game 5: Magic 113 - Celtics 92

Bohater meczu: Jameer Nelson
Rozgrywający Magic w pierwszych meczach serii z Celtics nie grał tak dobrze, jak we wcześniejszych dwóch rundach, a jego drużyna przegrywała. W ostatnich dwóch spotkaniach wrócił do gry na wysokim poziomie, świetnie nakręca ataki Magic, trafia z dystansu i zdobywa dużo punktów. Jego postawa okazuje się kluczem do sukcesu drużyny z Orlando. Wczoraj Nelson najlepiej zaprezentował się w trzeciej kwarcie, kiedy zdobył 11 punktów nie pozwalając Celtics odrobić strat. W całym meczu miał 24 punkty, trafił 6 z 10 rzutów z gry, w tym 4 z 5 za trzy (3/3 w drugiej połowie), a na linii rzutów wolnych nie pomylił się ani razu na 8 prób. Poza tym, zanotował 5 asyst i 5 zbiórek. W obecnych playoffs już po raz piąty zdobył co najmniej 20 punktów ze skutecznością przynajmniej 50%, a Magic za każdym razem wygrywali.

Decydujące elementy:
rzuty za trzy – Magic już w pierwszej połowie aż 9 razy trafili za trzy, a potrzebowali do tego tylko 15 rzutów. Celtics również mieli wtedy wysoką skuteczność na dystansie: 4/5, ale ciągle było to 15 punktów mniej z rzutów za trzy niż gospodarze. W całym meczu Magic zaliczyli 13 trójek ze skutecznością 52%, Celtics 7 ze skutecznością 43.8%. To właśnie rzuty za trzy są najgroźniejszą bronią drużyny z Orlando. W pierwszych meczach nie trafili z dystansu, teraz odzyskali swoją skuteczność, Celtics nie są ich w stanie zatrzymać i to przekłada się na zwycięstwa Magic. W sumie w pierwszych 3 spotkaniach trafili 20 trójek, w 2 kolejnych 23.

obrona Celtics – w pierwszych 3 meczach zmuszali swoich rywali do skuteczności z gry poniżej 42%. Jeszcze w poprzednim spotkaniu defensywa Celtics sprawiała Magic problemy i trafili oni 44.6% swoich rzutów. Natomiast wczoraj gospodarze mieli skuteczność na poziomie 52%. Celtics pozwolili im trafiać z dystansu (52% za trzy - najwyższa skuteczność w tej serii), zdobyć 40 punktów z pomalowanego (tylko w meczu numer 1 zdobyli więcej), przekroczyć barierę 100 punktów (po raz pierwszy w tej serii) i wymusili tylko 13 strat (najmniej w tej serii).

podkoszowi Celtics – w drugiej połowie Celtics zostali pozbawieni swojego podstawowego środkowego, w czwartej kwarcie nie grał Davis, a na niespełna 5 minut przed końcem meczu z powodu 6 przewinień boisko musiał opuścić Wallace. Perkins tuż przed zakończeniem drugiej kwarty został usunięty z gry z powodu drugiego przewinienia technicznego. Pierwsze odgwizdano mu niespełna 2 minuty wcześniej, kiedy uderzył łokciem Gortata, po twardym faulu Polaka na Pierce'ie. Drugi dostał za emocjonalną reakcję po odgwizdaniu mu faulu. Oba były dość kontrowersyjne i nie da się ukryć, że sędziowie niesprawiedliwie odgwizdali mu techniczne. Szturchnięcie łokciem Gortata nie kwalifikowało się na techniczny, tak samo jak druga sytuacja, kiedy Perkins nie zgodził się z decyzją sędziego, ale od razu odszedł do niego i nie dyskutował. Davisa natomiast pod koniec trzeciej kwarty został znokautowany przez Howarda, który w walce podkoszowej uderzył go łokciem w głowę. Po tym uderzeniu rezerwowy Celtics miał problem z podniesieniem się z parkietu, a gdy już wstał nie mógł utrzymać się na nogach. Davis zszedł do szatni i już nie wrócił. Wallace przez cały mecz miał problem z faulami, już na początku trzeciej kwarty złapał czwarte przewinienie. Ostatecznie opuścił mecz przed czasem, a do tego jeszcze w czwartej kwarcie doznał urazu pleców. Tym sposobem, Celtics byli wczoraj  bardzo osłabieni pod koszami. W rezultacie, przegrali walkę na tablicach (-17 zbiórek), a w pomalowanym zdobyli 12 punktów mniej niż  Magic.

Magic nabrali wiatru w żagle i przed własną publicznością rozegrali świetne spotkanie. Wreszcie przypominali drużynę, która tak dominowała w pierwszych dwóch rundach. W drugiej kwarcie uzyskali 14 punktowe prowadzenie i już do końca meczu ich przewaga wynosiła przynajmniej kilka punktów, a przez większość czasu była dwucyfrowa. Bardzo dobrze egzekwowali swoje akcje w ataku i skutecznie grali w obronie zatrzymując Celtics. Kolejny raz udało im się uniknąć wyeliminowania i przedłużyli serię o następny mecz

Razem z Nelsonem, drużynę gospodarzy prowadził Howard. Center Magic ponownie zagrał bardzo dobrze i zdominował strefę podkoszową. Zdobył 21 punktów ze skutecznością 58%, zebrał 10 piłek i zaliczył 5 bloków. W czwartej kwarcie Celtics próbowali taktyki hack-a-Dwight, ale to nie przyniosło efektu. Howard w tej części spotkania trafił połowę z 8 rzutów z linii, a na dodatek faulowanie środkowego gospodarzy sprawiło zamieszanie w obronie Celtics, co między innymi wykorzystał Nelson, który niepilnowany trafił za trzy. Nawet ta taktyka gości okazała się nieskuteczna.

Całkiem dobrze spisywał się Lewis, chociaż miał problemy z faulami i przez pierwsze trzy kwarty grał tylko 15 minut. Wczoraj dowiedzieliśmy się, że dotychczas grał on pomimo infekcji wirusowej, która osłabiła jego organizm. Teraz czuje się lepiej i widać to na parkiecie. Zdobył 14 punktów ze skutecznością 54.5%, z czego 9 zaliczył w czwartej kwarcie. Do tego dołożył 7 zbiórek. Pierwsza piątka Magic dostała solidne wsparcie z ławki. Redick trafił 2 z 3 trójek i zanotował 14 punktów. Pietrus też miał 2 celne rzuty za trzy (na 4 próby) zaliczając 8 punktów. Williams zaliczył 5 punktów i 5 asyst. Natomiast Gortat spędził na 20 minut, zastępował Lewisa i przez większość czasu grał jako PF u boku Howarda. Spisywał się bardzo dobrze, chociaż pod względem statystyk się nie wyróżnił.  Zdobył 2 punkty z wolnych, zebrał 4 piłki (2 w ataku) i zaliczył asystę. Miał też swój udział przy wyeliminowaniu Perkinsa. Jedynym zawodnikiem Magic, który wczoraj zawiódł był Carter. W drugim meczu z rzędu w ataku był bardzo mało widoczny. Zdobył 8 punktów pudłując 7 z 10 rzutów z gry.

W drużynie Celtics najlepiej zaprezentował się Wallace. Przez 18 minut, które spędził na parkiecie zdobył 21 punktów, z czego 10 w czwartej kwarcie. W sumie trafił 7 z 9 rzutów z gry, w tym 3 z 5 za trzy. Niestety nie mógł grać dłużej, ponieważ bardzo szybko łapał kolejne faule. Rondo próbował pociągnąć drużynę gości w trzeciej kwarcie, kiedy zdobył 10 ze swoich 19 punktów. Ostatecznie był drugim strzelcem drużyny, zaliczył też 6 asyst, ale to nie był dla niego dobry mecz. Ponownie przegrywał rywalizację z Nelsonem. Na wysokości zadania nie stanęła także wielka trójka. Pierce z gry trafił tylko 3 rzuty (na 8 oddanych), wszystkie w pierwszej kwarcie. Później zdobywał punkty tylko z linii rzutów wolnych (10/10) i mecz zakończył z dorobkiem 18. Garnett również nie był tym samym zawodnikiem, który tak dużo dawał swojej drużynie we wcześniejszych meczach. Zaliczył tylko 10 punktów (5/14 z gry) i 5 zbiórek. Allen starał się pomagać kreując partnerów i zanotował 7 asyst, ale pod względem strzeleckim spisywał się fatalnie pudłując 8 z 11 rzutów z gry (9 punktów).

Celtics przegrali dwa kolejne mecze i teraz wracają do Bostonu, gdzie będą musieli się odbudować. Nie będzie to jednak łatwe, ponieważ może się okazać, że nie będą mieć do dyspozycji wszystkich swoich zawodników. Perkins nie tylko został wyrzucony z wczorajszego meczu, ale może także opuścić kolejny ponieważ zaliczył w tych playoffs już 7 przewinień technicznych. Jest to limit, który automatycznie oznacza zawieszenie na następny mecz. Jednak biorąc pod uwagę, że te wczorajsze techniczne były dość kontrowersyjne, istnieje możliwość, że władze ligi anulują je i Perkins będzie mógł zagrać. Na to teraz bardzo liczą w Bostonie, bo bez Perkinsa nie zatrzymają Howarda. Poza tym, Davis, Daniels i Wallace mają problemy zdrowotne. Daniels, tak samo jak Davis dostał w głowę i musiał opuścić parkiet, on doznał urazu po zderzeniu z Gortatem. Natomiast Wallace pod koniec meczu miał problemy z plecami.

Potęga ławki

Po wczorajszym meczu wszyscy są pod wrażeniem fantastycznej gry rezerwowych Suns. Wygrali dla swojej drużyny już trzecie spotkanie w tych playoffs. Pierwszy raz przesądzili o zwycięstwie w pierwszej rundzie w meczu numer 5 zdobywając 55 punktów, potem w drugiej rundzie w meczu numer 3, kiedy zdobyli 48 punktów i teraz w czwartym meczu przeciwko Lakers (54 punkty). Ławka jest jedną z najsilniejszych broni drużyny z Arizony, to w dużej mierze dzięki nim zaszli tak daleko i są już o 2 zwycięstwa od wielkiego finału.

O sile ławki Suns stanowi pięciu zawodników:

Jared Dudley – trzeci rok w NBA, dołączony do transferu Suns-Bobcats, w którym drużyna z Arizony pozyskała Richardsona
Leandro Barbosa – najlepszy rezerwowy rozgrywek 06/07, w tym sezonie z powodu kontuzji stracił 38 meczów i po raz pierwszy od 04/05 zdobywał średnio mniej niż 10 punktów
Goran Dragic – Słoweniec grający w NBA drugi rok
Channing Frye – numer 8 draftu 2005, duża pomyłka tamtego naboru, przez poprzednie 2 lata przesuwał się w głąb ławki Blazers
Louis Amundson – niewybrany w drafcie, trafił do NBA przez D-League

Ich statystyki w obecnych playoffs:

Dudley – 7.8pts (46.2% z gry, 41.8% za trzy), 3.9reb, 1.8ast
Barbosa – 7.6pts (43.5%, 35.5%), 1.4reb, 1.1ast
Dragic – 7.6pts (43%, 35.3%), 1.8reb, 2.4ast
Frye – 7.5pts (33.7%, 33.8%), 4.8reb, 0.9ast
Amundson – 3.1pts (50%), 3.8reb

W dotychczasowych 14 meczach playoffs rezerwowi Suns już 9 razy zdobywali ponad 30 punktów, a tylko 2 razy mieli mniej niż 20. Średnio w każdym spotkaniu odnotowują:

34.2 punktów - czyli 32% punktów całej drużyny
16.1 zbiórek – 40% zbiórek całej drużyny
6.3 asyst – 30% 
3.14 przechwytów – 51%
1.29 bloków – 34%

Stanowią także o silne zespołu na dystansie, już w 8 meczach mieli co najmniej 6 celnych trójek. Średnio trafiają 5.1 z 9.3 rzutów za trzy całej drużyny. 

Te statystyki pokazują, jak duży udział w grze Suns mają ich rezerwowi. A i tak nie oddają tego, jak zmiennicy spisywali się w czwartych kwartach wczorajszego meczu i spotkania numer trzy przeciwko Spurs. Oni naprawdę potrafią pociągnąć swoją drużynę i przesądzić o zwycięstwie, nawet w tym decydującym momencie.

Dla porównania postanowiłem przedstawić osiągnięcia rezerwowych Magic, ponieważ to właśnie o nich mówiło się przez cały sezon, że mają najdłuższą ławkę. Magic obecnie korzystają głównie z czterech zmienników: Pietrus, Redick, Gortat i Williams, do nich dołączają Anderson lub Bass. Oto ich statystyki w playoffs:

24.1 punktów – 25%
11.7 zbiórek - 29%
4.6 asyst - 27%
1.75 przechwytów - 28%
0.83 bloków - 15%

Jak widać, ławka Suns jest lepsza nawet od świetnej ławki Magic

Rezerwowi Suns to prawdziwa potęga, a swoją grą potwierdzają jak ważna jest długa ławka w playoffs.

BASKETMANIA 2k10

 „Miłość do koszykówki nigdy nie przemija. Jest z Tobą na zawsze.” - Allen Iverson

BASKETMANIA 2k10 – z miłości do koszykówki.

Basketmania to koronna impreza łódzkiego AZSu i największy koszykarski turniej w Polsce centralnej. Organizowana od 1997 roku na stałe zagościła w kalendarzach fanów, zawodników, trenerów – słowem wszystkich wielbicieli koszykówki. Z roku na rok przyciąga coraz więcej uczestników i widzów spragnionych sportowych wrażeń na wysokim poziomie.

Jest nam niezmiernie miło zaprosić Was na tegoroczną, czternastą już edycję turnieju. Trzynastka okazała się dla nas szczęśliwa. W turnieju wzięło udział blisko 100 zakochanych w koszykówce zespołów. Dołącz do nas w tym roku!
Miłość do koszykówki to przecież jedyna rzecz „którą się mnoży gdy się ją dzieli”!

Już czwarty rok z rzędu turniej zawita do Manufaktury – rozrywkowego serca miasta Łodzi. Właśnie tam, na największym rynku w Polsce, w dniach 4-5 czerwca spotkamy się podczas tegorocznej BASKETMANII. Piątek, 4 czerwca to dzień rywalizacji młodzieży szkolnej. Uczniowie szkół podstawowych, gimnazjów oraz szkół średnich rozpoczną swoje zmagania w samo południe. Dzień później, 5 czerwca na asfaltowe boiska wybiegną zawodnicy i zawodniczki z kategorii open.

Organizatorzy gwarantują czystą, sportową rywalizację, cenne nagrody dla zwycięzców, koszykarskie konkursy, after party w popularnym łódzkim klubie oraz wiele innych atrakcji.

BASKETMANIA 2k10 nie odbyłaby się bez wsparcia Województwa Łódzkiego oraz Miasta Łodzi. Nieocenione jest również zaangażowanie: Manufaktury, Totalizatora Sportowego, sieci restauracji Subway, szkoły języków obcych Progres, firmy Milkoshake, klubu Bagdad Cafe oraz restauracji Satyna.

Basketmania 2k10 – z miłości do koszykówki.


Szczegółowe informacje dot. turnieju:
AZS Łódź
ul. Lumumby 22/26
tel. +48 42 6771010
fax. +48 42 6771018
e-mail: basketmania2k10@gmail.com
http://www.lodz.azs.pl
http://www.facebook.com/Basketmania2k10

game 4: Suns 115 - Lakers 106

Bohater meczu: ławka Suns
Rezerwowi wygrali ten mecz. Dzięki ich świetnej grze, trener Gentry miał do dyspozycji dwie piątki, z których każda bardzo dobrze radziła sobie z Lakers. Rezerwowi Suns rozegrali fantastyczną druga kwartę, kiedy zdobyli aż 30 punktów ze skutecznością 75% z gry, trafiając 6 z 9 rzutów za trzy. W rezultacie, gospodarze tą kwartę zakończyli z dorobkiem 41 punktów i na przerwę schodzili mając 9 punktów więcej. Kluczową rolę zmiennicy odegrali również w czwartej kwarcie. Jeszcze na nieco 8 minut przed końcem spotkania Suns prowadzili tylko 2 punktami, wtedy 3 akcje z rzędu zakończyli celnymi trójkami (trafiali Frye, Barbosa i Dudley). Było to częścią serii 18-3, która przesądziła o zwycięstwie gospodarzy. W jej efekcie, na 4 minuty przed końcem gospodarze mieli 13 punktów przewagi, a to wszystko grając rezerwowym składem. Piątką zmienników była na parkiecie przez prawie 9 minut czwartej kwarty. Zdobyli w tym czasie 18 punktów, ale też skutecznie bronili. Dopiero pod koniec weszli podstawowi zawodnicy i wolnymi przypieczętowali wygraną. Każdy zawodnik z ławki, który wszedł na parkiet, wniósł coś pozytywnego do gry Suns. Wreszcie odblokował się Frye, trafił 4 z 8 rzutów za trzy, zdobył 14 punktów i zebrał 6 piłek. 14 punktów zdobył również Barbosa, który trafił 6 z 8 rzutów z gry. Dudley miał 3 celne trójki (na 6 prób) i 11 punktów, a także 6 zbiórek. Dragic świetnie prowadził grę i zanotował 8 asyst, do tego dołożył 8 punktów i to tylko w 18 minut gry. Natomiast Amundson zaliczył 7 punktów (3/3) i 7 zbiórek (3 w ataku). Ostatecznie rezerwowi Suns zdobyli 54 punkty (20/32 z gry, w tym 9/20 za trzy), zebrali 23 piłki, mieli 13 asyst, a wskaźnik +/- każdego z nich wyniósł co najmniej +12 (cała pierwsza piątka była na minusie). Dla porównania, zmiennicy Lakers zanotowali 20 punktów (30.8% z gry, 2/12 za trzy), 11 zbiórek, 8 asyst, a najgorszym rezerwowym był Brown, który spudłował 6 z 7 rzutów, wszystkie 4 za trzy i zaliczył wskaźnik -21.

Decydujące elementy
zbiórki – w pierwszych dwóch meczach Lakers zebrali łącznie 13 piłek więcej, w poprzednim spotkaniu Suns mieli tylko jedną zbiórkę mniej niż ich rywale, a wczoraj wygrali rywalizację pod koszami. Zebrali 51 piłek, w tym aż 18 w ataku, o 15 więcej niż drużyna gości (36, z czego 13 w ataku).

rzuty wolne – Suns stawali na linii 32 razy, o 19 więcej niż Lakers, w rezultacie zdobyli z wolnych 15 punktów więcej (Suns 22/32, Lakers 7/13). W samej czwartej kwarcie gospodarze trafili 11 rzutów wolnych z 14 oddanych, podczas gdy goście mieli tylko 4 rzuty z linii, z których wykorzystali 2.

obrona Suns – znowu grali strefą i znowu przyniosło to bardzo dobry efekt. Tak jak w poprzednim meczu, także teraz udało im się ograniczyć skuteczność Lakers poniżej 50% (49.5%), wymusili ich dużą liczbę rzutów z dystansu (28 rzutów za trzy) i popełniali mało przewinień, nie dając im szans na łatwe punkty z linii. Natomiast w czwartej kwarcie sprawili, że Bryant i Gasol byli zupełnie niewidoczni. Kobe przez ostatnie 12 minut oddał tylko 4 rzuty z gry zdobywając 7 punktów. Natomiast Gasol rzucał 3 razy, 2 spudłował i miał ledwie 2 punkty.

Rezerwowi Suns w pierwszych 3 meczach nie grali tak, jak oczekiwano. A w tych playoffs już pokazali swoją bardzo dużą siłę, chociażby w meczu numer 3 serii ze Spurs. Wtedy przesądzili o zwycięstwie swojej drużynie i we wczorajszym spotkaniu było tak samo. Znowu przez większość czwartej kwarty grali zmiennicy i spisywali się bardzo dobrze. Gwiazdorzy Suns mogli tylko z podziwem przyglądać się temu, jak radzą sobie z pierwszą piątką Lakers. Z tak grającą ławką, Suns mogą poważnie myśleć o awansie do wielkiego finału. Natomiast Lakers ze swoim bardzo silnym wyjściowym składem, ale jedynie trzema wartościowymi zmiennikami, mają powód do niepokoju.

Stoudemire nie musiał już dobywać 42 punktów, by zapewnić swojej drużynie zwycięstwo, w zupełności wystarczyła połowa z nich. Poza tym, zebrał 8 piłek, z czego aż 5 na atakowanej tablicy.  Nash, grający ze złamanym nosem (efekt starcia z Fisherem w poprzednim meczu), trafił tylko 3 z 11 rzutów z gry, ale 8 z 9 wolnych i zdobył 15 punktów, zaliczył również 8 asyst. Także Richardson nie imponował pod względem statystyk, zanotował 11 punktów i 6 zbiórek. Każdy z tej trójki grał nie dłużej niż 31 minut, dlatego powinni mieć dużo sił na kolejny mecz rozgrywany w LA.

Przez drugą i trzecią kwartę Lakers w grze trzymał Bryant. W pierwszej kwarcie oddał tylko jeden rzut z gry i nie zdobył punktu, natomiast przez następne dwie kwarty grał rewelacyjnie. W drugiej trafił 3 z 5 rzutów za trzy, skutecznie odpowiadając na trójki Suns i miał wtedy 15 punktów. W trzeciej ponownie trafił 3 razy za trzy i zdobył 16 punktów. W sumie, w tych dwóch kwartach zaliczył 31 punktów z imponującą skutecznością 70.6%, a za trzy trafił 6 razy (wyrównany rekord kariery w playoffs) na 9 prób. Dzięki temu wyprzedził Karla Malone'a na liście najlepszych strzelców w historii playoffs i zajmuje obecnie czwarte miejsce. Do tego, przed czwartą kwarta miał na swoim koncie jeszcze 7 asyst i 7 zbiórek. To dzięki jego fantastycznej grze Lakers pod koniec trzeciej kwarty dogonili Suns i przed ostatnią częścią spotkania mieli realne szanse na zwycięstwo. Wydawało się, że fantastycznie grający Kobe może im je zapewnić. Niestety, w czwartej kwarcie Bryant zniknął i nie poprowadził swojej drużyny. Mecz zakończył z dorobkiem 38 punktów (68%), 10 asyst i 7 zbiórek. Drugi raz z rzędu miał ponad 30 punktów i przynajmniej 10 asyst, ale po raz kolejny jego drużyna przegrała. W ostatniej kwarcie nie potrafił przebić się przez obronę Suns, a na partnerów nie mógł liczyć, ponieważ ponownie zagrali znacznie słabiej niż w pierwszych dwóch meczach w Los Angeles. Gasol zanotował tylko 15 punktów (43%) i 5 zbiórek, ale też 4 bloki. Tym samym, zakończyła się jego seria 4 spotkań z rzędu ze zdobyczą ponad 20 punktów. Odom wrócił do double-double, miał 15 punktów i 10 zbiórek, ale był jedynym rezerwowym, który coś wnosił do gry, a to było zbyt mało, by skutecznie odpowiedzieć na rewelacyjną ławkę Suns. Natomiast Bynum zanotował znacznie lepsze statystyki niż w poprzednim spotkaniu (12 punktów i 8 zbiórek), ale miał problemy w obronie.

Po dwóch pierwszych meczach, w których Lakers grali mistrzowską koszykówkę i pewnie pokonywali swoich rywali, w Phoenix ta sytuacja się odwróciła. Drużyna z LA na wyjeździe nie była już tak skuteczna, dominował wyłącznie Bryant. Natomiast Suns u siebie zaczęli bronić, lepiej spisywali się ich liderzy i uaktywniła się ich ławka. Uwierzyli, że są w stanie pokonać Lakers, dlatego zapowiadają się bardzo ciekawe następne spotkania.

Draft 2010 – kto jest do wzięcia?

gościnny wpis Kosigo z aboutncaa i collegehoops.pl

Do Draftu pozostał już tylko miesiąc. Przed zawodnikami jeszcze wiele treningów, workoutów, spotkań z klubami oraz sporo do pokazania i udowodnienia. Również dla klubów to trudny okres i część z nich będzie chciała pozyskać wyższy pick. Jednak zanim to nastąpi zastanówmy się jak mogą wybierać poszczególne zespoły 24 czerwca.

Poniżej moje typy na pierwszą rundę bazujące głównie na wiedzy zdobytej podczas oglądania spotkań NCAA. Także zaznaczam, że biorę pod uwagę tylko i wyłącznie graczy z NCAA, bo o zawodnikach z Europy nie posiadam wystarczającej wiedzy.


1. Washington Wizards - John Wall - PG - 19 lat
Z pierwszym pickiem zawsze wybiera się najlepszego dostępnego zawodnika i w tym wypadku jest nim rozgrywający Kentucky. Tego pana wszyscy znają i myślę, że nie ma co go przedstawiać, dlatego skupmy się na samej decyzji.

Pojawiają się wątpliwości, że pozycja Wall będzie kolidować z Arenasem i niektórzy uważają, że to właśnie Turner powinien zostać wybrany z numerem 1. Chciałbym jednak zauważyć, że podczas gdy tyle mówi się o potrzebie posiadania piłki przez Johna Walla, to Evan Turner statystycznie miał ją dużo częściej. Zdaję sobie sprawę, że taką rolę powierzył mu trener, jednak gdyby nie to, nie wiadomo czy w tej chwili rozważalibyśmy jego w kontekście pierwszego picku.

Zakładając, że obaj potrzebują równie dużo piłki w rękach to Wall jest dużo lepszym rozgrywającym i kreatorem gry. Dlatego zdecydowanie lepiej będzie przesunąć Arenasa na dwójkę i grać Wallem na jedynce, niż mieć Turnera na SG i kazać rozgrywać Arenasowi, który jak wiemy nie zawsze lubi dzielić się piłką.

2. Philadelphia 76ers - Evan Turner - SG/SF - 21 lat
Zarówno Turner, jak i Iguodala mają podobne atuty, jednak tak jak wspominałem wyżej, z takim pickiem wybiera się najlepszego dostępnego gracza, a w tym wypadku będzie to Evan. I mimo, że na PG jest Jrue Holiday myślę, że bardzo często to Turner będzie decydował o ataku 76ers, bo obawiam się że bez piłki może nie być tak produktywny.

3. New Jersey Nets - Derrick Favors - PF - 18 lat
Nets są w przebudowie i muszą myśleć długofalowo, dlatego wybiorą właśnie Favorsa. Może obecnie jest tak gotowy do gry, jak Cousins, ale na pewno ma lepsze perspektywy oraz zdecydowanie lepiej pasuje do gry wspólnie z Lopezem. 

4. Minnesota Timberwolves - DeMarcus Cousins - C - 19 lat
Ani Al Jefferson, ani Kevin Love nie są prawdziwymi centrami i dlatego wybór może paść na Cousinsa. Pojawiają się pewne informację, że DeMarcus za dużo waży, jednak na boisku tego nie widać, a że nie ma innego zawodnika w tym drafcie potrafiącego tak zdominować grę podkoszową prawdopodobnie padnie na niego.

5. Sacramento Kings - Al-Farouq Aminu - SF/PF - 19 lat
Tak naprawdę tu równie dobrze może zostać wybrany Wesley Johnson, jednak na korzyść Aminu przemawia wiek oraz wymienności pozycji, bo równie dobrze może grać jako niski i wysoki skrzydłowy. Także na jego korzyść przemawiają dużo lepsze perspektywy, co może mieć spore znaczenie przy jego wyborze.

6. Golden State Warriors - Wesley Johnson - SF - 22 lata
Świetnie przygotowany niski skrzydłowy potrafiący wszystko, co wymaga się na jego pozycji. Dodatkowo lubi biegać i świetnie odnajduję się w small-ballu, czyli idealnie pasowałby do Warriors. Jeżeli tylko nie zostanie wybrany przez Kings to zdecydowanie trafi do Golden State.

7. Detroit Pistons - Greg Monroe - PF/C - 19 lat
Powinien bardzo dobrze wpasować się do Pistons szczególnie, że pod koszem są głównie zawodnicy od brudnej roboty. Monroe to zawodnik ze sporymi umiejętnościami ofensywnymi potrafiący bardzo dobrze podawać, czyli taki jakiego w Detroit brakuje.

8. Los Angeles Clippers - Cole Aldrich - C - 21 lat
Ryzykowne posunięcie z mojej strony, zważywszy że Clippers pod koszem już mają podobnego zawodnika. Jednak całkiem prawdopodobne, że Kaman zostanie wytransferowany, a wtedy Aldrich wspólnie z Griffinem powinni stworzyć całkiem ciekawy duet.

9. Utah Jazz - Ekpe Udoh - PF - 23 lata
W obawie przed stratą Boozera Jazz prawdopodobnie sięgnie po innego silnego skrzydłowego i myślę, że padnie na Udoha. Z najbardziej perspektywicznych dostępny będzie jeszcze Ed Davis, jednak w sezonie tak naprawdę nic nie pokazał i myślę że podczas workoutów będzie podobnie.

10. Indiana Pacers - Xavier Henry - SG - 19 lat
Nie pokrywa się z pozycją Grangera i świetnie powinien do niego pasować. Bardzo dobrze przygotowany fizycznie do gry, ze świetnym rzutem powinien z miejsca stać się drugą opcją w ataku Pacers. Jeśli jakimś cudem wybiorą Haywarda to zrobią to tylko dla pieniędzy.

11. New Orleans Hornets - Patrick Patterson - PF - 21 lat
Hornets potrzebują albo SF albo PF i Patterson może wypełnić obie te luki. Mimo, że w NCAA grał głównie pod koszem, posiada umiejętności pozwalające mu grać również na obwodzie. Dodatkowo jest typem gracza, który będzie robił dokładnie to, co się od niego wymaga, dlatego tym bardziej zmiana pozycji nie powinna stanowić dla niego problemu.

12. Memphis Grizzlies - Ed Davis - PF - 20 lat
W Drafcie w którym większość czołowych zawodników stanowią wysocy po prostu trzeba takiego wybierać nie do końca zależnie od potrzeb drużyny. A że podkoszowych Grizzlies mają dobrze obsadzonych najprawdopodobniej sięgną po najbardziej perspektywicznego, czyli albo Davisa albo Whiteside'a. Ja jednak stawiam na tego pierwszego.

13. Toronto Raptors - Hassan Whiteside - PF/C - 20 lat
Wszystko wskazuję na to, że w przyszłym sezonie w Raptors zabraknie Bosha i dlatego wybiorą najlepszego dostępnego wysokiego i moim zdaniem będzie to Whiteside.

14. Houston Rockets - Daniel Orton - C - 19 lat
Yao Ming ma wrócić do zdrowia, w takim razie Orton wydaję się najlepszym rozwiązaniem na te kilkanaście minut w meczu, a w najlepszym wypadku za kilka lat może nawet trafić do pierwszej piątki Rockets.

15. Milwaukee Bucks - Luke Babbitt - SF - 20 lat
Przy założeniu że ktoś z pary Michael Redd i John Salmons pozostanie w składzie przyda się wzmocnienie na skrzydle. Myślę, że Babbitt podczas workoutów może zrobić bardzo dobre wrażenie, dzięki czemu zostanie wybrany tak wysoko.

16. Minnesota Timberwolves - Gordon Hayward - SF - 20 lat
O ile Hayward nie zostanie wybrany przez Bucks lub wcześniej, z 16 numerem trafi do Wolves, którym przyda się inteligenty i dobrze broniący skrzydłowy.

17. Chicago Bulls - James Anderson - SG - 21 lat
Jeden z najlepszych strzelców w NCAA, a takiego zawodnika Bulls potrzebują. Trudno więc oczekiwać by ominęli taką okazje.

18. Miami Heat - Avery Bradley - PG/SG - 19 lat
Prawdopodobnie najlepszy defensor w drafcie bardzo dobrze powinien pasować do Heat. Bradley dzięki swoim sporym umiejętnością powinien odciążyć Wade'a od krycia najlepszych strzelców drużyny przeciwnej, dzięki czemu lider Miami będzie mógł skupić się głównie na ofensywie.

19. Boston Celtics - Paul George - SF - 20 lat
Tak naprawdę Celtics nie potrzebują specjalnie zawodnika na konkretną pozycję, dlatego postawie na najlepszego dostępnego obecnie gracza, a przy okazji przyda się zastępca dla Pierce'a.

20. San Antonio Spurs - Stanley Robinson - SF/PF - 21 lat
Skoczny, atletyczny, ciężko pracujący i do tego dobrze broniący zawodnik. Zmiennik dla Jeffersona gdy ten będzie zawodził.

21. Oklahoma City Thunder - Solomon Alabi - PF - 22 lata
Thunder potrzebują wysokiego i najlepszym dostępnym z tym numerem będzie właśnie Alabi.

22. Portland Trailblazers - Damion James - SF/PF - 22 lat
Po podpisaniu Camby'ego raczej poszukają wszechstronnego skrzydłowego i wydaję mi się, że James będzie tu najlepszym rozwiązaniem.

23. Minnesota Timberwolves - Larry Sanders - PF/C - 21 lat
Przyda się Wolves zabezpieczenie na wypadek, gdyby Cousins nie wypalił.

24. Atlanta Hawks - Quincy Pondexter - SF/PF - 22 lata
Jeżeli będzie dostępny jeszcze Sanders albo Alabi prawdopodobnie po niego sięgną, jednak zakładając, że zostaną wybrani wcześniej rozsądnym wydaje się wzięcie skrzydłowego mogącego grać na obwodzie i bliżej kosza.

25. Memphis Grizzlies - Eric Bledsoe - PG/SG - 19 lat
Jeżeli Bledsoe utrzyma się do tego numeru trudno oczekiwać by Grizzlies go nie wybrali. Dodatkowo może zastępować na boisku zarówno Conley'a i Mayo.

26. Oklahoma City Thunder - Elliot Williams - SG - 20 lat
Ofensywny gracz, czyli alternatywa dla Sefolosha czy Hardena.

27. New Jersey Nets - Willie Warren - SG - 20 lat
Skoro nie wypalił plan z Wallem pozyskanie bardzo perspektywicznego obwodowego wydaję się logicznym posunięciem. Jeszcze nie tak dawno Warren był w samej czołówce draftu, tym bardziej jego wybór może okazać się strzałem w dziesiątkę.

28. Memphis Grizzlies - Devin Ebanks - SF - 20 lat
Perspektywiczny gracz, który za kilka lat może zastąpić Gay'a.

29. Orlando Magic - Terrico White - PG/SG - 20 lat
Mając w perspektywie odejście Williamsa ściągnięcie rozgrywającego w zastępstwie wydaje się najlepszym posunięciem.

30. Washington Wizards - Gani Lawal - PF - 21 lat
Pod koszem Wizards nie prezentują się za dobrze, dlatego będą mierzyli w najlepszego dostępnego wysokiego. Moim zdaniem będzie to Lawal.


Oczywiście typowanie draftu to wielka loteria, tym bardziej od 10 picku w górę. Dlatego nie traktujcie tego zupełnie poważnie, bo nawet ja sam nie zdziwię się jeżeli większość moich typowań okaże się nie celnych.

game 4: Magic 96 - Celtics 92 (OT)

Bohater meczu: Dwight Howard
Po bardzo słabym poprzednim meczu, wczoraj Howard rozegrał najlepsze spotkanie tych playoffs prowadząc swoją drużynę do zwycięstwa. W dogrywce zdobył kluczowe 4 punkty i zebrał aż 5 piłek, dzięki czemu Magic nadal są w grze. Na półtorej minuty przed końcem doliczonego czasu gry ponowił akcję po bloku Davisa i trafił layupa będąc jednocześnie faulowany. Wolnego nie wykorzystał, ale chwilę później, na 52 sekundy przed końcem, zebrał piłkę po niecelnym rzucie Nelsona i trafił kolejnego layupa. Drużyna gości objęła 4-punktowe prowadzenie, a wynik spotkania już się nie zmienił. W całym meczu Howard zdobył 32 punkty ze skutecznością 68.4%. Do tego dołożył 16 zbiórek, w tym 5 na atakowanej tablicy i zablokował 4 rzuty. Wreszcie zrobił to, czego oczekuje się od lidera zespołu.

Decydujące elementy:
Nelson vs. Rondo – rozgrywający Magic rozegrał najlepszy mecz tej serii. Razem z Howardem prowadził drużynę, był aktywny w ataku, często penetrował pod kosz, zdobył dużo punktów, ale też kreował partnerów. Ostatecznie zdobył 23 punkty ze skutecznością 50% (w poprzednich meczach tej serii za każdym razem trafiał mniej niż 45% swoich rzutów), do tego zanotował 9 asyst (w 3 pierwszych meczach miał ich w sumie tylko 7). I co najważniejsze, trafił dwie bardzo ważne trójki w dogrywce. Natomiast dla Rondo był to najgorszy występ w tych playoffs. Miał problemy z faulami, a także jakiś drobny uraz i nie prowadzał gry Celtics tak skutecznie jak wcześniej, nie potrafił też zatrzymać Nelsona. Z 10 rzutów z gry spudłował 7 zdobywając 9 punktów, zaliczył również 8 asyst.

rzuty za trzy – na dwie kolejne trójki Nelsona w doliczonym czasie gry, odpowiedział Allen, również trafiając dwukrotnie zza łuku. Jednak na 17 sekund przed końcem za trzy spudłował Pierce, potem miał okazję rzucać jeszcze raz i mimo że był na wolnej pozycji znowu nie trafił, a Celtics przegrali. W całym meczu zawodnicy Magic trafili 10 razy za trzy (35.7%), Celtics 5 (27.8%). Po raz pierwszy w tej serii drużyna z Orlando zanotowała dwucyfrową liczbę celnych rzutów za trzy. Natomiast w czwartej kwarcie i dogrywce Magic mieli 5 celnych trójek na 11 prób, Celtics 3 na 10.

Magic wreszcie zagrali jak przystało na drużynę, która tak dominowała w pierwszych dwóch rundach. Wreszcie było widać, że są zdeterminowani by wygrać i walczą, czego bardzo brakowało w poprzednim spotkaniu. Teraz zagrali z pełnym zaangażowaniem i nie pozwolili Celtics zakończyć tej serii. Po raz pierwszy w tych finałach, to oni przez większość czasu kontrolowali przebieg meczu. Przez pierwsze trzy kwarty prawie przez cały czas byli na prowadzeniu. Nelson nakręcał ataki Magic, Howard dominował pod koszami, a Redick, Lewis i Barnes trafiali z dystansu. Pod koniec trzeciej kwarty Celtics dogonili swoich rywali, a czwarta kwarta była już bardzo wyrównana. Weterani z Bostonu zaczęli wywierać presję na przeciwników, na sędziów i przez chwilę nawet wygrywali walkę psychologiczną. Gościom jednak znowu udało się uciec na kilka punktów. Po akcji and1 Howarda, na nieco ponad 2 minuty przed końcem czwartej kwarty, osiągnęli przewagę 7 punktów. Bardzo szybko odpowiedział Pierce wykonując efektowny wsad, następnie za trzy trafił Allen, a na 75 sekund przed końcem Pierce wykonał akcję 2+1 i był remis. W poprzednich 3 meczach Magic wygrywali czwartą kwartę przynajmniej 5 punktami, ale wczoraj Celtics walczyli do końca i ostatecznie przegrali tą kwartę tylko jednym punktem. Ciężka walka przez 48 minut odbiła się jednak w dogrywce, kiedy było widać zmęczenie zawodników gospodarzy. Jedynie Allen był jeszcze w stanie trafić dwie trójki, natomiast Pierce oddawał rzuty z dystansu z bardzo dużym wysiłkiem i pudłował, a Garnett w ważnym momencie popełnił błąd i stracił piłkę. Młodsi Magic mieli znacznie więcej sił i dlatego to oni wygrali.

W drużynie gospodarzy najlepiej zagrał Pierce. Zdobył 32 punkty i zebrał 11 piłek. Ale wraz z biegiem meczu, jego efektywność spadała. Po trzech kwartach miał na koncie 25 punktów zaliczonych ze skutecznością 56% i 8 zbiórek, a w czwartej kwarcie i dogrywce spudłował 7 z 9 rzutów z gry. Do tego, w całym spotkaniu spudłował wszystkie 6 rzutów za trzy. Allen miał 22 punkty i jako jedyny z Celtics trafiał za trzy: 5/7. Jego dwie trójki w dogrywce dały gospodarzom jeszcze nadzieję na wygranie tego spotkania, ale już w ostatnich akcjach Magic nie popełnili kolejnych błędów i nie pozwolili mu wyjść na wolną pozycję. W rezultacie za trzy rzucali wtedy Pierce i Davis. Garnett po raz pierwszy w tej serii zaliczył double-double mając 14 punktów i 12 zbiórek. Trzeba jednak odnotować, że po trafieniu swoich pierwszy 5 rzutów z gry, potem spudłował 7 z rzędu, a w czwartej kwarcie i dogrywce nie zdobył już punktów. Jednak największym problemem dla Celtics był brak wsparcia ze strony Rondo, sama wielka trójka nie była w stanie wygrać tego meczu.

W Magic swój najlepszy występ w tej serii zanotował Lewis. Po raz pierwszy miał dwucyfrowy dorobek punktów (13) i w końcu trafiał z dystansu. W poprzednich 3 meczach na 13 rzutów za trzy trafił tylko jeden, wczoraj miał 2 celne na 3 próby. Ciągle nie był to występ, jakiego można by oczekiwać od czołowej postaci drużyny chcącej awansować do finału, ale na pewno było znacznie lepiej niż wcześniej. Za trzy trafiał również Redick, 3 z 5 rzutów. Był najlepszym zmiennikiem Magic zdobywając 12 punktów, a jego dobra gra była bardzo ważna, ponieważ Carter rozegrał najgorszy mech w tych playoffs. Podstawowy SG gości miał problemy z faulami i jeszcze większe z celnością. W całym meczu oddał 9 rzutów i spudłował aż 8 z nich, kończąc spotkanie z dorobkiem zaledwie 3 punktów. Dobrze zagrał natomiast Barnes, dał swojej drużynie dużo energii, walczył o każdą piłkę, dwa razy trafił za trzy, zdobył 10 punktów i zebrał też 7 piłek.

Gortat spędził na parkiecie prawie 10 minut, z czego ponad 5 w trzeciej kwarcie, kiedy Howard musiał opuścić parkiet z powodu czwartego przewinienia. W ataku był zupełnie pomijany przez swoich kolegów i po raz pierwszy w tegorocznych playoffs nie oddał żadnego rzutu. Swoje robił natomiast w obronie. Ostatecznie na koncie miał jedynie 3 zbiórki, ale był to dla niego znacznie lepszy występ niż w poprzednim meczu. Tym razem Van Gundy nie wystawiał już Gortata razem z Howardem, a zmiennikiem dla Lewisa był Bass, który w ostatnim spotkaniu grał krótko, ale pokazał wolę walki i to zostało docenione. Wczoraj był na boisku przez 11 minut, zdobył 3 punkty i zebrał 2 piłki.

To był naprawdę świetny mecz, godny finału konferencji. W końcu się takiego doczekaliśmy i w końcu w tych playoffs, po raz pierwszy obejrzeliśmy spotkanie zakończone dopiero po dogrywce.

Magic uratowali się i przedłużyli serię, uniknęli sweepa, ale ciągle są o krok od zakończenia sezonu. Tak jak wczoraj, powinni zagrać już w meczu numer 3, wtedy ta seria wyglądałaby zupełnie inaczej i mieliby szanse na awans. Teraz wracają do Orlando, gdzie powalczą o kolejne zwycięstwo i przedłużenie swoich nadziei. Trudno jednak wyobrazić sobie, żeby doświadczana drużyna z Bostonu mogła tą serię przegrać.

1punkt: kto więcej spudłuje

Dawno już nie pojawiło się nic z tego cyklu, a 'niesamowita' forma rzutowa Frye'a w finale konferencji sprawiła, że postanowiłem przyjrzeć się celności, a właściwie niecelności w obecnych playoffs.

Zacznijmy zatem od Frye'a. W meczu numer 3 przeciwko Lakers nie trafił żadnego rzutu, a oddał aż 7. Tym samym, wyrównał rekord tych playoffs pod względem największej ilości rzutów bez trafienia. Wynik 0/7 zanotował również Delonte West w meczu numer 4 drugiej rundy. Poza tym, wczorajsze spotkanie z Lakers było dla Frye'a już szóstym w obecnych playoffs, w którym oddał przynajmniej 5 rzutów, ale trafił nie więcej niż jeden. Oczywiście pod tym względem jest rekordzistą tegorocznej fazy posezonowej. W sumie, w dotychczasowych 13 meczach zawodnik Suns spudłował już 63 z 93 rzutów, co daje mu skuteczność na poziomie 32.2% - najniższa spośród zawodników, którzy oddali co najmniej 50 rzutów. Natomiast w 3 meczach serii z Lakers jego statystyki rzutowe prezentują się następująco: 1/20 z gry, w tym 1/14 za trzy. Jego jedyny celny rzut miał miejsce pod koniec pierwszej kwarty pierwszego meczu, od tego momentu spudłował już 16 z rzędu.

Frye również wyróżnił się w kategorii największej liczby oddanych rzutów za trzy bez trafienia. Wczoraj spudłował 5 trójek, a w meczu numer 3 pierwszej rundy – 6. Wynik 0/6 za trzy poza Frye'm zanotowali jeszcze Rashard Lewis (pierwszy mecz finałów wschodu) i Wesley Matthews (mecz numer 3 drugiej rundy). Natomiast rekordzistą tych playoffs jest Deron Williams, który w meczu numer 4 serii z Lakers spudłował wszystkie swoje 7 trójek.

Jamal Crawford i Jermaine O'Neal również zapisali się w niechlubnej historii obecnych playoffs. Są oni jedynymi zawodnikami, którzy oddali w meczu przynajmniej 10 rzutów z gry, a trafili tylko raz. Crawford w meczu otwarcia drugiej rundy spudłował 10 z 11 rzutów, a O'Neal w drugim spotkaniu pierwszej rundy w statystykach miał 1/10. Zawodnik Hawks w tych playoffs miał kilka znacznie lepszych meczów, ale center Heat we wszystkich 5 spotkaniach spisywał się fatalnie pod względem strzeleckim. Ostatecznie trafił ledwie 9 z 44 rzutów z gry, odnotowując skuteczność wynoszącą 20.5%. Jest jedynym graczem, który oddał co najmniej 30 rzutów, a miał mniej niż 10 celnych.

Najwięcej niecelnych rzutów w tych playoffs ma Bryant - 144, ale jest to oczywiście związane z jego dużą liczbą oddanych rzutów (273), a nie słaba skutecznością. Natomiast drugi pod względem niecelnych rzutów jest Joe Johnson, który na 199 spudłował aż 122. W tych playoffs lider Hawks pudłował średnio 11.1 rzutów w każdym meczu. Jest jedynym zawodnikiem, który oddał przynajmniej 160 rzutów, a trafił mniej niż 80.

Trzeba jeszcze wyróżnić Erica Dampiera. Spośród zawodników, którzy w tych playoffs nie oddali celnego rzutu z gry, center Mavs spudłował najwięcej. W 5 meczach nie trafił żadnego 8 rzutów. Roger Mason jest natomiast jedynym zawodnikiem, który oddał ponad 10 rzutów, a trafił nie więcej niż jeden. Zakończył playoffs z wynikiem 1/12 z gry.

Na koniec, najgorszy w tych playoffs pod względem rzutów wolnych: Kyrylo Fesenko 33% (7/21).

Wizyta w Orange Sport Info

Debiut w TV mam za sobą. Naprawdę świetne doświadczenie, chociaż byłem trochę zestresowany i może nie wypadłem tak jak bym chciał. Ale trzeba przyznać, że bardzo ciekawie ogląda się 'od kuchni' jak powstaje program, jak wygląda studio.

Udało mi się wrzucić na youtube fragment programu 'Info weekend' z moim udziałem. Niestety nie jest cały, ponieważ ucięło mi końcówkę. Dla tych, których nie widzieli tego na żywo: we fragmencie, którego nie ma na tym filmiku mówiłem o tym, że przyznałbym nagrodę ROY Evansowi i Curry'emu, o tym, że James jest najlepszym zawodnikiem pod względem indywidualnym, a Bryant pod względem prowadzenia drużyny i o tym, że nie za bardzo interesuję się polską ligą, chociaż wspieram drużynę z Poznania.

game 3: Suns 118 - Lakers 109

Bohater meczu: Amare Stoudemire
Amare w końcu zagrał jak przystało na lidera drużyny. Rozegrał fantastyczne spotkanie prowadząc Suns do zwycięstwa. W pierwszych dwóch meczach nie potrafił skutecznie przeciwstawić się podkoszowym Lakers, przegrywał z nimi walkę na tablicach, w ataku często decydował się na rzuty z dala od kosza. Wczoraj często atakował pole trzech sekund, grał do kosza i był nie do zatrzymania. W dwóch pierwszych spotkaniach miał łącznie 41 punktów i 9 zbiórek. W meczu numer 3 zdobył 42 punkty (wyrównany rekord kariery), z czego 29 w drugiej połowie i zebrał 11 piłek. Jego skuteczność z gry wyniosła 64%, a z 18 wolnych trafił 14. O tym, jak świetny był to występ, świadczy również fakt, że ostatnim zawodnikiem, który w playoffs poprowadził swoją drużynę do zwycięstwa przeciwko Lakers odnotowując statystyki na poziomie 40-10, był Hakeem Olajuwon w 1986 roku.

Decydujące elementy:
rzuty wolne – znacznie aktywniejsza gra Suns w ataku i częste penetracje pod kosz, przełożyły się na dużą liczbę przewinień Lakers i dużą liczbę wolnych Suns. Ostatecznie gospodarze stawali na linii aż 42 razy, wykorzystując 37 z nich. Lakers tylko 20, trafiając 16 (w pierwszej połowie oddali tylko 3 wolne). Tym samym, zawodnicy Suns zdobyli z linii aż 21 punktów więcej.

obrona Suns – wreszcie zawodnicy z Arizony pokazali, że nie są już drużyną wyłącznie skoncentrowaną na ataku i potrafią też bronić. W pierwszych dwóch meczach mieli z tym duży problem i nie potrafili zatrzymać Lakers, wczoraj to się udało. Suns zaczęli bronić strefą i znacząco ograniczyli poczynania swoich rywali w ataku. Goście w drugiej kwarcie zdobyli zaledwie 15 punktów, w całym meczu trafili 48.3% rzutów z gry (w poprzednich dwóch ponad 57%), popełnili aż 17 strat (w poprzednich w sumie 23) i spudłowali aż 23 rzuty za trzy (strefa Suns zmusiła ich od wielu rzutów z dystansu, w efekcie oddali aż 32 rzuty za trzy, o jeden mniej niż łącznie w pierwszych 2 meczach. Teraz trafili ledwie 28%, w poprzednich meczach 51.5%).

podkoszowi – duet Stoudemire-Lopez zdobył 62 punkty, Gasol, Bynum i Odom tylko 35. Poza tym, trójka podkoszowych Lakers zebrała 17 piłek, czyli o jedną mniej niż razem Stoudemire, Lopez i Amundson. W pierwszych dwóch meczach dominowali podkoszowi Lakers i to ich drużyna wygrywała. Wczoraj wysocy zespołu z Arizony prowadzili z nimi wyrównaną walę, ograniczyli ich zdobycze punktowe, a sami byli bardziej aktywni w ataku.

Po dwóch porażkach w Los Angeles, Suns przed własną publicznością zrobili co do nich należało, a uratowała ich strefa. Od drugiej kwarty zaczęli bronić strefą i wręczcie Lakers zaczęli mieć problemy w ataku. Dzięki temu zawodnicy Suns mogli wyprowadzać szybkie kontry i grać swoją koszykówkę. Co prawda nadal mieli problemy z rzutami z dystansu (5/20 za trzy), ale znacznie częściej wchodzili pod kosz, zmuszali Lakers do wielu przewinień, zdobywali łatwe punkty z linii, a także z kontrataków (18 punktów, przy zaledwie 3 ze strony drużyny gości). I co bardzo ważne, popełnili tylko 7 strat, o 10 mniej niż Lakers.

Suns potrzebowali w tym spotkaniu lepszej obrony, więcej gry do kosza w ataku, mniej strat i świetnej gry liderów. To wszystko się udało wypełnić i Suns nadal mogą myśleć o awansie do wielkiego finału.

Nash może nie miał tak imponującego występu jak Stoudemire, ale również rozegrał bardzo dobry mecz. Zdobył 17 punktów i zaliczył aż 15 asyst przy zaledwie jednej stracie (w pierwszych 2 meczach miał 9 strat). Największym zaskoczeniem była natomiast świetna gra Lopeza w ataku. Trafił 8 z 10 rzutów z gry zdobywając 20 punktów, tym samym był drugiem strzelcem Suns. 19 punktów miał Richardson, który trafił 4 rzuty za trzy (z 5 celnych całej drużyny) na 7 prób, w tym w czwartej kwarcie 2 na 2, które przypieczętowały zwycięstwo Suns. Jedynym zawodnikiem pierwszej piątki gospodarzy, który nie miał dwucyfrowego dorobku punktowego był Hill (5), ale on zrobił co do niego należało zaliczając 9 zbiórek, 3 asysty i 3 przechwyty.

Po raz kolejny nie spisali się najlepiej rezerwowi Suns. Zdobyli tylko 15 punktów pudłując aż 18 z 21 rzutów z gry. Na szczęście dla gospodarzy, również ławka Lakers nie była w tym meczu istotnym wsparciem. Zmiennicy gości zanotowali 20 punktów ze skutecznością 29%.

Bryant rewelacyjnie rozpoczął to spotkanie. W pierwszej kwarcie zdobył 15 punktów trafiając 7 z 9 rzutów, do tego dołożył jeszcze 4 asysty i 3 zbiórki. W dalszej części nadal był pierwszym strzelcem Lakers, ale tak jak cała drużyna, również on miał znacznie większe problemy w ataku. Przez kolejne trzy kwarty trafił tylko 6 rzutów na 15 oddanych zaliczając 21 punktów. Ostatecznie może ten występ zaliczyć do udanych pod względem indywidualnym, poza 36 punktami, miał również 11 asyst i 9 zbiórek, ocierając się o triple-double. Jednak w odróżnieniu od poprzednich meczów, tym razem nie dostał już takiego wsparcia od partnerów. Gasol pod względem statystyk wypadł bardzo dobrze, zdobył 23 punkty pudłując tylko 3 z 14 rzutów, zebrał też 9 piłek. Ale w czwartej kwarcie nie potrafił grać tak skutecznie, jak w poprzednim spotkaniu. Został wyeliminowany przez obronę Suns i dołożył tylko 3 punkty.

W czwartej kwarcie Lakers nie pomógł również Fisher, który nie zdobył wtedy ani jednego punktu. A jeszcze w trzeciej kwarcie miał ich aż 11 pomagając swojej drużynie dogonić Suns. Ostatecznie zanotował 18 punktów (3/6 za trzy).

Najbardziej zawiódł Odom. Po dwóch double-doubles, tym razem był znacznie mniej przydatny. Ze swoich 14 rzutów z gry trafił ledwie 4, zdobywając 10 punktów, do tego miał 6 zbiórek i 6 przewinień (na 3 minuty przed końcem musiał opuścić boisko). Jego gorsza dyspozycja spowodowała, że Lakers nie byli już tak silni pod koszami i nie dominowali w walce o zbiórki. A zastępstwo dla Bynuma było bardzo potrzebne, ponieważ center Lakers był zupełnie niewidoczny. Bardzo szybko łapał kolejne faule (czwarty już na początku trzeciej kwarty) i spędził na boisku niespełna 8 minut zaliczając po 2 punkty i zbiórki.

Tak samo jak w pierwszej rundzie, również teraz Lakers po dwóch świetnych meczach u siebie, na wyjeździe nie potrafili podtrzymać tak wysokiego poziomu gry. Dzięki temu Suns zyskali większą pewność siebie i uwierzyli, że mogą doprowadzić do remisu w serii. Ten mecz pokazał, że mają na to szansę, choć ponownie będą potrzebować fantastycznej gry swoich liderów.

game 3: Orlando 71 - Celtics 94

Bohater meczu: Rajon Rondo
Aż 6 Celtów zdobyło więcej niż 10 punktów, ale żaden nie rzucił więcej niż 17. Jednak to Rajon był motorem napędowym Boston tej nocy. Zarówno w obronie, gdzie zwyczajnie zdominował Nelsona (w 2 pierwszych rundach miał średnio 20.5 pkt,5.2 ast, 1.3 to, w 3 spotkaniach z Celtics ma 14.6 pkt,2.3 ast, 3.3 to, just sayin'), jak i w ataku, gdzie zdobył 11 punktów, dołożył do tego 12 asyst i 4 przechwyty. Jest niesamowity w tych playoffach.

Decydujące elementy:
obrona Celtics - będę nudny, ale znów to obrona pozwoliła Celtom wygrać game 3. Spowodowali, że Magic rzucali na zaledwie 37% skuteczności z gry, i z 27% skutecznością zza łuku 3 punktów. Dość powiedzieć, że do końca 3 kwarty rzucili zaledwie 47 punktów (!), i kto wie, na ilu rzuconych punktach by się skończyło, gdyby Rivers nie wpuścił na boisko takich graczy jak Shelden Williams, Marquis Daniels czy Nate Robinson. Magic skończyli mecz z 17 stratami, dzięki świetnej rotacji w obronie (Tomie Thibodeau, ty geniuszu!), wyeliminowaniu Howarda i Lewisa z gry.

punkty z ławki - czyli 28:38 w tym elemencie gry dla Celtów. Wsparcie Davisa (17pkt) i Wallace'a (10pkt) było bezcenne. Szczególnie ten pierwszy dzięki foul-trouble Perkinsa miał szansę dużo pograć. Nie zmarnował jej, pracując ciężko po dwóch stronach parkietu (krył przeważnie Howarda, choć czasem i Lewisa).

Howard&Lewis - łącznie mieli 11 punktów, 11 zbiórek, 8 fauli, -45 gdy byli na boisku, 5 strat,5-18 z gry. Dla porównania za ten sezon zainkasują razem 34 mln$. Howard grał żenująco słabo, gdy już dostał piłkę, co dobitnie pokazuje, że przez ten sezon NIE zrobił postępu w post moves, i to mimo treningów z samym King-Kongiem. Ale where the f... is Lewis? W tej serii notuje nieprawdopodobne 5 pkt na mecz. Jest na boisku niezauważalny.

Celtics zaczęli z wysokiego C rozpoczynając mecz runem 7-0. Magicy byli jakby zaskoczeni tym, że Celtowie chca bardziej od nich wygrać spotkanie. Bardzo dużo mówi tu akcja, w której Rondo rzutem na parkiet przechwycił piłkę:



Musiałem jeszcze raz spojrzeć na wynik serii.2-0 dla Celtics, game 3 w Boston, a podopieczni SVG wybierają, które piłki będą podnosili z ziemi. To sa te bezpańskie piłki, które w meczu na styku potrafią zrobić różnicę. Problem leży w tym, że Magicy nie chcą tego wygrać. Zdało mi się, że jak wszedł Brandon Bass na boisko (pierwszy raz w tej serii), to zobaczyłem gracza chcącego. Miał +8 na boisku, jako jedyny ze swojej drużyny był na plusie. To reszta tak nie mogła?

Dużo się mówi o defensywie Celtów, ale oni w ataku tez są świetni. Graja konsekwentnie swoje, aż się chce oglądać ich ball-movement na obwodzie. Wolno, dokładnie, szukali graczy na wolnych pozycjach, rzadko forsując rzuty (46.3% z gry, ponad 50% za 3). Nie bali się atakować obręczy, mimo obecności w pomalowanym Howarda, czy to Allen, czy to Rondo, non-stop absorbowali centra Orlando i odrzucali piłkę do wolnych partnerów, co w efekcie dało aż 23 asysty całego zespołu (wobec 10 Magic).

Od początku mecz przebiegał pod dyktando Celtics, którzy nie oddali prowadzenia w spotkaniu od początku. Pierwsza kwarta 12-27 dała nam odpowiedź, czy Orlando jest w stanie się podnieść po dwóch porażkach na własnym parkiecie. Naprawdę, gra 4 w tej serii jest zbędna. Celtowie byli perfekcyjni dzisiaj. Nie mogę się doczekać finałów NBA z ich udziałem.


Marcin Gortat lekko mówiąc nie miał dzisiaj najlepszego dnia. Skończył mecz bez punktów, z 6 zbiórkami i 4 faulami. Grał 20 minut, część z nich z Howardem na boisku (a jednak Stan spróbował tej kombinacji, szkoda, że tak późno!). Tak jak cała drużyna Magic był bezradny w ataku, w obronie był ogrywany (jedna akcja z Rondo, gdzie po prostu zlekceważył go, skończyła się ślicznym 2+1). To nie to, czego się po nim spodziewaliśmy, i jego śmiałych zaproszeń na finały NBA (skierowane do dziennikarzy). Najpierw trzeba do tych finałów awansować.

To była ostatnia szansa Magic do zmiany losów tej serii. Nie wykazali dostatecznej determinacji, i teraz jedynie będą się bronili w poniedziałek w nocy przed sweepem. Może nie powinienem tego pisać, ale część winy za taki wynik ponosi Stan Van Gundy. Miał cały sezon zasadniczy na przetestowanie różnych ustawień, zagrywek sytuacyjnych, a mimo to nie zrobił tego, i mam wrażenie, że wpadł mocno nieprzygotowany na game 1 tej serii. Rivers bije go o głowę, atakując słabe punkty Orlando. Z innej strony gracze Orlando wyglądają na zagubionych. 2 szybkie sweepy w 1 i 2 rundzie uśpiły ich czujność, spodziewając się, że seria z Boston będzie szybka, łatwa i przyjemna. Przecież byli od nich lepsi w regular season, nie stracili sił zbędnych sił w playoffach. A jednak jest inaczej. Never underestimate the heart of a champion.