1punkt: kto więcej spudłuje

Dawno już nie pojawiło się nic z tego cyklu, a 'niesamowita' forma rzutowa Frye'a w finale konferencji sprawiła, że postanowiłem przyjrzeć się celności, a właściwie niecelności w obecnych playoffs.

Zacznijmy zatem od Frye'a. W meczu numer 3 przeciwko Lakers nie trafił żadnego rzutu, a oddał aż 7. Tym samym, wyrównał rekord tych playoffs pod względem największej ilości rzutów bez trafienia. Wynik 0/7 zanotował również Delonte West w meczu numer 4 drugiej rundy. Poza tym, wczorajsze spotkanie z Lakers było dla Frye'a już szóstym w obecnych playoffs, w którym oddał przynajmniej 5 rzutów, ale trafił nie więcej niż jeden. Oczywiście pod tym względem jest rekordzistą tegorocznej fazy posezonowej. W sumie, w dotychczasowych 13 meczach zawodnik Suns spudłował już 63 z 93 rzutów, co daje mu skuteczność na poziomie 32.2% - najniższa spośród zawodników, którzy oddali co najmniej 50 rzutów. Natomiast w 3 meczach serii z Lakers jego statystyki rzutowe prezentują się następująco: 1/20 z gry, w tym 1/14 za trzy. Jego jedyny celny rzut miał miejsce pod koniec pierwszej kwarty pierwszego meczu, od tego momentu spudłował już 16 z rzędu.

Frye również wyróżnił się w kategorii największej liczby oddanych rzutów za trzy bez trafienia. Wczoraj spudłował 5 trójek, a w meczu numer 3 pierwszej rundy – 6. Wynik 0/6 za trzy poza Frye'm zanotowali jeszcze Rashard Lewis (pierwszy mecz finałów wschodu) i Wesley Matthews (mecz numer 3 drugiej rundy). Natomiast rekordzistą tych playoffs jest Deron Williams, który w meczu numer 4 serii z Lakers spudłował wszystkie swoje 7 trójek.

Jamal Crawford i Jermaine O'Neal również zapisali się w niechlubnej historii obecnych playoffs. Są oni jedynymi zawodnikami, którzy oddali w meczu przynajmniej 10 rzutów z gry, a trafili tylko raz. Crawford w meczu otwarcia drugiej rundy spudłował 10 z 11 rzutów, a O'Neal w drugim spotkaniu pierwszej rundy w statystykach miał 1/10. Zawodnik Hawks w tych playoffs miał kilka znacznie lepszych meczów, ale center Heat we wszystkich 5 spotkaniach spisywał się fatalnie pod względem strzeleckim. Ostatecznie trafił ledwie 9 z 44 rzutów z gry, odnotowując skuteczność wynoszącą 20.5%. Jest jedynym graczem, który oddał co najmniej 30 rzutów, a miał mniej niż 10 celnych.

Najwięcej niecelnych rzutów w tych playoffs ma Bryant - 144, ale jest to oczywiście związane z jego dużą liczbą oddanych rzutów (273), a nie słaba skutecznością. Natomiast drugi pod względem niecelnych rzutów jest Joe Johnson, który na 199 spudłował aż 122. W tych playoffs lider Hawks pudłował średnio 11.1 rzutów w każdym meczu. Jest jedynym zawodnikiem, który oddał przynajmniej 160 rzutów, a trafił mniej niż 80.

Trzeba jeszcze wyróżnić Erica Dampiera. Spośród zawodników, którzy w tych playoffs nie oddali celnego rzutu z gry, center Mavs spudłował najwięcej. W 5 meczach nie trafił żadnego 8 rzutów. Roger Mason jest natomiast jedynym zawodnikiem, który oddał ponad 10 rzutów, a trafił nie więcej niż jeden. Zakończył playoffs z wynikiem 1/12 z gry.

Na koniec, najgorszy w tych playoffs pod względem rzutów wolnych: Kyrylo Fesenko 33% (7/21).

Wizyta w Orange Sport Info

Debiut w TV mam za sobą. Naprawdę świetne doświadczenie, chociaż byłem trochę zestresowany i może nie wypadłem tak jak bym chciał. Ale trzeba przyznać, że bardzo ciekawie ogląda się 'od kuchni' jak powstaje program, jak wygląda studio.

Udało mi się wrzucić na youtube fragment programu 'Info weekend' z moim udziałem. Niestety nie jest cały, ponieważ ucięło mi końcówkę. Dla tych, których nie widzieli tego na żywo: we fragmencie, którego nie ma na tym filmiku mówiłem o tym, że przyznałbym nagrodę ROY Evansowi i Curry'emu, o tym, że James jest najlepszym zawodnikiem pod względem indywidualnym, a Bryant pod względem prowadzenia drużyny i o tym, że nie za bardzo interesuję się polską ligą, chociaż wspieram drużynę z Poznania.

game 3: Suns 118 - Lakers 109

Bohater meczu: Amare Stoudemire
Amare w końcu zagrał jak przystało na lidera drużyny. Rozegrał fantastyczne spotkanie prowadząc Suns do zwycięstwa. W pierwszych dwóch meczach nie potrafił skutecznie przeciwstawić się podkoszowym Lakers, przegrywał z nimi walkę na tablicach, w ataku często decydował się na rzuty z dala od kosza. Wczoraj często atakował pole trzech sekund, grał do kosza i był nie do zatrzymania. W dwóch pierwszych spotkaniach miał łącznie 41 punktów i 9 zbiórek. W meczu numer 3 zdobył 42 punkty (wyrównany rekord kariery), z czego 29 w drugiej połowie i zebrał 11 piłek. Jego skuteczność z gry wyniosła 64%, a z 18 wolnych trafił 14. O tym, jak świetny był to występ, świadczy również fakt, że ostatnim zawodnikiem, który w playoffs poprowadził swoją drużynę do zwycięstwa przeciwko Lakers odnotowując statystyki na poziomie 40-10, był Hakeem Olajuwon w 1986 roku.

Decydujące elementy:
rzuty wolne – znacznie aktywniejsza gra Suns w ataku i częste penetracje pod kosz, przełożyły się na dużą liczbę przewinień Lakers i dużą liczbę wolnych Suns. Ostatecznie gospodarze stawali na linii aż 42 razy, wykorzystując 37 z nich. Lakers tylko 20, trafiając 16 (w pierwszej połowie oddali tylko 3 wolne). Tym samym, zawodnicy Suns zdobyli z linii aż 21 punktów więcej.

obrona Suns – wreszcie zawodnicy z Arizony pokazali, że nie są już drużyną wyłącznie skoncentrowaną na ataku i potrafią też bronić. W pierwszych dwóch meczach mieli z tym duży problem i nie potrafili zatrzymać Lakers, wczoraj to się udało. Suns zaczęli bronić strefą i znacząco ograniczyli poczynania swoich rywali w ataku. Goście w drugiej kwarcie zdobyli zaledwie 15 punktów, w całym meczu trafili 48.3% rzutów z gry (w poprzednich dwóch ponad 57%), popełnili aż 17 strat (w poprzednich w sumie 23) i spudłowali aż 23 rzuty za trzy (strefa Suns zmusiła ich od wielu rzutów z dystansu, w efekcie oddali aż 32 rzuty za trzy, o jeden mniej niż łącznie w pierwszych 2 meczach. Teraz trafili ledwie 28%, w poprzednich meczach 51.5%).

podkoszowi – duet Stoudemire-Lopez zdobył 62 punkty, Gasol, Bynum i Odom tylko 35. Poza tym, trójka podkoszowych Lakers zebrała 17 piłek, czyli o jedną mniej niż razem Stoudemire, Lopez i Amundson. W pierwszych dwóch meczach dominowali podkoszowi Lakers i to ich drużyna wygrywała. Wczoraj wysocy zespołu z Arizony prowadzili z nimi wyrównaną walę, ograniczyli ich zdobycze punktowe, a sami byli bardziej aktywni w ataku.

Po dwóch porażkach w Los Angeles, Suns przed własną publicznością zrobili co do nich należało, a uratowała ich strefa. Od drugiej kwarty zaczęli bronić strefą i wręczcie Lakers zaczęli mieć problemy w ataku. Dzięki temu zawodnicy Suns mogli wyprowadzać szybkie kontry i grać swoją koszykówkę. Co prawda nadal mieli problemy z rzutami z dystansu (5/20 za trzy), ale znacznie częściej wchodzili pod kosz, zmuszali Lakers do wielu przewinień, zdobywali łatwe punkty z linii, a także z kontrataków (18 punktów, przy zaledwie 3 ze strony drużyny gości). I co bardzo ważne, popełnili tylko 7 strat, o 10 mniej niż Lakers.

Suns potrzebowali w tym spotkaniu lepszej obrony, więcej gry do kosza w ataku, mniej strat i świetnej gry liderów. To wszystko się udało wypełnić i Suns nadal mogą myśleć o awansie do wielkiego finału.

Nash może nie miał tak imponującego występu jak Stoudemire, ale również rozegrał bardzo dobry mecz. Zdobył 17 punktów i zaliczył aż 15 asyst przy zaledwie jednej stracie (w pierwszych 2 meczach miał 9 strat). Największym zaskoczeniem była natomiast świetna gra Lopeza w ataku. Trafił 8 z 10 rzutów z gry zdobywając 20 punktów, tym samym był drugiem strzelcem Suns. 19 punktów miał Richardson, który trafił 4 rzuty za trzy (z 5 celnych całej drużyny) na 7 prób, w tym w czwartej kwarcie 2 na 2, które przypieczętowały zwycięstwo Suns. Jedynym zawodnikiem pierwszej piątki gospodarzy, który nie miał dwucyfrowego dorobku punktowego był Hill (5), ale on zrobił co do niego należało zaliczając 9 zbiórek, 3 asysty i 3 przechwyty.

Po raz kolejny nie spisali się najlepiej rezerwowi Suns. Zdobyli tylko 15 punktów pudłując aż 18 z 21 rzutów z gry. Na szczęście dla gospodarzy, również ławka Lakers nie była w tym meczu istotnym wsparciem. Zmiennicy gości zanotowali 20 punktów ze skutecznością 29%.

Bryant rewelacyjnie rozpoczął to spotkanie. W pierwszej kwarcie zdobył 15 punktów trafiając 7 z 9 rzutów, do tego dołożył jeszcze 4 asysty i 3 zbiórki. W dalszej części nadal był pierwszym strzelcem Lakers, ale tak jak cała drużyna, również on miał znacznie większe problemy w ataku. Przez kolejne trzy kwarty trafił tylko 6 rzutów na 15 oddanych zaliczając 21 punktów. Ostatecznie może ten występ zaliczyć do udanych pod względem indywidualnym, poza 36 punktami, miał również 11 asyst i 9 zbiórek, ocierając się o triple-double. Jednak w odróżnieniu od poprzednich meczów, tym razem nie dostał już takiego wsparcia od partnerów. Gasol pod względem statystyk wypadł bardzo dobrze, zdobył 23 punkty pudłując tylko 3 z 14 rzutów, zebrał też 9 piłek. Ale w czwartej kwarcie nie potrafił grać tak skutecznie, jak w poprzednim spotkaniu. Został wyeliminowany przez obronę Suns i dołożył tylko 3 punkty.

W czwartej kwarcie Lakers nie pomógł również Fisher, który nie zdobył wtedy ani jednego punktu. A jeszcze w trzeciej kwarcie miał ich aż 11 pomagając swojej drużynie dogonić Suns. Ostatecznie zanotował 18 punktów (3/6 za trzy).

Najbardziej zawiódł Odom. Po dwóch double-doubles, tym razem był znacznie mniej przydatny. Ze swoich 14 rzutów z gry trafił ledwie 4, zdobywając 10 punktów, do tego miał 6 zbiórek i 6 przewinień (na 3 minuty przed końcem musiał opuścić boisko). Jego gorsza dyspozycja spowodowała, że Lakers nie byli już tak silni pod koszami i nie dominowali w walce o zbiórki. A zastępstwo dla Bynuma było bardzo potrzebne, ponieważ center Lakers był zupełnie niewidoczny. Bardzo szybko łapał kolejne faule (czwarty już na początku trzeciej kwarty) i spędził na boisku niespełna 8 minut zaliczając po 2 punkty i zbiórki.

Tak samo jak w pierwszej rundzie, również teraz Lakers po dwóch świetnych meczach u siebie, na wyjeździe nie potrafili podtrzymać tak wysokiego poziomu gry. Dzięki temu Suns zyskali większą pewność siebie i uwierzyli, że mogą doprowadzić do remisu w serii. Ten mecz pokazał, że mają na to szansę, choć ponownie będą potrzebować fantastycznej gry swoich liderów.

game 3: Orlando 71 - Celtics 94

Bohater meczu: Rajon Rondo
Aż 6 Celtów zdobyło więcej niż 10 punktów, ale żaden nie rzucił więcej niż 17. Jednak to Rajon był motorem napędowym Boston tej nocy. Zarówno w obronie, gdzie zwyczajnie zdominował Nelsona (w 2 pierwszych rundach miał średnio 20.5 pkt,5.2 ast, 1.3 to, w 3 spotkaniach z Celtics ma 14.6 pkt,2.3 ast, 3.3 to, just sayin'), jak i w ataku, gdzie zdobył 11 punktów, dołożył do tego 12 asyst i 4 przechwyty. Jest niesamowity w tych playoffach.

Decydujące elementy:
obrona Celtics - będę nudny, ale znów to obrona pozwoliła Celtom wygrać game 3. Spowodowali, że Magic rzucali na zaledwie 37% skuteczności z gry, i z 27% skutecznością zza łuku 3 punktów. Dość powiedzieć, że do końca 3 kwarty rzucili zaledwie 47 punktów (!), i kto wie, na ilu rzuconych punktach by się skończyło, gdyby Rivers nie wpuścił na boisko takich graczy jak Shelden Williams, Marquis Daniels czy Nate Robinson. Magic skończyli mecz z 17 stratami, dzięki świetnej rotacji w obronie (Tomie Thibodeau, ty geniuszu!), wyeliminowaniu Howarda i Lewisa z gry.

punkty z ławki - czyli 28:38 w tym elemencie gry dla Celtów. Wsparcie Davisa (17pkt) i Wallace'a (10pkt) było bezcenne. Szczególnie ten pierwszy dzięki foul-trouble Perkinsa miał szansę dużo pograć. Nie zmarnował jej, pracując ciężko po dwóch stronach parkietu (krył przeważnie Howarda, choć czasem i Lewisa).

Howard&Lewis - łącznie mieli 11 punktów, 11 zbiórek, 8 fauli, -45 gdy byli na boisku, 5 strat,5-18 z gry. Dla porównania za ten sezon zainkasują razem 34 mln$. Howard grał żenująco słabo, gdy już dostał piłkę, co dobitnie pokazuje, że przez ten sezon NIE zrobił postępu w post moves, i to mimo treningów z samym King-Kongiem. Ale where the f... is Lewis? W tej serii notuje nieprawdopodobne 5 pkt na mecz. Jest na boisku niezauważalny.

Celtics zaczęli z wysokiego C rozpoczynając mecz runem 7-0. Magicy byli jakby zaskoczeni tym, że Celtowie chca bardziej od nich wygrać spotkanie. Bardzo dużo mówi tu akcja, w której Rondo rzutem na parkiet przechwycił piłkę:



Musiałem jeszcze raz spojrzeć na wynik serii.2-0 dla Celtics, game 3 w Boston, a podopieczni SVG wybierają, które piłki będą podnosili z ziemi. To sa te bezpańskie piłki, które w meczu na styku potrafią zrobić różnicę. Problem leży w tym, że Magicy nie chcą tego wygrać. Zdało mi się, że jak wszedł Brandon Bass na boisko (pierwszy raz w tej serii), to zobaczyłem gracza chcącego. Miał +8 na boisku, jako jedyny ze swojej drużyny był na plusie. To reszta tak nie mogła?

Dużo się mówi o defensywie Celtów, ale oni w ataku tez są świetni. Graja konsekwentnie swoje, aż się chce oglądać ich ball-movement na obwodzie. Wolno, dokładnie, szukali graczy na wolnych pozycjach, rzadko forsując rzuty (46.3% z gry, ponad 50% za 3). Nie bali się atakować obręczy, mimo obecności w pomalowanym Howarda, czy to Allen, czy to Rondo, non-stop absorbowali centra Orlando i odrzucali piłkę do wolnych partnerów, co w efekcie dało aż 23 asysty całego zespołu (wobec 10 Magic).

Od początku mecz przebiegał pod dyktando Celtics, którzy nie oddali prowadzenia w spotkaniu od początku. Pierwsza kwarta 12-27 dała nam odpowiedź, czy Orlando jest w stanie się podnieść po dwóch porażkach na własnym parkiecie. Naprawdę, gra 4 w tej serii jest zbędna. Celtowie byli perfekcyjni dzisiaj. Nie mogę się doczekać finałów NBA z ich udziałem.


Marcin Gortat lekko mówiąc nie miał dzisiaj najlepszego dnia. Skończył mecz bez punktów, z 6 zbiórkami i 4 faulami. Grał 20 minut, część z nich z Howardem na boisku (a jednak Stan spróbował tej kombinacji, szkoda, że tak późno!). Tak jak cała drużyna Magic był bezradny w ataku, w obronie był ogrywany (jedna akcja z Rondo, gdzie po prostu zlekceważył go, skończyła się ślicznym 2+1). To nie to, czego się po nim spodziewaliśmy, i jego śmiałych zaproszeń na finały NBA (skierowane do dziennikarzy). Najpierw trzeba do tych finałów awansować.

To była ostatnia szansa Magic do zmiany losów tej serii. Nie wykazali dostatecznej determinacji, i teraz jedynie będą się bronili w poniedziałek w nocy przed sweepem. Może nie powinienem tego pisać, ale część winy za taki wynik ponosi Stan Van Gundy. Miał cały sezon zasadniczy na przetestowanie różnych ustawień, zagrywek sytuacyjnych, a mimo to nie zrobił tego, i mam wrażenie, że wpadł mocno nieprzygotowany na game 1 tej serii. Rivers bije go o głowę, atakując słabe punkty Orlando. Z innej strony gracze Orlando wyglądają na zagubionych. 2 szybkie sweepy w 1 i 2 rundzie uśpiły ich czujność, spodziewając się, że seria z Boston będzie szybka, łatwa i przyjemna. Przecież byli od nich lepsi w regular season, nie stracili sił zbędnych sił w playoffach. A jednak jest inaczej. Never underestimate the heart of a champion.

Numery 1 w draftach

Washington Wizards zastanawiają się teraz, kogo wybrać z numerem pierwszym, a my prześledzimy wybory z przeszłości klubów mających ten sam dylemat.

2009 rok, Los Angeles Clippers - Blake Griffin
Jego temat poruszałem już TUTAJ. Ten draft zdecydowanie jest za świeży, by stwierdzić obiektywnie czy ten wybór był prawidłowy. W tej chwili można jedynie powiedzieć, że wyróżniają się Curry, Evans, Jennings z tego naboru. Do czasu, bo w każdej chwili może do nich dołączyć ktoś inny. Griffin ma dużo do udowodnienia i sezon 2010/2011 zdecyduje, czy zasłużył na ten numer 1. I tylko szkoda tej kontuzji. Clippers nie mają szczęścia do swoich wyborów w drafcie, gdy wybierają pierwsi (vide draft z 1998 roku, ale o tym później).




2008 rok, Chicago Bulls - Derrick Rose
Według mnie najlepszy wybór, jakiego mogło dokonać kierownictwo Bulls. W tym sezonie notował 20.8 pkt, 6.0 ast, 3.8 reb. W playoffach 2009 postraszył Celtics (pamiętne 7 dogrywek w jednej serii skończonej 4-3 dla Celtics), w tegorocznych wraz z Noahem pokazał się z dobrej strony. W te lato management Byków będzie chciał zatrudnić jednego z lepszych, dostępnych wolnych agentów, co przy pomocy duetu Rose&Noah może doprowadzić do powrotu ekipy z Wietrznego Miasta do finałów playoffs.



2007 rok, Portland TrailBlazers - Greg Oden
Zacznę od tego, kto został wybrany z numerem drugim. Kevin Durant. Tak, to ten gość, który w tym roku został najlepszym strzelcem NBA. Greg przez trzy sezony rozegrał w sezonie zasadniczym całe 82 spotkania. Ja wiem, że Portland miało wtedy już Roya, że mieli dziurę pod koszem, że Oden zdawał się być gotowym do gry od zaraz. Ale ten młody, 22-letni człowiek dotychczas więcej spędził czasu w gabinetach lekarskich niż na parkietach NBA. Jak wróci po kontuzji zawsze będę patrzył na jego ruchy poprzez pryzmat tego, że za chwile jego kolana mogą nie wytrzymać obciążenia.




2006 rok, Toronto Raptors - Andrea Bargnani
Z pierwszym numerem draftu 2006 Toronto Raptors wybrali Adrea Bar...Andrea who?! Fakt, draft był słaby. Z tym się zgodzę. Ale z tym, że to najlepszy wybór tamtego draftu, na pewno nie. Później zostali wybrani Aldridge, Gay, Roy, Rondo. Dla pocieszenia mogę dodać, że nie tylko oni się bardzo pomylili (Morrison - 3,pick,Williams - 5pick,Patrick O'Bryant - 9pick,Mouhamed Sene - 10pick). Każdy z ostatnich 3 wymienionych przeze mnie przydałby się drużynie z Kanady, w której prym wiódł wtedy Chris Bosh. Ech, kolejna pomyłka rządzących Raptorsami. Andrea z sezonu na sezon robi postęp, po odejściu w te lato CB4 (co według mnie jest pewne) przejmie rolę pierwszego punktującego (w tym sezonie 17.2pkt).


2005 rok, Milwaukee Bucks - Andrew Bogut
Andrew, Andrew. To solidny gracz, w tym sezonie pokazał, że może być jednym z lepszych centrów w lidze. Nie doczekał się swojego występu w all-star game, ale sądzę, że niedługo uda mu się ta sztuka. Mam mieszane uczucia odnośnie tego, czy się nadawał na 1 numer tamtego draftu. Po nim poszli tacy gracze jak Chris Paul, Deron Williams, Andrew Bynum, którzy są lepsi od Australijczyka. Jak wiadomo, dobrych centrów jest baaaardzo mało w tej lidze, choc ja bym wybrał któregoś z dwójki Paul-Williams. Bogut jednak stale się rozwija, więc może w następnym sezonie znowu pokaże się z dobrej strony, po ciężkiej pracy w off-season? Byleby wrócił po tej obrzydliwej kontuzji.


2002-2005, Houston Rockets, Cleveland Cavaliers, Orlando Magic - odpowiednio Yao Ming, LeBron James, Dwight Howard
Każdy z nich to najlepszy zawodnik swojego draftu, którym dodatkowo udało się podźwignąć swe kluby z dna. Draft 2003 to w dodatku chyba jeden z najsilniejszych draftów ostatnich czasów (8 graczy z minimum jednym występem w all-star game). Ci trzej panowie przez jeszcze dłuższy czas będą dominować w NBA.






2001 rok, Washington Wizards - Kwame Brown
Ach, ta moda na graczy ze szkoły średniej. Tylko 5 graczy z TOP10 tamtego naboru przyszło z uczelni. Kwame to największa pomyłka Jordana, który go wybrał. Średnie kariery? 6.7pkt, 0.6blk i 5.4reb. A miał być taki świetny. Do dzisiaj nie może znaleźć swego miejsca w NBA, w tym sezonie przegrywał rywalizację w Detroit z 36-letnim już Benem Wallace'm. A z numerem 3 poszedł nie kto inny jak Pau Gasol. Jedno wielkie nieporozumienie.




2000 rok, New Jersey Nets - Kenyon Martin
Tak, to był dobry wybór Nets. W tym beznadziejnym naborze dobrych graczy można policzyć na palcach jednej reki. K-Mart, po uniwersytecie, skoczny podkoszowy, był potrzebny tamtej ekipie Nets. Sezon później udało im się dotrzeć do finału NBA (przegrana z Lakers). Kenyon był ważnym ogniwem tamtego zespołu, stanowiąc o jego sile wraz z Kiddem i Jeffersonem.





1998 rok, Los Angeles Clippers - Michael Olowokandi
Pamiętacie go? Skończył karierę 3 lata temu, był wysoki, został wybrany z numerem 1 draftu. Kto? Michael Olowokandi. Później wybrano Cartera, Jamisona, Pierce'a, Nowitzkiego. Mimo takich graczy w puli działacze LAC i tak podjęli jedną z najgorszych decyzji w historii draftu. Czym się oni kierowali? Nie wiem. Do dziś mnie to zastanawia.







Podsumowując wybór gracza z pierwszym numerem to nie taka prosta sprawa, ale ten tegoroczny wybór jest chyba oczywisty - John Wall. Nastolatek z Kentucky może dość szybko stać się all-starem, oby tylko omijały go kontuzje, które potrafią przekreślić szanse nawet najlepszych sportowców. Turner jest skazany na numer drugi, ale kto wie, może ktoś z dalszych miejsc okaże sie świetnym graczem? Czas pokaże.

Niedziela w Orange Sport Info

W ostatniej chwili nastąpiła zmiana i jutro nie zobaczycie mnie w 'Info weekend'. Niestety Puchar Polski jest ważniejszy od NBA, co zrobić. Będę natomiast w niedzielnym programie. Mam nadzieje, że tego już nie zmienią. Ogólnie to duże zamieszanie z tym występem w Orange Sport, jak widać nie jest łatwo pojawić się tv.

Tak więc zapraszam do oglądania niedzielnego programu 'Info weekend' na antenie Orange Sport Info, około 10:15.

Airball spod kosza: wielki plan 5-letni

Mikhail Prokhorov na dobre przejął sterty w klubie z New Jersey.

Plan jest prosty:
W przyszłym sezonie playoffs, mistrzostwo w ciągu 5 lat.

Jak każdy, kto właśnie stał się właścicielem klubu (nie tylko tego z NBA), również Prokhorov snuje wielkie plany. Oczekiwania są ogromne i trudno się temu dziwić. Tym bardziej, jeśli jest się najbogatszym człowiekiem w Rosji i można kupić sobie właściwie wszystko – co może przeszkodzić w zbudowaniu mistrzowskiej drużyny?

Prokhorova porównuje się do Romana Abramovicha, który stworzył w Chelsea potęgę na Wyspach. Udało mu się zdobyć mistrzostwo Anglii, ale już w Lidze Mistrzów przegrał finał. W świecie sportowym osiągnięcie wielkich sukcesów nie jest takie łatwe, nawet jeśli ma się ogromne pieniądze do wydania. Prokhorov pieniądze też ma, ale w NBA w związku salary cap, tak nie poszaleje. Mimo to, można oczekiwać, że 'luxury tax' nie będzie dla niego czymś, przed czym będzie chciał za wszelką cenę uciec, w odróżnieniu od większości w NBA.

Natomiast w NBA Prokhorova porównuje się do Marka Cubana. On też przyszedł do Dallas z wielkimi planami. Już 10 lat, robi wszystko co może, by jego drużyna w końcu zdobyła mistrzostwo. Tytułu ciągle nie ma, ale trzeba przyznać, że pod jego rządami Mavs cały czas są jedną z najlepszych drużyn w lidze, o czym świadczy chociażby 10 sezonów z rzędu z 50 wygranymi na koncie. W Nets wszyscy spodziewają się tego samego, tylko, że z lepszym skutkiem końcowym w postaci mistrzostwa.

W NBA w ostatnich latach kilka razy próbowano stworzyć drużyny gwiazd, ale tylko w przypadku Celtics i trójki Garnett-Pierce-Allen, przełożyło się to na mistrzostwo.

Na początku lat 2000 w Portland zebrano naprawdę silną grupę uznanych zawodników. Na papierze ten zespół miał bardzo duży potencjał. W sezonie 1999/00 w składzie Blazers byli: Rasheed Wallace, Steve Smith, Scottie Pippen, Damon Stoudamire, Arvidas Sabonis, Detlef Schrempf, Bonzi Wells, Brian Grant, Greg Anthony, a na ławce młody Jermaine O'Neal. Rok później z drużyny odszedł O'Neal, ale dołączyli Shawn Kemp, Dale Davis i Rod Strickland. Dodatkowo, ich trenerem był doświadczony Mike Dunleavy. Teoretycznie byli skazani na sukces, w praktyce Lakers pozbawili ich marzeń o mistrzostwie. Najpierw Blazers wygrali 59 spotkań w sezonie zasadniczym i dopiero w finale zachodu po 7-meczowej serii ulegli drużynie z LA. W kolejnym sezonie zanotowali 50 zwycięstw i porażkę z Lakers do zera już w pierwszej rundzie.

W tej drużynie było mnóstwo zawodników z wielkimi nazwiskami. Oczywiście większość z nich miała już wtedy swoje lata, ale to ogromne doświadczenie miało być ich silną stroną playoffs. Jednak po raz kolejny potwierdziło się, że nazwiska nie zdobywają mistrzostw, a stworzenie potęgi wymaga znacznie więcej wysiłku niż tylko zebranie uznanych zawodników.

Mark Cuban też miał swoją 'drużynę gwiazd'. W sezonie 2003/04 w Mavs byli między innymi Dirk Nowitzki, Steve Nash, Michael Finley, Antawn Jamison, Antoine Walker i młody Josh Howard. I co ważne, tylko Finley spośród tej szóstki miał 30 lat. Byli młodsi niż 'drużyna gwiazd' Blazers, ale też nie osiągnęli nic znaczącego. Wygrali 52 mecze i odpadli już w pierwszej rundzie pokonani przez Kings.

W tym samym sezonie również w Los Angeles stworzono zespół, który nie mógł skończyć inaczej niż na mistrzowskim tronie. Do Shaqa i Kobe'go dołączyli Karl Malone i Gary Payton, dwaj gwiazdorzy NBA, którzy w końcu chcieli sięgnąć po tytuł. I znowu nic z niego nie wyszło. Co prawda dotarli do finału NBA, ale tam zostali rozbici przez Pistons już w 5 meczach. Nawet wielki Phil Jackson nie pomógł

Jak pokazują te przykłady, zbudowanie mistrzowskiej drużyny nie jest łatwe. Do tego potrzeba znacznie więcej niż tylko kilku wielkich nazwisk. Jednak w New Jersey na pewno nie pójdą tą ścieżką, budowy zespołu opartego na uznanych weteranach. Nets dysponują bardzo młodym, perspektywicznym składem, a na wolnym runku będzie dużo wybitnych zawodników mających przed sobą jeszcze sporo lat gry na najwyższym poziomie. (Chociaż nie można wykluczyć, że też dołączy do nich Shaq, który już wyraził chęć gry w Newark, gdzie się urodził.)

Pierwsza faza budowy potęgi Nets jest pod hasłem „It's all new Nets” i zawiera 6 głównych punktów:
1.Nowa hala
2.Nowe władze
3.Loteria do draftu
4.Draft 2010
5.Nowy trener
6.Free agency

3 punkty mają już za sobą.

Nowa hala – Prudential Center w Newark, New Jersey, gdzie grają już New Jersey Devils.

Nowy właściciel też już jest.

Losowanie kolejności w drafcie nie zakończyło się dla Nets tak, jak oczekiwali. Chcieli jedynkę, a przypadła im trójka. Ale jak powiedział Prokhorov, z trójką wybrany był kiedyś taki zawodnik... Michael Jordan. Najważniejsze jest pozytywne podejście. Poza tym, w ostatnich latach z tym numerem do NBA weszli chociażby Deron Williams, Carmelo Anthony czy Pau Gasol, ale też Adam Morrison czy Mike Dunelavy. Tak więc może być różnie.

Teraz pozostaje dobrze wykorzystać ten trzeci pick, a następnie rozpocząć walkę o pozyskanie któregoś z tych najlepszych wolnych agentów. Nets mają na to około $23 miliony. Prokhorov jest pewny, że uda mu się przekonać tych najlepszych, że Nets to dla nich najlepsze miejsce.

Muszą również znaleźć nowego trenera. Head coachem Nets ma zostać szkoleniowiec z doświadczeniem, który już prowadził drużynę NBA, co ma pomóc im w szybkim odniesieniu wielkich sukcesów.

Poza tym, w New Jersey mają już Harrisa, Lopeza, Yi, Williamsa, czyli bardzo dobrą podstawę do budowy drużyny przyszłości.

Ten offseason to pierwszy krok, w drodze Prokhorova na szczyt NBA. Wszystko wygląda bardzo ładnie, ale trzeba poczekać, żeby zobaczyć jak to wyjdzie w praktyce. Czy ten ambitny plan jest skuteczny i dobrze wykonywany będziemy mogli zacząć oceniać już w przyszłym roku, kiedy Nets mają awansować do playoffs.

Kolejnym ważnym krokiem będzie przeprowadzka na Brooklyn w 2012. Wtedy Nets znajdą się w Nowym Jorku i zamierzają stworzyć globalną markę – Brooklyn Nets (o ile nazwa 'Nets' pozostanie). Prokhorov już planuje, że uda mu się przekonać obecnych fanów Knicks, do zostania kibicami Nets. To nie będzie łatwe, ale jeśli zdobędą mistrzostwo w 5 lat, to przejęcie kibiców też będzie możliwe.

Jedno jest pewne - w Nets będzie bardzo ciekawie, a Prohkorov w NBA sporo zamiesza. Nawet jeśli nie uda mu się tak szybko zbudować mistrzowskiej drużyny, to na pewno z Nets od teraz będzie trzeba się liczyć, i na parkiecie, i na rynku wolnych agentów.

Trzeba pamiętać, że kiedy Mark Cuban przejmował Mavs, też miał świetne perspektywy. 22-letni Nowitzki, 26-letni Nash, a także 27-letni Finley w szczycie swojej kariery. 10 lat później Mavs ciągle czekają na pierwszy tytuł w historii klubu.

Czym będą mogli pochwalić się Nets w 2020?

Plotki transferowe: Collins trenerem Sixers, prawie

• Doug Collins jest podobno już o krok od objęcia posady head coach Sixers. Teraz  jego agent negocjuje warunki umowy z klubem.

• Hawks szukając nowego trenera mają zamiar przeprowadzić w tej sprawie rozmowę z Deanem Demopoulosem, asystentem w Blazers.

• Dwane Casey, asystent w Mavs, cieszy się dużym zainteresowaniem. Był już na rozmowie w Filadelfii i Nowym Orleanie, a teraz ma zaplanowane spotkanie w Atlancie. Podobno Clippers też biorą go pod uwagę.

• Spośród kandydatów na stanowisko trenerskie w Chicago wymienia się Lawrence'a Franka, Maurice'a Cheeksa, Kelvina Sampsona (asystent w Bucks) i Toma Thibodeau.

• Phil Jackson obecnie zarabia $12.5 milionów, ale jego kontrakt kończy się po sezonie. Już przeprowadził wstępne rozmowy z władzami klubu i jeśli zdecyduje się pozostać w LA, będzie musiał pogodzić się ze zmniejszeniem swoich zarobków. Według niektórych źródeł jego pensja może spaść nawet do $5 milionów. 

• Mike Brown ciągle jeszcze pozostaje trenerem Cavs, ale jego zwolnienie to tylko kwestia czasu. Według kilku źródeł, kontrakt Browna ma klauzulę, która zmniejsza sumę rekompensaty jaką Cavs będą musieli zapłacić, jeśli będzie on zwolniony później niż 10 dni po zakończeniu sezonu.

• Kiki Vandeweghe, asystent generalnego managera i tymczasowy trener Nets, na pewno nie zostanie w New Jersey na kolejny sezon. Jego kontrakt kończy się, a nowe władze nie zamierzają go przedłużać.

• Ostatnio było o tym, że LeBron dzwonił do Rose'a. Teraz pojawiają się informacje, że podczas wakacji będzie trenował z Eddy'm Curry'm (mają tego samego agenta). Jednak w Nowym Jorku wcale nie są z tego zadowoleni, ponieważ Curry nie ma najlepszych relacji z trenerem D'Antoni'm i bardziej niż zachęcić LeBrona, może go zniechęcić do Kincks.

• Jak podaje Forbes, dołączając do Knicks, James mógłby kupić akcje klubu z Nowego Jorku i czerpać z nich dodatkowe zyski. Knicks nie mogą dać mu udziałów w klubie, ale LeBron mógłby zainwestować swoje pieniądze w zakup publicznie dostępnych akcji. Jeśli dołączy do Knicks wartość klubu znacznie wzrośnie. Dodatkowo, lepsza gra Jamesa powodowałaby coraz lepsze notowania Knicks i większe zyski z akcji. Knicks są jedyną drużyną, która może zaoferować LeBronowi takie rozwiązanie. To kolejny pomysł na to, jak pozyskać gwiazdora Cavs, kusząc go możliwościami powiększenia jego fortuny.

• Jeśli w związku z pozyskaniem w drafcie Walla, Wizards zdecydują się na transfer Arenasa, według jednego ze źródeł, zainteresowani mogą być Knicks. W zamian zaproponowaliby kończący się po przyszłym sezonie kontrakt Curry'ego. Jednak jak na razie GM Wizards zapowiada, że nie zamierza oddawać Arenas i zostanie on w Waszyngtonie.

• Yao Ming prowadzi rozmowy z Rockets w sprawie przedłużenia kontraktu. Jak na razie obie strony nie mogą dojść do porozumienia, ponieważ Yao chce 6-letniego kontraktu, a Rockets są skłonni zaproponować mu tylko 4-letni. Obecny kontrakt Minga kończy się po przyszłym sezonie, ale ma też opcję zakończenia go już teraz. 

• Cavs wykorzystali opcję w kontrakcie Leona Powe i zatrzymają go na kolejny sezon.

• Tiago Splitter, którego Spurs wybrali w drafcie 2007 i bardzo chcieliby mieć w swoim składzie w przyszłym sezonie, jak na razie nie zadeklarował chęci przenosin do NBA.

• Rudy Fernandez jest niezadowolony ze swojej roli w Blazers i jeśli dogada się z nimi w sprawie rozwiązania kontraktu, może wrócić do Europy. Podobno Barcelona mogłaby zaoferować mu ponad $9 milionów za 3 lata. Zainteresowani Hiszpanem byliby także Caja Laboral i Real Madryt.

• Rockets i Blazers podobno są zainteresowani transferami w celu pozyskania wyższych numerów w drafcie. Obecnie mają odpowiednio 14 i 22 numer, a interesują ich 3 i 4. Również Wolves (numer 4) chcieliby przesunąć się w górę draftu. Ich celem jest drugi numer, by mogli wybrać Evana Turnera.

10 lat bez Malika

W nocy z 19 na 20 maja 2000 roku w wypadku samochodowym zginął 30-letni Malik Sealy. Wracał z imprezy urodzinowej swojego kolegi z drużyny, Kevina Garnetta. Wypadek spowodował pijany kierowca ciężarówki.

Sealy zdążył rozegrać w NBA 8 sezonów.

Już kiedyś pisałem o przebiegu kariery Sealy'ego przy okazji cyklu 'Sylwetki zawodników' - TUTAJ

game 2: Lakers 124 - Suns 112

Bohater meczu: Pau Gasol
Tym razem to nie Kobe, a Pau był pierwszą opcją w ataku Lakers. Razem z Bryantem stworzył zabójczy duet, którego Suns nie byli w stanie zatrzymać. Gasol rozegrał przede wszystkim świetną czwartą kwartę, zdobył wtedy aż 14 punktów trafiając 6 z 7 rzutów z gry. Mecz zakończył mając na koncie 29 (58% z gry), co jest jego druga najwyższą zdobyczą w tych playoffs. Poza tym, zebrał 9 piłek, zaliczył 5 asyst i 2 bloki.

Decydujące elementy:
czwarta kwarta – ostatnie 12 minut gry rozpoczęło się do remisu, dlatego obie drużyny miały równe szanse na wygranie meczu. W tym momencie swoją klasę ponownie pokazali Lakers. W czwartej kwarcie zdobyli 34 punkty ze skutecznością z gry wynoszącą 69% i zaliczyli aż 8 asyst na 11 celnych rzutów. To był popis zespołowej koszykówki i świetnego bilansu ataku z obroną. Swoim rywalom w tym czasie pozwolili na skuteczność 41% i 22 punkty. Poza tym, zawodnicy z Phoenix popełnili aż 5 strat, a z 7 rzutów za trzy spudłowali 6. Kluczowa była serią 13-2 w połowie kwarty, Lakers uzyskali wtedy dwucyfrową przewagę i było już wiadomo, że mają drugie zwycięstwo.

obrona Suns – tak samo jak w meczu numer 1, także teraz nie byli w stanie zatrzymać ofensywy Lakers. W poprzednim meczu pozwolili im na 128 punktów ze skutecznością 58% i wymusili 9 strat. Teraz gospodarze zdobyli 124 punkty ze skutecznością 57.7% i popełnili 14 strat. Ponownie defensywa Suns właściwie nie istniała, a w tej sytuacji nie mogli liczyć na pokonanie Lakers.

pole podkoszowe – w porównaniu z poprzednim spotkaniem, w tym Suns znacznie lepiej radzili sobie w pomalowanym, ale to nadal Lakers wygrywali walkę w tej strefie boiska. W polu trzech sekund gospodarze zdobyli 8 punktów więcej, wygrali również walkę na tablicach zbierając 5 piłek więcej.

rezerwowi – zmiennicy Suns dali im impuls do ataku w drugiej kwarcie, zdobyli wtedy 18 z 32 punktów swojej drużyny. Niestety w dalszej części meczu zniknęli i nie mieli już istotnego wpływu na grę (poza Dudley'em). Ostatecznie rezerwowi Suns zdobyli 26 punktów, podczas gdy zmiennicy Lakers 36, z czego aż 16 w decydującej czwartej kwarcie.

W drugiej i trzeciej kwarcie Suns grali swoją koszykówkę. Atakowali, zdobywali dużo punktów i efekt było widać na tablicy wyników. W obu tych kwartach zdobyli ponad 30 punktów (w sumie 66), trafiali 54% swoich rzutów z gry i 7 trójek na 13 prób. Dzięki temu, w końcówce trzeciej kwarty Suns udało się doprowadzić do remisu. Jednak w czwartej kwarcie ponownie zostali zatrzymani przez Lakers i przegrali po raz drugi.

27 punktów dla gości zdobył Richardson, trafił 3 z 7 rzutów za trzy, a jego skuteczność z gry wyniosła 59%. Poprzednie 5 spotkań w tych playoffs, w których miał on ponad 20 punktów Suns wygrywali, wczoraj po raz pierwszy jego popis strzelecki nie wystarczył. Świetnie zagrał również Hill, zwłaszcza w drugiej połowie, w której zdobył 20 ze swoich 23 punktów (59%). W dużej mierze dzięki jego rewelacyjnej grze w trzeciej kwarcie, Suns udało się doprowadzić do remisu. Hill trafił wtedy pierwsze 6 swoich rzutów, zdobywając 14 punktów. A po pierwszej połowie miał zaledwie 3 punkty i jeden celny rzut na 5 oddanych. Natomiast w drugiej kwarcie kluczową rolę odegrał Dudley, trafił 3 trójki zaliczając 9 puntów. W cały meczu nie pomylił się ani razu i trafił wszystkie swoje 5 rzutów za trzy, miał 15 punktów, 5 zbiórek, 4 asyst i 3 przechwyty. Niestety dla Suns, pozostali ich zawodnicy z ławki nie byli już tak skuteczni. Ponownie zawiódł Frye, który tym razem nie trafił żadnego z 5 rzutów. Również 5 spudłował Dragic, na 6 prób.

Richardson, Hill i Dudley zrobili swoje i grali bardzo dobrze. W poprzednich rundach takie występy tej trójki dawały Suns pewne wygrane, ale żeby pokonać Lakers, Nash i Stoudemire również muszą grać na najwyższym poziomie. Wczoraj zabrakło ich punktów, zwłaszcza w czwartej kwarcie, kiedy Amare zdobył 5, a Nash zero. Ostatecznie Stoudemire zaliczył 18 punktów, a Nash 11, obaj mieli skuteczność na poziomie 50%. Poza tym, Stoudemire zebrał 6 piłek, a Nash zanotował aż 15 asyst, ale też każdy z nich miał po 5 strat. Liderzy nie zagrali, tak jak powinni i nie poprowadzili swojej drużyny. Nie wykorzystali faktu, że dostali tak duże wsparcie.

Bryant zakończył serię 6 spotkań z dorobkiem co najmniej 30 punktów. Zdobył ich 21 ze skutecznością 44%. Mimo to, był kluczową postacią swojej drużyny, ponieważ rewelacyjnie kreował partnerów. Wykorzystywał skupienie obrony Suns na sobie i świetnie odgrywał. Wczoraj nie był strzelcem tylko playmarkerem. Zaliczył 13 asyst, co jest jego rekordem kariery w playoffs. A miał do kogo podawać, bo nie tylko Gasol dobrze radził sobie w ataku.

Artest już w pierwszej połowie zdobył 15 punktów, a mecz zakończył z dorobkiem 18 (6/9 z gry, w tym 3/5 za trzy). Bynum spędził na parkiecie tylko 18 minut, ale tym razem udało mu się efektywnie wykorzystać ten czas, zdobył 13 punktów (5/5 z gry) i zebrał 7 piłek. Jedynym zawodnikiem gospodarzy, który trafił mniej niż połowę swoich rzutów był Fisher – 2/8 z gry, 7 punków, a także 5 asyst.

Tak samo jak w meczu numer 1, również tym razem Lakers mogli liczyć na Odoma, który zaliczył drugie z rzędu double-double. Na swoim koncie miał 17 punktów (7/10 z gry), 11 zbiórek, 4 asysty i 3 przechwyty. Bardzo dobrze zagrali także pozostali dwaj zawodnicy z ławki, którzy wczoraj pojawili się na parkiecie. Farmar trafił wszystkie 3 rzuty za trzy zdobywając 11 punktów, Brown dołożył 8 punktów.

Lakers w tych dwóch meczach zaprezentowali wspaniałą koszykówkę i jeśli tak będą grać również w Phoenix, Suns nie będą w stanie ich pokonać. Jednak w odróżnieniu od Magic, Suns są w lepszej sytuacji. Też przegrywają 0-2, ale dwa kolejne mecze zagrają u siebie, gdzie spisują się lepiej niż na wyjazdach. Kluczem do ich zwycięstwa nie będzie atak i zdobycie 130 punktów, tylko ograniczenie popisów ofensywnych drużyny z LA. Jak na razie, zdobywanie punktów przychodzi Lakers zbyt łatwo.