Plotki transferowe: James – 'Cavs mają przewagę'

Kilka dni temu pojawiła się informacja, że Wade, James, Bosh i Johnson planują się spotkać i rozmawiać na temat free agency. To miało być spotkanie, które przesądzi o przyszłości ligi. Jednak według Henry'ego Thomasa, agenta Wade'a i Bosha, nie dojdzie do takiego spotkania. Thomas tłumaczy, że Wade mówiąc o tym, miał na myśli tylko rozmowy ze swoimi kolegami, którzy tak jak on, będą wolnym agentami. Natomiast żadne formalne spotkanie tych zawodników w jednym miejscu nie odbędzie się.

LeBron udzielił wywiadu Larry'emu Kingowi. Zostanie on wyemitowany dopiero w piątek w CNN, ale ujawniono jego fragment, w którym James mówi, że 'Cavs mają przewagę'...



Jeszcze w tym tygodni mają być wznowione rozmowy w sprawie nowej umowy dla Stoudemire'a pomiędzy jego agentem a Suns. Właściciel klubu z Phoenix wierzy, że szanse zatrzymania go są większe niż 50%.
Pojawią się również plotki, że w Arizonie myślą o ściągnięciu Nowitzki'ego i stworzeniu duetu Nash-Nowitzki, który przez kilka lat świetnie spisywał się w Dallas. Nash oczekuje jednak, że Dirk zostanie w Mavs.

Mavs mają nadzieję po pierwszym lipca szybko dostać słowne zapewnienie od Nowitzki'ego, że zostanie on w Dallas. Wtedy mają zamiar szukać możliwości sign-and-trade, by pozyskać któregoś z najlepszych wolnych agentów.

Otis Smith przewiduje, że Carter pozostanie w drużynie.
Barnes wykorzystał opcję w kontrakcie i zostanie wolnym agentem, ale chciałby podpisać nową umowę z Magic.
Również Redick, który jest zastrzeżonym wolnym agentem, chciałby zostać w Orlando. Stwierdził, że nie będzie szukał drużyny, w której mógłby wychodzić w pierwszej piątce, ponieważ rola rezerwowego w zwycięskiej drużynie mu odpowiada.
Bass chce zapewnienia, że będzie grał więcej w przyszłym sezonie albo chce transferu.
Smith powiedział, że na rynku będzie szukać zmienników dla Nelsona (Williams i Johnson są wolnymi agentami), ale też nie wykluczył możliwego transferu Boozera lub Bosha za pomocą sign-and-trade. Jest to jednak odległa perspektywa, ponieważ na razie nie przewiduje tak poważnych zmian w składzie.

Jeff Van Gudny, który miał duże szanse na objęcie stanowiska head coacha Nets, zrezygnował z powrotu na ławkę trenerską i zdecydował, że pozostanie w obecnej roli analityka w telewizji ESPN.

Partnerka Phila Jacksona i córka właściciela Lakers, Jeanie Buss powiedziała, że nie wie co zrobi Phil. Ma nadzieję, że Lakers zdobędą mistrzostwo i Jackson zostanie w LA, ale nie zamierza stawać mu na drodze, jeśli on zdecyduje się przejść do innej drużyny (nie zerwie z nim, jeśli on odejdzie z Lakers).

Hornets rozpoczęli rozmowy na temat kontraktu z przedstawicielami Toma Thibodeau. W Nowym Orleanie chcieliby usłyszeć od niego, czy przyjmuje ich ofertę jeszcze przed Finałami. Mimo to Thibodeau planuje jeszcze spotkać się z Rodem Thornem w sprawie posady trenerskiej w Nets.

Boozer do Heat? Według wielu doniesień Boozer bardzo chciałby przenieść się na Florydę. Ma tam dobre znajomości. Jego przyjacielem jest Nick Arison, syn właściciela klubu z Miami i równocześnie Vice President of Basketball Operations w Heat, ma również bardzo dobre relacje z Wade'm od czasu wspólnych występów na Igrzyskach w Atlancie, a także z trenerem Spoelstrą.
Boozer jest jedna 'undersized' PF, a Heat chcieliby pod koszem mieć wysokich zawodników. Podobno są zainteresowani Gregiem Odenem i przynajmniej będą chcieli sprawdzić jaka jest jego cena.

Sergio Rodriguez wraca do Europy? Podobno istnieje duże prawdopodobieństwo, że w przyszłym sezonie będzie grał w Realu Madryt.

Grant Hill powiedział Kerrowi, że nie zrezygnuje z kolejnego roku kontraktu i pozostanie w Suns.

Mickael Pietrus powiedział, że jego brat Florent chciałby grać w NBA w następnym sezonie.

PJ Carlesimo ma zostać nowym asystentem trenera Jay'a Triano w Raptors.

Michael Curry będzie asystentem Douga Collinsa w Sixers.

Airball spod kosza: "Greatest rivalry" odcinek 12

Kibice klubu z Bostonu już przygotowują sobie koszulki:

to znaczy, że zbliża się kolejna odsłona wielkiej rywalizacji Celtics – Lakers. Rywalizacji, która jest symbolem NBA. Tegoroczne finały to kolejna bitwa w wieloletniej wojnie o miano najlepszej drużyny w historii NBA.

Ale to nie będzie tylko pojedynek pomiędzy najbardziej utytułowanymi klubami ligi. To będzie też pojedynek pomiędzy dwoma ostatnimi mistrzami.

W tym roku po raz 12 w finale spotkają się te dwie drużyny, a z dotychczasowych 11 aż 9 razy wygrywali Celtics. Co ciekawe, wcześniej tylko raz zdarzyło się, że grając w finale byli zdobywcami dwóch wcześniejszych mistrzostw. W 1987 Celtics byli obrońcami tytułu, natomiast Lakers wygrali finały dwa lata wcześniej (pokonując Celtics). Po 6 meczach lepsza okazała się wtedy drużyna z LA. W tym roku sytuacja wygląda podobnie, ale to Lakers bronią tytułu, a Celtics są zwycięzcami ich poprzedniego starcia w finale 2008.

Nie ma wątpliwości, że to będzie fascynujący finał, tak jak 2 lata temu. Wtedy tylko 2 mecze zakończyły się dwucyfrową różnicą punktów i właściwie tylko ten ostatni mecz był zdominowany przez jedną drużynę. W pozostałych oglądaliśmy bardzo wyrównaną walkę i to jest właśnie to, czego oczekuje się w finałach. Do tego, ich spotkania sezonie zasadniczym jeszcze bardziej zaostrzają apetyt na fantastyczną serię. Pierwszy mecz w Bostonie wygrali Lakers, dzięki rzutowi Bryanta w ostatnich sekundach.

Celtics zrewanżowali się pokonując gospodarzy w LA, ale też tylko jednym punktem.

Jeszcze w tracie finałów konferencji można było sobie wyobrażać jak to by było fajnie, gdyby Nash w końcu zagrał o tytuł. A gdyby Suns spotkali się z Celtics, jaka byłaby ciekawa rywalizacja pomiędzy Nashem i Rondo. My chcieliśmy po raz kolejny zobaczyć naszego rodaka w finale. Gdyby awansowali Magic czy Suns, zapewne finały byłby równie interesujące. Jednak nie miałby tylu ciekawych podtekstów, takiej historii. Tutaj walka będzie się toczyć nie tylko na boisku, ale i poza nim. Ponieważ ważną rolę odegra również walka psychologiczna. Dlatego finał Lakers-Celtics jest dla nas kibiców prawdziwym świętem koszykówki na najwyższym poziomie.

Kobe dobrze pamięta jak dwa lata temu schodził do szatni w TD Banknorth Garden po meczu numer 6, kiedy Celtics pokonali jego Lakers różnicą 39 punktów i świętowali zdobycie tytułu. Dla Bryant była to kompromitacja. Teraz ma okazję, żeby się zrewanżować i zrobi wszystko, by tak się stało. W tym roku, to on chce rządzić na boisku.

Natomiast Celtics w tym sezonie przeszli daleką drogę: od 'starej drużyny', której już na nic nie stać do prezentujących niesamowitą defensywę mistrzów wschodu. Udowodnili wszystkim, że wciąż są bardzo silni i już nie mogą się doczekać, że pod kopułą hali w Bostonie zobaczą 18-sty mistrzowski baner.

Teraz przyszedł czas opowiedzenia się po jednej ze stron...
Zielony czy Złoty, jaki jest twój kolor?

Mimo tylu lat rywalizacji, Lakers nie doczekali się tak słynnego hasła jakie mają Celtics. 'Beat LA'. 'Beat Boston' nie brzmi tak dobrze. (Jeśli znacie jakieś hasło, okrzyk czy cokolwiek odnośnie tej rywalizacji ze strony Lakers, napiszcie w komentarzach.)

Na koniec dodam jeszcze, że Finały na Czwartej Kwarcie będziemy relacjonować z 'dwóch stron'. Każdy mecz będziemy analizować osobno z punktu wiedzenia Celtics i osobno Lakers. Podzieliliśmy się z Maciejem, on dostał kolor zielony, ja złoty.

Gortat w sezonie 2009/10

Gortat do tego sezonu przystępował już zupełnie w innej roli niż rok wcześniej. Nie był już głębokim rezerwowym, który dopiero musi wywalczyć sobie miejsce w rotacji, a zawodnikiem, któremu Magic zapłacili ogromne pieniądze, by zatrzymać go u siebie. Wyrównali ofertę Mavs i Gortat nie mógł przejść do Dallas, gdzie konkurencja na pozycję środkowego jest mniejsza i gdzie mógłby liczyć na większą liczbę minut gry. Otis Smith uznał, że potrzebują zmiennika dla Howarda, a Marcin w tej roli spisywał się tak dobrze, zwłaszcza w playoffs, że wart jest dużych pieniędzy. W tej sytuacji było wiadomo, że kolejne rozgrywki Gortat także spędzi w większości na ławce, a na zrobienie następnego kroku i grę w pierwszej piątce musi jeszcze poczekać.

Na początku rozgrywek, kiedy nie było zawieszonego Lewisa, Gortat regularnie spędzał na boisku ponad 10 minut. Jednak trwało to tylko przez pierwsze 14 spotkań, później bywało już różnie. W tych pierwszych 14 meczach, Marcin 5 razy przebywał na parkiecie dłużej niż 20 minut, na następny tak długi występ musiał czekać do meczu numer 30. Ostatecznie 50 razy miał okazje grać ponad 10 minut, ale tylko 17 razy było to więcej niż 20. Na pewno oczekiwania były większe, wydawało się, że zawodnik tak dobrze opłacany musi grać dłużej, ale w Magic nie miał na to szans. Bardzo rzadko trener decydował się wystawiać go razem z Howardem, a będą wyłącznie jego zmiennikiem nie mógł liczyć na dużo minut. W całym sezonie Gortat grał średnio 13.4 minut, czyli o niecałą minutę dłużej niż w poprzednich rozgrywkach.

Ważne jest jednak, że rozegrał aż 81 meczów (w pierwszych dwóch sezonach łącznie 69). To pokazuje, że był ważną postacią w rotacji Magic i mimo że nie grał długo, to zawsze mógł liczyć przynajmniej na te kilka minut. Niestety, w tym roku Howard nie miał żadnych problemów zdrowotnych, nie odpoczywał też pod koniec sezonu zasadniczego i Marcin ani razu nie miał okazji wystąpić w pierwszej piątce. A to właśnie zastępując Howarda w wyjściowym składzie w zeszłym roku, pokazał jak przydatnym jest zawodnikiem i jak dużo może dać swojej drużynie. W poprzednim sezonie 3 razy był w pierwszej piątce w sezonie regularnym i raz w playoffs. W tych 4 meczach, 3 razy zaliczył double-doubles.

Mimo minimalnie dłuższego czasu gry, statystyki w tym sezonie miał trochę gorsze niż rok temu. Ale trzeba też pamiętać, że tak jak przed chwilą pisałem, nie miał meczów, w których mógł zaliczył double-double i znacząco poprawić swoje średnie.
Lepiej wypadł pod względem bloków, poprawił także swoją skuteczność na linii rzutów wolnych.

Rekordowe osiągnięcia w tym sezonie:
Punkty – 16
Zbiórki – 12 (2 razy)
Asysty – 1 (17 razy)
Bloki – 4 (3 razy)
Przechwyty – 2 (2 razy)

2 razy miał przynajmniej 10 punktów, 4 razy co najmniej 10 zbiórek

Playoffs rozpoczęły się dla Marcina bardzo dobrze. W pierwszej rundzie Howard miał problemy z faulami, a to było dla niego okazją do dłuższej gry. W 4 meczach za każdym razem spędzał na boisku przynajmniej 19 minut (średnio 21.5), zbierał średnio 5.3 piłek i zdobywał 3.8 punktów. Trafił także ważne wolne pod koniec meczu numer 3, przesądzając o zwycięstwie Magic. Niestety dla Gortata, w następnych dwóch rundach Howard wyciągnął winsoki z pojedynku z Bobcats i popełniał znacznie mniej przewinień. W sumie jednak 12 razy w 14 meczach grał ponad 10 minut, natomiast w poprzednich playoffs w 24 spotkaniach tylko 9 razy był na parkiecie tak długo. Zakończył playoffs z średnią 3 punktów (65.4% z gry) i 4.4 zbiórek (8 razy miał co najmniej 5 zbiórek, w poprzednich playoffs tylko 5 razy).

W playoffs Gortat ponownie pokazał jak przydanym jest zawodnikiem. Odgrywał znacznie większą rolę w swojej drużynie niż to miało miejsce w fazie zasadniczej. Zwłaszcza w serii z Bobcats, w Orlando bardzo cieszyli się ze swojej decyzji o zatrzymaniu Gortata. Natomiast on sam mógł o sobie przypomnieć i po raz kolejny potwierdzić, że jest bardzo dobry środkowym i świetnym defensorem.

Niestety w tym roku nie zobaczymy go w finałach NBA. W Polsce nie będzie się już tyle mówić o NBA, koszykówce i Gortacie. Szkoda. Ale miejmy nadzieję, że w następnych sezonach Marcin będzie systematycznie umacniał swoją pozycję w NBA, a koszykówka w Polsce z roku na rok będzie coraz popularniejsza.

Miało być lepiej

Magic przed sezonem dokonali kilku istotnych wzmocnień, wydawali ogromne pieniądze na zawodników, oczekując, że przyniesie im to mistrzowski tytuł. Do drużyny dołączyli Carter, Barnes, Anderson, Bass i Williams, zatrzymano również Gortata. Teoretycznie byli silniejsi niż rok temu. Nie tylko mieli lepszy skład, ale też i niezbędne doświadczenie z zeszłorocznych playoffs. Niestety. Nie udało im się nawet powtórzyć zeszłorocznego sukcesu i awansować do finału. Tak samo jak poprzednio, po występie w finale 1995, także teraz zakończyli grę na finałach wschodu.

W fazie zasadniczej Magic wygrali 59 spotkań, tyle samo co w poprzednich rozgrywkach, ale tym razem zajęli wyższą pozycję, bo drugą w całej lidze. W playoffs szli jak burza, wygrywając pierwsze 8 spotkań i szybko awansowali do finału wschodu. To oni najdłużej pozostawali niepokonani, ale jak już przegrali, to od razu 3 pierwsze mecze serii z Celtics. Później jeszcze próbowali zmienić losy tej rywalizacji, wygrali 2 kolejne spotkania, ale Celtics nie dali im szans na doprowadzenie do meczu numer 7. Bardzo słaby początek serii i porażki na własnym parkiecie zakończyły ich marzenia o mistrzostwie. Odpadli z playoffs, mimo że z 14 spotkań przegrali tylko 4. Sezon kończy się dla nich rozczarowaniem. Oczekiwano walki o tytuł, a nadzieje, że uda się to osiągnąć znacząco wzrosły po fantastycznych, pierwszych dwóch rundach.

W serii z Celtics najbardziej zawiedli Carter i Lewis, czyli dwaj najlepiej opłacani zawodnicy Magic. Łącznie ich zarobki w tym sezonie wyniosły ponad 35 milionów, co stanowi prawie 43% wszystkich wydatków Magic na zawodników. W finale wschodu nie pokazali, że są warci tak ogromnych pieniędzy. Wręcz przeciwnie. Carter w pierwszych rundach prezentował się dobrze, był czołowym zawodnikiem drużyny, ale w tej decydującej serii, Magic nie mogli liczyć na niego, tak jak w zeszłym roku na Turkoglu. Przez większość sezonu wydawało się, że Carter bardzo dobrze zastępuje Turkoglu i ta zamiana wyszła Magic na dobre. Po playoffs trzeba mieć już większe wątpliwości. Lewis również w pierwszych dwóch rundach spisywał się bardzo dobrze, a potem w starciu z Garnettem zupełnie zniknął. W poprzednim sezonie miał ogromny udział w awansie Magic do wielkiego finału, teraz nie był już tym samym zawodnikiem.

Howard po raz drugi z rzędu został uznany najlepszym obrońcą sezonu. Ale tak samo, jak wszyscy pozostali tegoroczni zwycięscy nagród indywidualnych, on również nie zdobędzie mistrzostwa. Ciągle jeszcze nie potwierdził, że jest liderem, który potrafi poprowadzić swoją drużynę. W pierwszych meczach serii z Celtics nie zaprezentował się najlepiej i miał duże problemy z podkoszowymi rywali. Później poprowadził Magic do 2 zwycięstw, ale było to już za późno. Musi się jeszcze nauczyć, jak grać w tych kluczowych meczach, by jego drużyna wygrywała.

Dla Nelsona ten sezon nie był tak udany jak zeszłoroczny, nie wybrano go już do All-Star Game, ale tym razem był gotowy na playoffs. Rok temu opuścił większość fazy zasadniczej z powodu kontuzji i wrócił dopiero na finały. Teraz od samego początku był kluczową postacią Magic, miał kilka świetnych występów i to w dużej mierze dzięki niemu przeszli przez dwie pierwsze rundy bez porażki. W rywalizacji z Celtics rozegrał 2 bardzo dobre mecze, oba jego drużyna wygrała. Jednak 2 dobre mecze podstawowego rozgrywającego, to znacznie za mało, by Magic mogli myśleć o finale ligi.

Magic stworzyli bardzo silny zespół, dysponowali nie tylko świetną pierwszą piątką, ale mieli też długą ławkę i zmiennika właściwie na każdą pozycję. Byli przygotowani na długi sezon i długą  rywalizację w playoffs. Ponowny występ w finałach był planem minimum. Niestety tego minimum nie udało się osiągnąć. Dlatego w Orlando nie mogą być zadowoleni z tego sezonu. Z drugiej strony, nie ma powodów do załamania, jak w przypadku Cavs czy Mavs. Magic może nie zagrają w finale, ale ponownie byli w ścisłej czołówce nie tylko w fazie zasadniczej, ale również w playoffs. Mają młodego lidera i przyszłość przed sobą.

Bez komentarza:Barnes - nomada

źródło:docfunk

Airball spod kosza: Turkoglu ucieka z Toronto

Wyobraź sobie taką sytuację:

Jesteś uznanym marynarzem z dużym stażem. Dostajesz propozycję pracy na statku zwanym 'Raptor', 5-letni kontrakt za ogromne pieniądze (dokładnie $53 miliony). Oczywiście długo się nie zastanawiasz i przyjmujesz tą ofertę. Znasz sytuację na statku i wiesz, że kapitan Chris może wkrótce go opuścić, by pływać na bardziej ekskluzywnym jachcie, ale to ci nie przeszkadza. Przecież twoje dołączenie do załogi, sprawi, że statek dopłynie do celu, a to może przekonać kapitana do pozostania.

Niestety, po roku rejsu statek nie dopłyną do portu 'Playoffs' i jest już właściwie przesądzone, że kapitan odejdzie. Na dodatek, ty jesteś krytykowany, że słabo wykonujesz swoją pracę.

Jeśli kapitan opuści załogę, istnieje duże prawdopodobieństwo, że statek zatonie. Wtedy będzie trzeba zapomnieć o dalekich rejsach i przygotować się na kilka lat spędzonych na mieliźnie. Będąc najlepiej opłacanym marynarzem, w tej sytuacji wszyscy będą patrzyć na ciebie i oczkować, że teraz to ty przejmiesz stery i udowodnisz, że jesteś wart pieniędzy, które zarabiasz. Ale przecież ty masz już swoje lata i nie chcesz tracić czasu na  na odbudowywanie statku, tym bardziej, że ciągle marzysz o dopłynięciu do portu Mistrzów.

Co robisz w tej sytuacji?
Odpowiedź A: Obejmujesz stery statku w tych trudnych warunkach, w końcu za to ci płacą i czujesz, że musisz zrobić co w twojej mocy, by pomóc swojej załodze.
Odpowiedź B: jak najszybciej uciekasz ze statku.

Turkoglu wybrał B.

Hedo powiedział ostatnio, że nie jest zadowolony w Toronto i nie chce grać w Raptors w następnym sezonie. Podobno jego prawnicy już rozmawiali w tej sprawie z Bryanem Colangelo i Turkoglu liczyć, że uda mu się zmienić barwy klubowe. Ma to miejsce rok po tym, jak podpisał lukratywny kontrakt z Raptors. Kontrakt swojego życia. Ostatni tak duży kontrakt w swoje karierze.

Kiedy przychodził do Raptors zdawał sobie sprawę z tego, jak wygląda sytuacja w drużynie. Wiedział, że za rok Bosh będzie wolnym agentem i pozostanie w Kanadzie niekoniecznie będzie jego priorytetem, zwłaszcza gdy kusić go będą Knicks czy Bulls. Turkoglu mimo to wybrał Toronto. Mimo że był już bardzo bliski porozumienia z Blazers. Tam dostałby nie tylko dobre pieniądze, ale miałby również duże szanse na regularne miejsce w czołówce zachodu, a może i mistrzostwo. W Raptors takich perspektyw nie miał, ale dostał od nich lepszy kontrakt. Podobno przekonała go też żona, która uznała, że Toronto jest dla nich lepszym miastem, bardziej 'międzynarodowym'. Oczywiście trochę większe pieniądze nie miały tu większego znaczenia. Po prostu żona wolała Toronto, a przykładny mąż nie mógł tego nie wziąć pod uwagę.

Raptors wierzyli, że Turkoglu mimo swoich 30 lat jest wart tych ogromnych pieniędzy i długiego, 5-letniego kontraktu. On miał być idealnym wsparciem dla Bosha i ten duet miał prowadzić drużynę do playoffs. Jednak sezon zakończył się dużym rozczarowaniem. Turkoglu nie grał tak dobrze jak w Orlando, nie był liderem, a Raptors znaleźli się poza pierwszą ósemką wschodu. W tej sytuacji odejście Bosha wydaje się prawie przesądzone, a to oznacza, że Raptors czeka przebudowa składu i szukanie nowej gwiazdy. Nawet jeśli uda się wytransferować Bosha i dostać coś w zamian, trudno oczekiwać, żeby następne rozgrywki były dla drużyny z Kanady lepsze niż tegoroczne.

Wiadomo, że Turkoglu też oczekiwał czegoś innego. Ale sam przyczynił się do tego, że drużyna grała słabo. Może być jednak zadowolony, że wolnym agentem został, kiedy jako zawodnik Magic wystąpił w wielkim finale, a nie teraz, kiedy był częścią najgorzej broniących w lidze Raptors. Może być spokojny o swoje zarobki jeszcze przez następne 4 lata. Ale po co ma się męczyć w Toronto? Przecież może zarządzać transferu, trafić do znacznie lepszego zespołu, grać o coś więcej niż dobry pick w drafcie, a ciągle zarabiać tyle samo co w Raptors.

Można zrozumieć Turkoglu. Popełnił błąd decydując się na grę w Raptors i teraz chce zmienić swoją sytuację. Tyle tylko, że Hedo wiedział gdzie idzie i wtedy interesowały go tylko pieniądze. Chciał kontrakt życia, dostał go i teraz chociażby powinien spróbować pomóc drużynie, która dała mu te ogromne pieniądze. Minimum lojalności. On natomiast już po roku chce odejść. Nawet nie czeka na to, co zrobią władze klubu, jakie będą ich ruchy kadrowe, czy Bosh zostanie, jak będzie wyglądał skład Raptors na następny sezon. Po roku, w którym nie wniósł tyle do swojej nowej drużyny ile oczekiwano, uznał, że Toronto nie jest miejscem dla niego i nie ma zamiaru dalej grać w Kanadzie.

Właściwie wygląda to teraz tak, że przyszedł do Raptors tylko, by dostać ten kontrakt, a wysilać się na parkiecie i pomóc im nie miał zamiaru. Dostał kasę, przeczekał rok i odchodzi zabierając ze sobą tylko duży kontrakt. Tak nie powinien zachowywać się profesjonalista. Oczekiwałbym od niego chociażby przystąpienia do kolejnego sezonu z równie dużym zaangażowaniem, co poprzednio i podjęcia kolejnej próby wywalczenia dla Raptors playoffs (nawet jeśli będzie to mało prawdopodobne). W końcu po to tam przyszedł. Jeśli to by się nie udało, a Raptors rozpoczęli by przebudowę zespołu, w którym Turkoglu nie mógłby się odnaleźć, wtedy mógłby poprosić o transfer. Ale po zaledwie roku? Nie wiedząc nawet jeszcze jak będzie wyglądał zespół w przyszłym sezonie? Poza tym, sam wybrał tą drużynę i to miasto, nikt go tu nie wytransferował, nie zmuszał go gry w Kanadzie. Poza żoną. Może to właśnie konflikt w rodzinie jest przyczyną ostatnich wypowiedzi Hedo i chęci opuszczenia Toronto.

Mógłby chociaż uzasadniać chęć odejścia, dobrem drużyny. To byłoby w pełni zrozumiałe. Raptors nie potrzebują niezawodzonego zawodnika, który nie chce u nich grać, a do tego tak bardzo obciąża ich budżet.

Dla Raptors podpisanie kontraktu z Turkoglu to jeszcze większa pomyłka. Nie ma wątpliwości, że chcieliby się go jak najszybciej pozbyć. Ale ciekawe kto teraz przejmie kontrakt wart ponad $40 milionów za 4 lata? Kto weźmie 31-letniego zawodnika z takimi zarobkami? Nie mam pojęcia. Gdyby chodziło tylko o zawodnika, o to co Turkoglu może wnieść do zespołu, na pewno byłoby wielu chętnych. Ale żeby przejąć tak ogromny kontrakt i obciążyć budżet na kolejne 4 lata? Czy Turkoglu jest tego wart? Rozgrywki 2009/10 dobitnie pokazały, że nie. A teraz będzie się patrzeć na ten miniony sezon, a mniej na to, jak był przydatny w Magic w playoffs 2009.

Świetny sezon Suns, ale...

Suns świetnie rozpoczęli sezon zasadniczy, wygrali 14 z pierwszych 17 meczów. Było to dużym zaskoczeniem, ponieważ przed rozpoczęciem rozgrywek przewidywano, że będą oni na granicy pierwszej ósemki zachodu. Tak dobrą dyspozycję Suns zawdzięczali powrotowi do ofensywnego i szybkiego stylu gry. W grudniu i styczniu obniżali loty i zanotowali wtedy ujemny bilans 14-18. W rezultacie spadli z czołowych miejsc tabeli. Dopiero od lutego ponownie zaczęli seryjne wygrywać i zakończyli sezon rezultatem 26-7, dzięki czemu zajęli wysoką, czwartą pozycję na zachodzie.

Mimo to nie byli faworytami do wygrania konferencji zachodniej. Mało kto w ogóle widział ich w finale zachodu. Przed playoffs oczekiwano, że w tej fazie z Lakers zmierzą się Mavs, później mieli być to Spurs. Jednak drugą najlepszą drużyną na zachodzie okazali się Suns. W tych playoffs zaprezentowali bardzo dobrą grę, fantastyczną ofensywę, ale też i świetną obronę. Na pewno występ w finale zachodu i 6-meczowa walka z Lakers to dla nich duży sukces, jakiego nikt nie oczkował jeszcze kilka miesięcy temu.

Po zakończeniu serii ze Spurs już w 4 meczach, oczekiwania wobec Suns wzrosły, a w Phoenix uwierzono, że mają szanse pokonać Lakers. Nash miał w końcu zagrać w bezpośredniej rywalizacji o mistrzostwo. Po raz trzeci w swojej karierze wprowadził Suns do finału zachodu, ale ostatecznie też po raz trzeci go przegrał. Rozegrał kolejne 16 spotkań w playoffs, a w sumie już 118 w swojej karierze, ale ciągle bez występu w finale. Dlatego porażka z Lakers dla Nasha musi być rozczarowaniem, ponownie był bardzo blisko i znowu się nie udało. Fakt, że były to jego czwarte playoffs, w których zdobywał średnio ponad 10 punktów i zaliczał co najmniej 10 asyst jest w tym momencie małym pocieszeniem, chociaż pokazuje jak w świetnej jest dyspozycji mimo już 36 lat.

Za rok Nash może już nie mieć okazji ponownej walki w finale zachodu, ponieważ z drużyny może odejść Stoudemire. Już właściwie od lutego miało go nie być w Phoenix, ale teraz władze klubu mogą się cieszyć, że nie zdecydowały się na transfer, dzięki czemu ich drużyna mogła zajść tak dlatego w plyoffs. Pozostaje jednak pytanie, co dalej z Amare? Dotychczas Suns nie byli skłonni zapłacić mu takich pieniędzy, jakich on oczekuje i najbardziej prawdopodobnym scenariuszem było jego odejście z Suns. W najlepszym wypadku w ramach wymiany, by Suns dostali coś w zamian. Chociaż nie można wykluczyć, że po tak udanych playoffs w Arizonie będą skłonni wydać więcej, by zatrzymać swojego gwiazdora. Z drugiej strony, na rynku wolnych agentów Stoudemire będzie jednym z najatrakcyjniejszych zawodników i na pewno będzie cieszył się dużym zainteresowaniem. Dlatego nie będzie łatwo go przekonać, że pozostanie w Suns to dla niego najlepsze rozwiązanie, a jeśli już będą chcieli to zrobić, będą musieli przygotować się na zaoferowanie mu odpowiednio dużych pieniędzy.

Wolnymi agentami mogą zostać również Hill i Frye. Po udanych playoffs ich notowania wzrosły i jeśli zdecydują się na wykorzystanie swojej opcji zakończenia dotychczasowego kontraktu, mogą liczyć na podpisanie nowej, lepszej umowy. Hill co prawda ma już prawie 38 lat, ale gra bardzo dobrze i już mówi się, że sporo drużyn widziałoby go w swoim składzie. Oczywiście nie ma wątpliwości, że on bardzo dobrze czuje się w Arizonie, ale perspektywa wspólnej gry z Jamesem czy Wade'm może go przekonać do zmiany barw klubowych. W tym roku w końcu po raz pierwszy poczuł co to znaczy wygrać serię w playoffs, ale na tym na pewno nie chciałby poprzestać. Liczy się tytuł, a w Suns, jeśli odejdzie Stoudemire, szanse na mistrzostwo spadną do minimum.

Natomiast Frye w tym roku był prawdziwym objawieniem i czołową postacią rewelacyjnej ławki Suns. Na pewno wiele drużyn chciałoby mieć takiego zawodnika wśród rezerwowych. Jednak biorąc pod uwagę jak w Phoenix się on odrodził, jak dobrze mu się tu gra, a jakie miał problemy w ostatnich latach w Portland, wydaje się, że dla niego najlepszym rozwiązaniem będzie pozostanie w Suns. Nie wykluczone jednak, że będzie oczekiwał nowej, dłuższej umowy. Tak więc znowu dużo będzie zależeć od tego, ile władze klubu będą skłonne wydać.

Na koniec trzeba napisać o rezerwowych Suns, czyli ich najsilniejszej broni w playoffs. To właśnie ławka była kluczem do sukcesu Suns w fazie posezonowej. Zmiennicy zaprezentowali się fantastycznie, nie tylko byli wsparciem dla pierwszej piątki, ale też czasami odgrywali decydującą rolę, przesądzając o zwycięstwie. To była wręcz modelowa ławka rezerwowych. Trener Gentry miał do dyspozycji dwie piątki, dzięki czemu wszyscy zawodnicy podstawowi mogli spokojnie odpoczywać, nie obawiając się o wynik meczu. Bez wątpienia rezerwowi Suns są jednymi z głównych bohaterów tegorocznych playoffs. A postawa Dragica daje duże nadzieje, że w przyszłości będzie on godnym następcą dla Nasha.

game 6: Lakers 111 - Suns 103

Bohater meczu: Kobe Bryant
Bryant pokazał swoją wielkość. Pokazał, że jest najlepszym zawodnikiem w NBA. Po raz kolejny potwierdził, że w tych najważniejszych meczach, kiedy Lakers mogą zakończyć serię, on zrobi co trzeba, by jego drużyna wygrała po raz czwarty. Nie dał Suns szans na mecz numer 7. Lakers nie potrzebowali kolejnego spotkania, a w LA chcieli rozegrać dopiero pierwszy mecz finałów. Dzięki Bryantowi, udało im się to osiągnąć i pokonać gospodarzy w Phoenix. W decydującym momencie Kobe wziął na siebie ciężar gry i niesamowitymi rzutami zapewnił Lakers trzeci z rzędu występ w finale. Nawet bardzo dobra Hilla i Dudley'a nie była w stanie go zatrzymać. Trafiał rzuty, których nikt inny by nie trafił. Przez ostatnie 2 minuty czwartej kwarty zdobył 9 punktów, a jego rywale byli bezradni. W całym meczu zdobył 37 punktów (48% z gry), z czego aż 24 w drugiej połowie. Już po raz 10 w ostatnich 11 meczach miał na swoim koncie przynajmniej 30 punktów. Jest gotowy, by poprowadzić Lakers do drugiego z rzędu tytułu.

Decydujące elementy:
zbiórki – Lakers zebrali 41 piłek, 10 więcej niż Suns, w tym 6 więcej na atakowanej tablicy. W walce pod koszami zawiódł Stoudemire, który miał tylko 4 zbiórki.

punty z kontrataku – defensywa Lakers pozwoliła gospodarzom na zdobycie zaledwie 2 punktów z kontry. Goście też pod tym względem nie wypadli najlepiej i mieli 6 punktów z kontrataku, ale najważniejsze dla nich było zatrzymanie ofensywy Suns. Gospodarze nie mogli nakręcać swoich ataków, nie mogli grać szybkiej koszykówki, dlatego nie wykorzystali pełni swoich możliwości ofensywnych.

Pierwsza kwarta była prawdziwym popisem ofensywnym, a obie drużyny zdobyły łącznie aż 71 punktów. Było wiadomo, że w dalszej części kluczowa będzie defensywa. I w drugiej kwarcie lepiej pod tym względem wypadli Lakers. Zmusili gospodarzy do skuteczności na poziomie 39% i 19 punktów, sami natomiast ciągle bardzo dobrze spisywali się w ataku (28 punktów, 46%). Dzięki temu Lakers uciekli na kilka punktów i powoli zaczęli powiększać swoją przewagę. Przez całą trzecią kwartę utrzymywało się dwucyfrowe prowadzenie gości, a na czwartą kwartę wychodzili mając 17 punktów więcej niż Suns. Dopiero na początku ostatniej części gry, gospodarze ruszyli do odrabiana strat. Tak jak w poprzednich meczach, także teraz mogli liczyć na swoich zmienników, którzy po raz kolejny odegrali kluczową rolę. W tym momencie bohaterem Suns był Dragic, który na początku czwartej kwarty, w przeciągu 10 sekund zdobył 6 punktów. Po celnym rzucie, sprowokował swojego rodaka Vujacica do nerwowej reakcji i uderzenia go w twarz. Zawodnikowi Lakers odgwizdano flagrant faul, co Dragic przełożył na 2 celne wolne, a kilka sekund później 2 punkty spod kosza. 

Potem po raz kolejny skutecznie wszedł pod kosz i zdobył 8 punkt z rzędu dla Suns. Tym samym, gospodarze rozpoczęli czwartą kwartę od serii 8-0 i zbliżyli się na 9 punktów, co dało im wiarę, że ten mecz można jeszcze wygrać. Ostatecznie zanotowali serię 16-4, a w połowie kwarty mieli już tylko 5 punktów straty. Poza dobrą egzekucją w ataku, głównie z pomalowanego, Suns byli bardzo aktywni i skuteczni w obronie i wcale nie potrzebowali do tego strefy . Później na parkiet wrócili podstawi zawodnicy gospodarzy i po rzucie Nasha, na 2 minuty i 18 sekund przed końcem, zbliżyli się na 3 punkty. Wtedy jednak swoje show w ataku rozpoczął Bryant, Lakers świetnie bronili i Suns musieli pogodzić się z wyższością swoich przeciwników.

Bryant wczoraj rozegrał wielki mecz, ale równocześnie dla Gasola było to najgorsze spotkanie w tych playoffs. Hiszpan zdobył tylko 9 punktów pudłując aż 7 z 9 rzutów i zebrał 7 piłek. Ponownie w czwartej kwarcie był mało widoczny, trafił tylko jeden z 4 rzutów, choć ten jeden celny rzut i 2 punkty na nieco ponad minutę przed końcem były bardzo ważne. Na szczęście dla gości, Kobe dostał duże wsparcie od Artesta, który po trafieniu buzzer beatera w poprzednim spotkaniu był wczoraj bardzo pewny w ataku i zanotował najlepszy występ w obecnych playoffs. Zdobył 25 punktów z wysoką skutecznością 62.5% (4 z 7 rzutów za trzy). Istotną rolę odegrał również Fisher, który jak przystało na weterana z czterema mistrzowskimi pierścieniami, zrobił co do niego należało w czwartej kwarcie i zdobył 4 ważne punkty. Ostatecznie miał ich 11 na swoim koncie. Dobrze zagrał również Odom. Co prawda w czwartej kwarcie spudłował aż 6 rzutów z gry, ale zebrał 5 piłek, w tym 3 na atakowanej tablicy. Cały mecz zakończył z dorobkiem 6 punktów (3/12 z gry), 12 zbiórek i 3 asyst.

Lakers udowodnili, że są najlepszą drużyną zachodu i awansowali do finału, gdzie nie tylko będą bronić tytułu, ale także będą mieć okazję od rewanżu na Celtics za przegrany finał 2008.

Suns dzięki swoim zmiennikom w czwartej kwarcie odrobili większość strat. Niestety gospodarze pozwolili Lakers na uzyskanie zbyt dużej przewagi pod koniec trzeciej kwarty i mieli za mało czasu, by wygrać ten mecz. W całym spotkaniu rezerwowi Suns zdobyli 36 punktów, z czego 12 w czwartej kwarcie. Najlepiej zaprezentowali się Frye i Dragic. Frye zdobył 12 punktów trafiając 5 z 7 rzutów, zebrał też 13 piłek zaliczając drugie z rzędu double-double. Również 12 punktów miał Słoweniec, aż 8 z nich zdobył w czwartej kwarcie. Dudley natomiast wykonywał bardzo dobrą pracę w obronie, ale i tak nie był w stanie zatrzymać Bryanta.

Tak samo jak w poprzednim meczu, także wczoraj Suns w końcówce odrabiali straty, ale Lakers są zbyt doświadczoną drużyną, by pozwolić sobie na przegranie meczu, w którym prowadzili przed czwartą kwartą 17 punktami. W drugiej połowie gospodarze zaczęli znacznie lepiej bronić, ale w decydujących akcjach nawet dobra obrona nie była w stanie zatrzymać Bryanta. Poza tym, przez cały mecz mieli ogromny problem z defensywą Lakers, przez co nie mogli grać swojej koszykówki i dominować w ataku. Świadczy o tym chociażby fakt, że w drugiej połowie trafili tylko 2 trójki (na 9 oddanych), a w całym meczu mieli ledwie 2 punkty z kontry. Przez większość spotkania mieli także mniej punktów z pomalowanego niż ich rywale, dopiero gdy w czwartej kwarcie częściej kończyli akcje z pola trzech sekund, udało im się odrobić część strat.

Nash obiecywał, że poprowadzi drużynę do zwycięstwa w tym meczu i robił co mógł, by tą obietnice spełnić. Niestety, mimo że w samej końcówce zdobył 5 punktów, trudno porównać to, do popisów lidera Lakers. Ostatecznie zanotował 21 punktów (8/11 z gry, 2/5 za trzy), 9 asyst i 5 asyst. Znacznie gorzej spisywał się Stoudemire, który po pierwszej połowie miał na swoim koncie tylko 9 punktów (2/7 z gry). W trzeciej kwarcie Nash starał się uruchomić go w ataku, Amare dostawał dużo piłek, ale bardzo dobrze bronili wysocy Lakers i skrzydłowy gospodarzy miał problemy z przebiciem się pod kosz. W rezultacie spudłował wtedy 6 z 8 rzutów i dołożył 6 punktów. Znacznie lepiej było w czwartej kwarcie, kiedy wraz z czwórką zmienników prowadził Suns do odrabiania strat. Wtedy Amare zdobył 12 punktów, trafił 3 z 5 rzutów z gry i wszystkie 6 wolnych. Ale było to już zbyt późno. Gdyby grał tak już w trzeciej kwarcie, Lakers prawdopodobnie nie uzyskaliby tak dużej przewagi i Suns mieliby szanse ma zwycięstwo. Cały mecz Stoudemire zakończył mając 27 punktów (35%), 4 zbiórki, 3 przechwyty i 2 bloki.

Nie najlepiej zaprezentowali się również Hill i Richardson. Pierwszy z nich trafił tylko 2 z 7 rzutów zaliczając 6 punktów, do tego dołożył po 3 asyst i zbiórki. Natomiast Richardson w pierwszej połowie zdobył 11 punktów, ale w drugiej oddał ledwie jeden rzut z gry i miał tylko 2 punkty.

Po raz kolejny Nash stracił szanse na pierwszy w karierze występ w finale ligi.

Zagadka na weekend (9)

Krzyki J-Willa nie pomogły. Magic nie udało się wygrać po raz trzeci i doprowadzić do remisu w serii, po tym jak przegrywali już 0-3. Ale w rywalizacji Celtics-Magic grali zawodnicy, którzy pamiętają ostatnią taką serię, w której drużyna przegrywająca 0-3 doprowadziła do siódmego meczu.
Kiedy maiła miejsce ta seria, między jakimi drużynami i jacy zawodnicy, którzy wystąpili w tegorocznych finałach wschodu, w niej grali?

game 6: Celtics 96 - Magic 84

Bohater meczu: Nate Robinson
W pierwszej kwarcie grę Celtics świetnie prowadził Rondo, ale pod koniec doznał urazu pleców, kiedy niebezpiecznie spadł na parkiet. W drugiej kwarcie musiał odpocząć, a zastąpił go Robinson, który dotychczas nie był często wykorzystywany przez trenera Riversa. W tym ważnym meczu dostał szansę gry i odegrał kluczową rolę. Po 2 minutach od rozpoczęcia drugiej kwarty Robinson trafił za trzy, chwilę później świetnie asystował do Garnetta, a potem znowu wykonał celną trójkę. Dał Celtics sygnał do ataku. Gospodarze zanotowali serię 11-0, którą zakończyły wolne Nate'a dające jego drużynie 21 punktów przewagi. W całej kwarcie Robinson zdobył 13 z 25 punktów Celtics. Trafił 4 z 7 rzutów z gry, w tym 2 z 4 trójek. Dzięki niemu Rondo mógł spokojnie odpoczywać, a drużyna nie odczuwała jego braku na parkiecie. Taki impuls ze strony rezerwowego, był tym, czego drużyna z Bostonu bardzo potrzebowała, by móc przesądzić o swoim awansie do finału. Później Robinson grał jeszcze w czwartej kwarcie, ale już nie zdobył punktów pudłując 3 rzuty. Mimo to, był bohaterem tego spotkania i był to jego najlepszy występ w playoffs.

Decydujące elementy:
rzuty za trzy – w poprzednich dwóch meczach Magic trafiali za trzy i wygrywali, ale wczoraj to Celtics byli bardzo groźni na dystansie. Gospodarze w pierwszej połowie trafili za trzy 5 z 9 rzutów. W tym samym czasie pozwolili Magic na oddanie zaledwie 6 rzutów za trzy, z których 2 wpadły do kosza. W drugiej połowie goście znacznie częściej rzucali z dystansu, ale dużo tych rzutów oddali już gdy losy spotkania były właściwie przesądzone. Ostatecznie obie drużyny oddały 22 rzuty zza łuku, Celtics mieli 10 celnych, Magic 6. Do tego, trójki Celtics pomagały im powiększyć prowadzenie w decydujących momentach i zniechęcały Magic do walki. W drugiej kwarcie były to rzuty za trzy Nate'a, na samym początku trzeciej dwie trójki Allena i jedna Pierce'a.

Rondo & Robinson vs. Nelson – Rondo bardzo dobrze zagrał w pierwszej kwarcie. Zdobył pierwsze 5 punktów dla swojej drużyny, trafiając nawet za trzy (po raz pierwszy w tej serii). W całej kwarcie zanotował 12 punktów (4/7 z gry) i 3 asysty. W drugiej kwarcie gospodarzy pociągnął Robinson. Dzięki swoim rozgrywającym Celtics po pierwszej połowie mieli 13 punktów przewagi i pewność, że tego meczu nie mogą przegrać. Natomiast postawa Nelsona, który tak dobrze grał w dwóch ostatnich spotkaniach, była kluczowa dla Magic. Kiedy on w tych playoffs grał na wysokim poziomie, jego drużyna wygrywała. Jednak wczoraj zupełnie nie potrafił sobie poradzić z dwójką rozgrywających Celtics. W pierwszej połowie spudłował 3 z 5 rzutów zdobywając 4 punkty, zaliczył 2 asysty i 3 straty, a do tego miał jeszcze problemy z faulami. W drugiej połowie nie było znacznie lepiej i rozgrywający Magic zakończył mecz z dorobkiem 11 punktów (36% z gry, 1/5 za trzy), 4 asyst i 5 strat.

zbiórki – Celtics zebrali 45 piłek, 10 więcej niż zawodnicy gości.

Po dwóch słabszych meczach, wczoraj Celtics wrócili do swojej mistrzowskiej defensywy i zapewnili sobie awans do finału. W tym najważniejszym dla nich spotkaniu, potwierdzili swoją wielkość i zrobili co do nich należało.

Kluczowe było dobre rozpoczęcie tego spotkania. W pierwszej kwarcie Celtics zdobyli 30 punktów, a Magic pozwolili tylko na 19. Goście tylko przez chwilę grali swoją koszykówkę, kiedy zakończyli kilka akcji z rzędu rzutami spod kosza i w połowie kwarty doprowadzili do remisu po 14. Jednak Celtics szybko zatrzymali ich atak, a Magic nie potrafili już przebić się przez defensywę i wrócić do swojego stylu gry. W drugiej kwarcie gospodarze nadal kontrolowali przebieg meczu i powiększyli swoją przewagę. Nie dawali gościom szans na prowadzenie wyrównanej walki. Natomiast na początku trzeciej kwarty wykonali decydujący cios, który przesądził o ich zwycięstwie. Po przerwie Magic wyszli na boisko wierząc, że jeszcze odrobią straty i powalczą o mecz numer 7. W tej serii już nie raz Celtics w drugiej połowie spisywali się znacznie słabiej. Ale nie tym razem. Gospodarze bardzo szybko pozbawili swoich przeciwników jakichkolwiek złudzeń. Dwie kolejne trójki Allena, a chwilę później jeszcze celny rzut za trzy Pierce'a, sprawiły, że Celtics rozpoczęli drugą połowę od serii 11-2 i objęli 22-punktową przewagę. Do końca kwarty utrzymywali bardzo wysokie prowadzenie. Dopiero w czwartej Magic powoli zaczęli zmniejszać straty, ale to było już znacznie za późno. Goście przez cały mecz nie zagrozili rywalom, a wygrana czwarta kwarta była wynikiem rozluźnienia Celtics i świętowania awansu do finału.

Najlepszym zawodnikiem spotkania był Pierce, który był nie tylko najlepszym strzelcem, ale i najlepiej zbierającym. Zdobył 31 punktów (11 w trzeciej kwarcie) trafiając ze skutecznością 60% z gry, w tym 4 z 5 rzutów za trzy. Do tego dołożył 13 zbiórek i 5 asyst. Po raz drugi w ostatnich trzech meczach miał statystyki na poziomie 30 punktów i 10 zbiórek. 20 punktów (46%, 3/7 za trzy) zdobył Allen, z czego połowę w trzeciej kwarcie. Garnett miał tylko 10 punktów i 5 zbiórek, tyle samo co w poprzednim meczu, ale tym razem był znacznie bardziej przydatny na boisku i świetnie spisywał się w obronie. Rondo po bolesnym upadku w końcówce pierwszej kwarty, w dalszej części meczu nie był już tak skuteczny jak na samym początku. Przez kolejne trzy kwarty zdobył ledwie 2 punkty pudłując 5 z 6 rzutów i zaliczył 3 asysty. Jednak to nie przeszkodziło Celtics w odniesieniu zwycięstwa. Kluczowa była jego gra na samym początku, a także obrona i zatrzymanie Nelsona. Perkins też nie imponował pod względem statystyk (2 punkty i 7 zbiórek), nie udało mu się również znacząco ograniczyć zdobyczy Howarda, ale zmusił go do ciężkiej pracy, czyli zrobił co do niego należało.

Z rezerwowych gospodarzy, poza Robinsonem, dobrze zagrał również Davis, u którego nie było widać negatywnych skutków urazu głowy z poprzedniego meczu. Big Baby zanotował 6 punktów i 7 zbiórek. Wallace zagrał mimo problemów z plecami i spędził na parkiecie 12 minut. Starał się pomóc drużynie, ale uraz mu przeszkadzał i nie był w dobrej dyspozycji. Mecz zakończył bez punktu z 5 pudłami na koncie.

Jedynym zawodnikiem Magic, który wczoraj zagrał na bardzo dobrym poziomie był Howard. Zdobył 28 punktów (65%) i zebrał 12 piłek. Było to jego trzecie z rzędu double-double, ale w odróżnieniu od dwóch wcześniejszych, to nie przełożyło się na zwycięstwo Magic. Drugim strzelcem gości był Carter z dorobkiem 17 punktów. Vince próbował udowodnić, że w tym ważnym meczu potrafi zagrać na wysokim poziomie i pomóc swojej drużynie. Po pierwszej kwarcie, w której nie miał punktu (0/2 z gry), w drugiej zdobył 13, trafiając 4 z 6 rzutów. Niestety w drugiej połowie nie potrafił podtrzymać tej dobrej dyspozycji, spudłował 5 z 7 rzutów i dołożył już tylko 4 punkty. Poza tym, na swoim koncie miał jeszcze 7 zbiórek i 3 asysty. Najbardziej zawiedli Nelson i Lewis. Nelson nie był już tym zawodnikiem, który tak dobrze nakręcał ataki Magic. Lewis na samym początku wykazywał się dość dużą aktywnością, w pierwszej kwarcie zebrał 4 piłki, z czego 3 w ataku i zdobył 5 punktów, choć ze słabą skutecznością (2/6). Jednak woli walki na długo mu nie starczyło i w dalszej części spotkania był już niewidoczny. Ostatecznie spudłował 8 z 11 rzutów, w tym wszystkie 4 za trzy, zdobył tylko 7 punktów i zebrał 8 piłek. Barnes koncentrował się na defensywie i przez cały mecz nie oddał rzutu z gry. Natomiast Redick, który był ważnym wsparciem z ławki w ostatnich meczach, trafiał z dystansu i zdobywał ponad 10 punktów, tym razem miał problemy z celnością. Mecz zakończył z 7 punktami (2/7 z gry, 1/4 za trzy).

Gortat grał przez prawie 9 minut w drugiej kwarcie, ale w drugiej połowie Van Gundy już z niego nie korzystał. Marcin ponownie wszedł na parkiet dopiero na ostatnią minutę meczu, kiedy już wszystko było dawno rozstrzygnięte. W sumie przez te 10 minut gry Gortat niczym szczególnym się nie wyróżnił. Zdobył jeden punkt z linii rzutów wolnych, zebrał 2 piłki, zaliczył asystę i blok.

Magic nie przeszli do historii i nie wygrali serii, którą przegrywali już 0-3. Udało im się zwyciężyć w 2 meczach, ale na więcej Celtics im nie pozwolili. Drużyna z Bostonu zagra teraz w finale, po raz drugi w ostatnich trzech latach.