strat.

Decydujące elementy:
czwarta kwarta – ponownie w tych finałach o zwycięstwie przesądziła czwarta kwarta. Tym razem lepsi okazali się Celtics, ponieważ mogli liczyć na swoich zmienników. Lakers nie mogli znaleźć odpowiedzi na ich rezerwowych, grających bardzo aktywnie i agresywnie. W bardzo twardej grze w trzeciej kwarcie stracili sporo sił i nie mieli tyle energii co wypoczęci zmiennicy Celtics. Natomiast podstawowi zawodnicy gospodarzy mogli nabierać sił na końcowe minuty. Lakers nie mieli takiego komfortu, Braynt i Gasol grali przez pełne 24 minuty drugiej połowy. W czwartej kwarcie goście zdobyli 27 punktów ze skutecznością 45%, natomiast rywalom pozwolili trafić aż 63% rzutów z gry i zanotować 36 punktów. Nie potrafili podtrzymać intensywności gry w obronie z trzeciej kwarty, kiedy Celtics ograniczyli do 35%.

zbiórki – po raz kolejny drużyna, która wygrywa na tablicach, wygrywa mecz. Jeszcze w pierwszej połowie Celtics mieli tylko minimalną przewagę jednej zbiórki, ale już w drugiej Lakers zebrali tylko 14 piłek, a gospodarze 20. Ostatecznie Lakers zanotowali 34 zbiórki, o 7 mniej niż Celtics. Jeszcze większa różnica była w zbiórkach w ataku, zawodnicy gospodarze zebrali aż 2 razy więcej piłek na atakowanej tablicy (16) niż goście.

brak Bynum, brak wsparcia – występ Bynuma w tym meczu był pod znakiem zapytania. W poprzednim spotkaniu stan jego kolana znowu się pogorszył, ale ostatecznie wyszedł wczoraj w pierwszej piątce. Niestety było widać, że kontuzja mu dokucza i znacząco ogranicza jego możliwości. W pierwszej połowie grał 10 minut, natomiast w drugiej zdołał spędzić na parkiecie niespełna 2 minuty. Mecz zakończył mając 2 punkty i 3 zbiórki. Jego obecności pod koszem bardzo brakował Lakers w drugiej połowie, a Bryantowi i Gasolowi brakowało wsparcia (w poprzednich spotkaniach center Lakers za każdym razem miał przynajmniej 9 punktów i 6 zbiórek). Odom, Artest i Fisher nie potrafili pomóc swoim liderom, podczas gdy w Celtics było 6 zawodników z dorobkiem co najmniej 10 punktów.  

punkty z pomalowanego – Lakers zostali skutecznie odsunięci od kosza przez defensywę Celtics. Ostatecznie z pomalowanego zdobyli 34 punkty, czyli aż o 20 mniej niż gospodarze. W rezultacie, zawodnicy Lakers częściej rzucali za trzy, na 20 prób trafili 7. To była ich 6 porażka w tych playoffs i za każdym razem gdy przegrywają, mają przynajmniej 20 oddanych rzutów za trzy. To pokazuje, jak ważna jest dla nich gra pod kosz i zdobywanie punktów z bliska, zbyt duża liczba rzutów z dystansu im nie służy.

punkty drugiej szansy – Lakers 10, Celtics 20

punkty z kontry – Lakers 2, Celtics 15

Po ostatnim słabszym meczu, wczoraj Gasol zaprezentował się lepiej, ale nie dominował tak jak w pierwszych dwóch spotkaniach. Zdobył 21 punktów, jednak tylko 7 w drugiej połowie. Z gry trafił 46% swoich rzutów, a na linii pomylił się tylko raz na 10 prób (w drugiej połowie miał tylko 2 wolne). Przegrywał też walkę na tablicach i ostatecznie zebrał 6 piłek. Bryant i Gasol próbowali poprowadzić drużynę, ale mieli spore problemy ze świetną obroną Celtics. Razem popełnili aż 11 strat, natomiast Lakers w sumie mieli ich aż 16, z czego 9 w drugiej połowie.

Poza tym, dwójka liderów to znacznie za mało na drużynę, która dostaje tak ogromne wsparcie z ławki. W Lakers tego wsparcia zabrakło. Tylko Odom miał jeszcze dwucyfrową zdobycz punktową (10), zanotował także 7 zbiórek (0 w czwartej kwarcie). Jest to znacznie za mało, jak na najważniejszego zawodnika z ławki. Od niego oczekuje się znacznie więcej, zwłaszcza w sytuacji, gdy Lakers zostali pozbawieni Bynuma. Odom grał wczoraj 39 minut, najdłużej w tej serii, ale nie potrafił pomóc swojej drużynie. Prowadzeni przez niego rezerwowi w pierwszej połowie dali dobrą zmianę i zdobyli 12 punktów. Jednak już cały mecz zakończyli mając ich tylko 18 (44% z gry), wygląda to kiepsko przy 36 ze strony zmienników Celtics. Artest ponownie nie był przydatny w ataku i zaliczył 9 punktów (4/10 z gry). Trzeba jednak docenić jego świetną grę przeciwko Pierce'owi, przede wszystkim w drugiej i trzeciej kwarcie. Natomiast bohater poprzedniego spotkania, Fisher przez cały mecz miał problemy z faulami i zakończył go z 6 punktami na koncie.

Jeszcze w pierwszej połowie Lakers dobrze radzili sobie w ataku i trafili 49% rzutów z gry, ale w drugiej ich skuteczność wyniosła tylko 42%. Natomiast w obronie starczyło im tylko sił do końca trzeciej kwarty. Dlatego nie mogli tego meczu wygrać. Jednak porażka i stan 2-2 nie jest jeszcze powodem do niepokoju dla Lakers. W preskryptywnie ciągle mają mecz na własnym parkiecie. Do tego, dobrą informacją dla nich jest fakt, że do meczu numer 5 mają dłuższą przerwę, co może pomóc Bynumowi choć trochę podleczyć kolano. Jego obecność pod koszem i dobra gra jest kluczowa. Odom nie jest w stanie go zastąpić, a Lakers muszą wygrać walkę na tablicach, by zdobyć mistrzostwo, bez Bynuma im się to nie uda.