game 2: Hawks 96 - Bucks 86

Bohater meczu: Josh Smith
Smith co prawda przegrał rywalizację z Dwightem Howardem o miano najlepszego obrońcy sezonu, ale zajął drugie miejsce w głosowaniu. Najwidoczniej to dodało mu skrzydeł i w meczu numer dwa zagrał fantastycznie. Pokazał jak wszechstronnymi jest zawodnikiem i tylko jednej asysty zabrakło mu do triple-double. Zdobył 21 punktów trafiając 9 z 11 rzutów z gry, zebrał 14 piłek i zaliczył 9 asyst, do tego dołożył jeszcze po 2 bloki i przechwyty. W całej historii playoffs jeszcze tylko trzech zawodników zakończyło mecz ze statystykami na poziomie co najmniej 20 punktów, 8 zbiórek, 8 asyst i skutecznością 80% z gry.  Na prawdę imponujący występ.

Decydujące elementy:
trójka Johnson-Smith-Horford: zaliczyli w sumie 68 punktów, 28 zbiórek, 16 asyst, 5 przechwytów i 7 bloków (dla porównania pierwsza piątka Bucks: 46 punktów, 21 zbiórek, 12 asyst, 3 przechwyty i 3 bloki)
punkty z kontrataku: Hawks 22 – Bucks 10

Hawks
Wczoraj Hawks potwierdzili, że są w świetniej dyspozycji i znowu pewnie pokonali Bucks. W drugiej kwarcie objęli prowadzenie i do końca spotkania już go nie oddali. Poza Smithem bardzo dobrze zagrali również Johnson i Horford. JJ był najlepszym strzelcem gospodarzy z 27 punktami na koncie, zaliczył też 6 asyst i 4 zbiórki. Odegrał on kluczową rolę na początku czwartej kwarty, kiedy zdobył 10 z pierwszych 11 punktów swojej drużyny, nie pozwalając Hawks odrobić strat. Horford miał 20 punktów, 10 zbiórek i 3 bloki. W sumie, wszyscy zawodnicy pierwszej piątki zanotowali co najmniej 10 punktów. Słabo zagrali natomiast rezerwowi, co było spowodowane kiepskim występem Crawforda. Dugi strzelec Hawks, w swoim drugim meczu playoffs zdobył tylko 5 punktów pudłując aż 8 z 10 rzutów z gry. Na szczęście dla gospodarzy, w tym meczu jego zdobyczy nie potrzebowali.

Bucks
Zagrali trochę lepiej niż poprzednio. Był to trochę bardziej wyrównany mecz, ale tylko trochę. W drugiej połowie ich najmniejszą stratą było 8 punktów w czwartej kwarcie. Bardziej nie udało im się zbliżyć i drugi raz przegrali różnicą 10 punktów.

Jennings, który świetnie zagrał w pierwszym meczu i ciągnął atak Bucks zdobywając 34 punkty, nie potrafił tego powtórzyć. Tak samo jak w sezonie zasadniczym, również teraz debiutant gości przeplata dobre występy ze słabymi. Wczoraj na 15 rzutów z gry trafił tylko 3 i zakończył mecz z 9 punktami. Salomns zdobył 21 przy skuteczności 43%, ale spudłował wszystkie 5 rzutów za trzy. Natomiast Mbah a Moute zdobył 8 z pierwszych 10 punktów Bucks w meczu, a potem już nie powiększył swojego dorobki.

W odróżnieniu od Hawks, goście mogli liczyć na wsparcie z ławki. Przede wszystkim bardzo dobrze zagrał Ilyasova, który miał 13 punktów i 15 zbiórek. Stackhouse dołożył 15 punktów, a Gadzuric zaliczył po 6 punktów i zbiórek. To jednak było znacznie za mało, by wesprzeć słabo grającą pierwszą piątkę.

Pierwsze 2 mecze potwierdziły, że osłabieni brakiem Boguta, Bucks nie są w stanie poważnie zagrozić Hawks.

zdjęcia: yahoo.com

game 2: Suns 119 - Blazers 90

Bohater meczu: Grant Hill
W pierwszym meczu, Suns największy problem mieli Miller, który zdobył 31 punktów. Wtedy krył go Richardson, dlatego wczoraj trener dokonał zmiany i defensywą przeciwko rozgrywającemu gości zajął się Hill. Weteran rewelacyjnie wywiązał się z tego zadania, zmusił Millera do ciężkiej pracy i w rezultacie rozegrał on znacznie gorszy mecz. Hill natomiast, poza bardzo dobrą obroną, świetnie zaprezentował się w ataku. Trafił swoje pierwsze 10 rzutów z gry i dopiero ostatni, 11, nie wpadł do kosza. Zakończył mecz z dorobkiem 20 punktów i 8 zbiórek.

Decydujące elementy
atak Suns: zdobyli 119 punktów ze skutecznością 52.3% (mecz 1: 100 punktów, 41.8%)
punkty z pomalowanego: Suns 58 – Blazers 38

Suns
Po porażce w poprzednim meczu, gospodarze musieli udowodnić, że był to tylko jeden słabszy występ. Już od pierwszych minut zaatakowali i narzucili swój ofensywny styl gry. Wrócili do gry, która zagwarantowała im 3 miejsce na zachodzie i dzięki temu pewnie wygrali.

Po pierwszej połowie mieli 14 punktów przewagi, a w trzeciej kwarcie powiększyli ją i zagwarantowali sobie zwycięstwo. Poza Hillem, kluczową rolę odegrał Richardson. To on pomógł Suns dobrze wystartować, zdobywając 15 punktów w pierwszej kwarcie (6/9 z gry, w tym 3/4 za trzy). Mecz zakończył z 29 punktami, które zaliczył ze skutecznością 68.8% z gry, trafiając między innymi 4 z 5 trójek. Tym samy, duet Hill-Richardson miał 49 punktów, czyli aż o 31 więcej niż w pierwszym meczu. Dzięki ich fantastycznym popisom, Nash nie musiał koncentrować się na zdobywaniu punktów (13), zajął się natomiast rozprowadzaniem piłek i zaliczył 16 asyst, w tym aż 9 w pierwszej kwarcie. Stoudemire, tak samo jak poprzednio, miał 18 punktów, ale tym razem zdobył je oddając 9 rzutów mniej.

Suns zrobili co do nich należało.

Blazers
W pierwszym meczu ich obrona bardzo ograniczyła poczynania Suns w ataku. Jednak wczoraj gospodarze imponowali w ofensywie, a Blazers mieli duże problemy z wykończeniem swoich akcji, trafiając tylko 38.2% rzutów z gry. Brakowało im lidera, który pociągnąłby ich w ataku, jak w meczu numer jeden zrobił to Miller. Teraz zdobył tylko 12 punktów z niską skutecznością 36%. Najlepszym strzelcem okazał się wchodzący z ławki Webster, który miał 16 punktów. Zawiódł Aldridge, w pierwszej połowie zdobył ledwie 2 punkty, w drugiej dołożył 9. Problemy w ataku miał również Camby, spudłował 8 z 10 rzutów, w tym sporo tych spod samego kosza (6 punktów). Natomiast jego 10 zbiórek i tak nie wystarczyło, by Blazers mogli wygrać walkę pod koszami.

Pod koniec trzeciej kwarty kolejny zawodnik gości doznał kontuzji. Na szczęście dla Blazers, wszystko wskazuje na to, że uraz barku Batuma nie jest poważny i w następny spotkaniu Francuz wystąpi.

Ten mecz pokazał, że zwycięstwo Blazers w pierwszym meczu było dla nich dość szczęśliwe. Ponieważ w rywalizacji z grającymi swoją koszykówkę Suns, mają bardzo małe szanse.

zdjęcia: yahoo.com

game 2: Celtics 106 - Heat 77

Bohater meczu: Glen Davis
Davis zastąpił w pierwszej piątce zawieszonego Garnetta i rozegrał świetny mecz. Miniony sezon zasadniczy nie był dla niego udany, ale we wczorajszym spotkaniu przypominał o tym, jak ważnym był graczem Celtics w zeszłorocznych playoffs.
Przez pierwsze 6 minut meczu, Davis był aż 4 razy blokowany przez O'Neala, jednak to go nie zniechęciło do aktywności w ataku. Ostatecznie był drugim strzelcem gospodarzy z dorobkiem 23 punktów, trafił 50% rzutów z gry i 9 z 11 wolnych. Do tego dołożył jeszcze 8 zbiórek. Mając do dyspozycji na ławce rezerwowych tak świetnie spisującego się zawodnika, Celtics nie muszą obawiać się chwilowej nieobecności KG.

Decydujące elementy
druga kwarta: Heat zdobyli wtedy zaledwie 10 punktów – najmniej w historii klubu w jednej kwarcie w playoffs
obrona Celtics: pozwolili Heat na zdobycie tylko 77 punktów przy niskiej skuteczności 38.2%
zbiórki: Celtics 50 – Heat 33

Celtics
W Bostonie dysponują na tyle szerokim składem, że brak KG w jednym meczu nie jest dla nich żadnym problemem. Tak samo jak w pierwszym meczu, także teraz gospodarze zaprezentowali fantastyczną defensywę i zupełnie zniszczyli atak swoich rywali.

Po 2 minutach drugiej kwarty Celtics przegrywali 4 punktami, ale od tego momentu zanotowali serię 21-0. W sumie, przez ponad 16 minut na przełomie drugiej i trzeciej kwarty zdobyli 44 punkty, przy zaledwie 8 ze strony Heat. W rezultacie, na 5 i pół minuty przed końcem trzeciej kwarty było 69-37 i losy spotkania były już przesądzone. W trzeciej kwarcie fantastycznie zagrał Allen, który miał wtedy aż 5 celnych trójek. W całym meczu zdobył 25 punktów trafiając 7 z 9 rzutów za trzy. Pierce zaliczył tylko 13 punktów (3/8 z gry), ale więcej jego drużyna nie potrzebowała. Tyle samo miał Perkins, który odegrał kluczową rolę w defensywie (9 zbiórek i 2 bloki). Rondo, podobnie jak Pierce, nie imponował w ataku (8 punktów, 2/6 z gry), ale skutecznie kreował partnerów zaliczając 12 asyst, zebrał też 7 piłek.

Celtics pokazali swoją ogromną siłę, siłę swojej obrony.

 

Heat
Goście całkiem dobrze zaprezentowali się pod koniec pierwszej kwarty i na początku drugiej, dzięki czemu objęli prowadzenie. Jednak dalszą część spotkania jak najszybciej chcieliby zapomnieć. Zagrali fatalnie w drugiej kwarcie pudłując 12 kolejnych rzutów. W trzeciej, w ataku spisywali się znacznie lepiej zdobywając 26 punktów, czyli o 3 więcej niż w całej pierwszej połowie. Ale równocześnie swoim rywalom pozwolili wtedy na 36 punktów i strata zamiast się zmniejszać, była jeszcze większa.

Wade zdobył 29 punktów ze skutecznością 61%, trafił 5 z 8 rzutów za trzy, ale co z tego? Kiedy Heat mieli problem z wykończeniem akcji w drugiej kwarcie, Wade nie potrafił tego przerwać. Poza tym, w ofensywie nie miał wsparcia. Bealsey zanotował 13 punktów, Chalmers 10, nikt więcej w ekipie gości nie miał dwucyfrowego dorobku. O'Neal rozpoczął mecz od 5 bloków w pierwszej kwarcie, ale później nie dołożył już żadnego, a do tego spudłował aż 9 z 10 rzutów z gry (2 punkty).

Heat mieli wykorzystać nieobecność Garnetta i udowodnić, że mogą z Celtics nawiązać walkę. Pokazali, że nie mają z nimi szans, ich atak jest zbyt słaby, by przebić się przez niesamowitą defensywę drużyny z Bostonu. Chyba powoli mogą zacząć pakować walizki i planować wakacje.

zdjęcia: yahoo.com

game 2: Lakers 95 - Thunder 92

Bohater meczu: Kobe Bryant
Na 10 i pół minuty przed końcem czwartej kwarty Kobe złapał 4 faul i usiadł na ławce. Na tablicy wyników był remis. Goście wykorzystali nieobecność Bryanta i zyskali punkt przewagi. Lider Lakers wrócił na parkiet po nieco ponad 2 minutach i zdobył 8 kolejnych punktów dla swojej drużyny, odzyskując prowadzenie. W czwartej kwarcie zanotował w sumie 15 ze swoich 39 punktów, prowadząc Lakers do zwycięstwa. Nadal nie miał najlepszej skuteczności (43%), ale nadrabiał to wolnymi, wykorzystując 13 z 15. Ten mecz był znacznie bardziej wyrównany niż pierwszy, ale w kluczowych akcjach Bryant pokazał swoją wyższość nad Durantem.

Decydujące elementy
zbiórki (w ataku): Lakers 49 (19) – Thunder 37 (7)
końcówka czwartej kwarty: doświadczeni Lakers znacznie lepiej zagrali na finiszu i zakończyli mecz serią 9-4

Thunder
Młodzi zawodnicy z Oklahomy w drugim meczu zagrali znacznie lepiej i udowodnili, że mogą podjąć walkę z Lakers. Durant nadal był mocno męczony przez Artesta, ale tym razem lepiej sobie z tym poradził. Zdobył 32 punkty ze skutecznością 46% (3/6 za trzy), do tego zebrał 8 piłek i zablokował 4 rzuty. I to właśnie bloki były najsilniejszą stroną Thunder we wczorajszym spotkaniu. Zaprezentowali swoją bardzo dobrą obronę blokując aż 17 rzutów. Spośród 9 zawodników gości, którzy wczoraj pojawili się na parkiecie, tylko dwóch nie miało bloku, a Ibaka zanotował ich aż 7. Dzięki temu, skutecznie zatrzymywali ataki Lakers i do końca walczyli o zwycięstwo.

Na 22 sekundy przed końcem, po celnym rzucie Greena, Thunder mieli punkt straty. Faulowali Bryanta, który wykorzystał tylko 1 z 2 wolnych, co dało gościom okazję do doprowadzenia do remisu lub objęcia prowadzenia. Durant zdecydował się na szybki rzut za trzy, ale spudłował. Kolejną szansę gościom dał Gasol, pudłując 1 z 2 wolnych. Niestety, ponownie tego nie wykorzystali, tym razem Green spudłował za trzy i Thunder musieli pogodzić się z drugą porażką.

Green w całym meczu trafił tylko 2 z 11 rzutów z gry w tym 1 z 6 za trzy i zdobył 12 punktów. Znacznie lepiej spisywał się Westbrook, który zanotował 19 punktów (50% z gry, 8/8 z wolnych), 6 zbiórek i 3 asysty.

Lakers
Artest co prawda pozwolił Durantowi na zdobycie 32 punktów, ale nie zmienia to faktu, że znowu wykonał świetną pracę w obronie. W końcu lider Thunder popełnił aż 8 strat, w tym jedną bardzo ważną na minutę i 20 sekund przed końcem, kiedy piłkę wybił mu właśnie Artest. Ron zaliczył 4 przechwyty i 2 bloki, ale zaangażowanie w defensywie przełożyło się na kiepską grę w ataku (5 punktów, 2/10 z gry).

Największe wsparcie Bryantowi dał Gasol, który zdobył 25 punktów i zebrał 12 piłek. Razem z Bynumem (10 zbiórek) i Odomem (8), zdominowali walkę na tablicach i to dzięki nim Lakers mieli aż 19 zbiórek w ataku (14 należało do tej trójki). To dało Lakers okazję do ponawiania akcji i ostatecznie zaliczyli 11 punktów drugiej szansy więcej niż Thunder.

zdjęcia: yahoo.com

Anty-Nagrody 2010

Niedługo dowiemy się nie tylko kto zostanie uhonorowany mianem MVP i innymi nagrodami za ten sezon. Wybrani zostaną najlepsi, ale nie dla każdego były to udane rozgrywki. Dlatego postanowiłem przyznać anty-nagrody i wyróżnić tych najgorszych.

Najmniej wartościowy zawodnik: Gilbert Arenas
Przez dwa lata prawie wcale nie grał, lecząc poważną kontuzję kolana. Wizards cierpliwie na niego czekali, dając mu w międzyczasie ogromny kontrakt na ponad $100 milionów. W tym sezonie, w końcu Gilbert był zdrowy i miał poprowadzić drużynę do playoffs. Niestety zamiast sukcesu zespołu, był ogromny skandal z Arenasem w rol głównej. Za trzymanie pistoletów w szatni w hali Verizon Center został zawieszony przez ligę i skazany przez sąd. Zdążył wystąpić tylko w 32 meczach, a jego drużyna zakończyła sezon jako jedna z najgorszych w NBA. Zamiast pomóc Wizards, bardzo im zaszkodził, dlatego zasłużył na nagrodę dla najmniej wartościowego zawodnika. Bo jaką wartość ma ktoś, kto zamiast być liderem i prowadzić zespół do zwycięstw, prowadzi do destrukcji?

Najgorszy trener: Eddie Jorden
Konkurencja była duża, ale ostatecznie uznałem, że na tę nagrodę, najbardziej zasługuje właśnie Jordan. Nie Frank, który zanim został zwolniony przegrał pierwsze 16 meczów, nie Vandeweghe, który zakończył sezon  bilansem 12-52, nie Rambis z 15 wygranymi w 82 meczach, ale właśnie head coach Sixers. Jordan w porównaniu do tych trzech trenerów miał istotną przewagę – lepszych zawodników, a mimo to wygrał zaledwie 27 spotkań. Miał do dyspozycji znaczną większość składu drużyny z poprzedniego sezonu, kiedy w playoffs 2009 Sixers zmusili Magic do rozegrania 6-meczowej serii w pierwszej rundzie. Teraz o fazie posezonowej nie było mowy. Jordan nie może też usprawiedliwiać się kontuzjami. Co prawda kilku ważnych zawodników opuściło trochę spotkań, ale przez większość rozgrywek Eddie dysponował najsilniejszym składem. Mimo to Sixers seryjnie przegrywali. Jordan został już zwolniony, a na odchodne powinien dostać nagrodę dla najgorszego szkoleniowca sezonu.

Najgorszy debiutant: Hasheem Thabeet
Od Thabeeta nie można było oczekiwać udanych rozgrywek, ponieważ od samego początku było wiadomo, że musi on jeszcze wykonać dużo pracy, by stać się wybitnym zawodnikiem. Talent ma ogromny, dlatego Grizzlies go wybrali, ale jest inwestycją na przyszłość. Jednak nie zmienia to faktu, że Thabeet to drugi numer draftu 2010, a spisywał się gorzej niż niejeden debiutant z drugiej rundy. Na finiszu miał okazję do dłuższej gry, kiedy zastępował w pierwszej piątce Marca Gasola. Rozegrał wtedy kilka dobrych spotkań, ale w perspektywie całego sezonu był mało widoczny, a od dwójki wszyscy oczekują rywalizacji o miano najlepszego debiutanta. Przecież dwa lata temu z takim samym numerem do NBA trafił Durant. Może w przyszłości Tanzańczyk również stanie się gwiazdą, ale teraz musi pogodzić się z mianem najgorszego debiutanta.

Najgorszy obrońca: Toronto Raptors
Uznałem, że w tym przypadku należy przyznać nagrodę zwycięzcy kolektywnemu. Trzeba było docenić wysiłki zespół z Toronto, który w tym roku był najgorzej broniącą drużyną w lidze. Chociaż pod względem ilości traconych punktów (105.9) w NBA były trzy gorsze zespoły od Raptors. Ale już biorąc pod uwagę znacznie bardziej miarodajny wskaźnik, czyli liczbę traconych punktów na 100 akcji, drużyna z Kanady nie miała sobie równych. Swoim rywalom pozwalali zdobywać więcej punktów niż Warriors czy Wolves, dla których pojęcie takie jak 'obrona' właściwie nie istnieje. Raptors byli jeszcze gorsi, dlatego zasługują na wyróżnienie i przyznanie całej drużynie nagrody dla najgorszych defensorów.

Najgorszy rezerwowy: Ben Gordon
Długo zastanawiałem się nad tym, kto powinien otrzymać tę nagrodę. Rezerwowy, który był tak słaby, że zupełnie nie grał i spędził cały sezon na ławce? Rezerwowy, który wchodził na kilka minut i nic nie wnosił do gry? A może rezerwowy, który miał dużo okazji do gry, ale spisywał się znacznie poniżej oczekiwań? Uznałem, że ta trzecia kategoria będzie najbardziej odpowiednia, a w tym przypadku bezkonkurencyjny był zmiennik Pistons. W swoim pierwszym sezonie w NBA Gordon został uznany najlepszym rezerwowym, dlatego jest to zawodnik, od którego należy znacznie więcej oczekiwać niż od przeciętnego gracza z ławki. On powinien być prawdziwym wsparciem dla pierwszej piątki, ale w tym sezonie nim nie był. Oczywiście miał problemy z zdrowotne, opuścił 20 meczów z powodu kontuzji, ale w pozostałych 62 wystąpił i większości z nich zaprezentował się bardzo słabo. Gordon zanotował najgorszą średnią zdobywanych punktów w karierze, najniższą skuteczność rzutów za trzy i drugą najniższą skuteczność rzutów z gry. A i tak poprawił sobie trochę statystyki dzięki 17 występom w wyjściowej piątce. W roli rezerwowego grał jeszcze gorzej. Notował wtedy średnio 11 punktów trafiając tylko 39.7% rzutów z gry i zaledwie 29.2% za trzy. Dlatego tym bardziej jako zawodnik posiadający w swoim dorobku 6th Man Award, teraz zasługuje na nagrodę dla najgorszego rezerwowego.

Zawodnik, który zanotował największy regres: Allen Iverson
Nie każdy z roku na rok ma coraz lepsze sezony, czasami zdarza się rok znacznie gorszy. Zamiast postępu jest regres. Początkowo nagrodę chciałem przyznać Tony'emu Parkerowi. W tym roku zdobywa o 6 punktów mniej niż w poprzednim, ma najniższą skuteczność od kilku lat, mniej asyst, mniej przechwytów. Jednym słowem, są to dla niego bardzo złe rozgrywki, gorsze statystki miał ostatnio w swoim trzecim sezonie w NBA, czyli 6 lat temu. Nie ma wątpliwości, że regres w jego przypadku jest widoczny. Jadnak ostatecznie uznałem, że znacznie bardziej do tego miana pasował będzie Allen Iverson, który z wielkiej gwiazdy NBA stoczył się na samo dno. Przez 2 lata z zawodnika uwielbianego i podziwianego przez miliony, jednego z najlepszych w NBA, stał się graczem, którego w lidze nikt nie che. To jest prawdziwy regres! Obecny sezon rozpoczął w barwach Grizzlies, ale stamtąd szybko uciekł i wrócił do Filadelfii. Pomógł Sixers sprzedać trochę więcej biletów, nawet wybrano go do Meczu Gwiazd, ale właściwie nic poza tym, grał jeszcze słabiej niż w poprzednim sezonie. Ostatecznie odsunął się od drużyny z powodu choroby córki, ale trudno powiedzieć czy rozwód i uzależnienie od hazardu nie miały na tą decyzję równie dużego wpływu.

Zrób sobie plakat: King James

zdjęcie: yahoo.com

game 2: Jazz 114 - Nuggets 111

Bohater meczu: Deron Williams
Williams fantastycznie rozpoczął to spotkanie, trafił pierwsze 5 rzutów, w tym 3 za trzy i pierwszą kwartę zakończył z 15 punktami. Chociaż w jej trakcie podkręcił kostkę i kibice Jazz zamarli, bojąc się, że ich drużyna może stracić kolejnego zawodnika. Deron zeszedł nawet na chwilę do szatni, ale bardzo szybko wrócił na parkiet. Ostatecznie zdobył 33 punkty ze skutecznością 50% z gry, w tym 3 na 4 za trzy, a z wolnych pomylił się tylko dwa razy na 18 rzutów. Do tego dołożył jeszcze 14 asyst (lecz miał też 7 strat). Dla Williamsa był to pierwszy mecz playoffs, który zakończył ze statystykami na poziomie 30-10. W historii klubu z Utah, jeszcze tylko John Stockton miał takie osiągnięcie.

Decydujące elementy:
rezerwowi: Jazz 33 punkty – Nuggets 20 punktów
6 przewinień Anthony'ego: Nuggets grali bez swojego najlepszego strzelca przez ostatnie 25 sekund, kiedy decydowały się losy spotkania
rzuty za trzy: Jazz 6/13 – Nuggets 4/18 (w pierwszym meczu trafili aż 11 razy)

Jazz
Stracili Okura, ale z tego powodu nie mają zamiaru się poddawać i pokazali w tym meczu, że bez niego i Kirilenki, też mogą wygrać z Nuggets.

Przez pierwsze 19 minut spotkanie było bardzo wyrównane, potem inicjatywę przejęli goście. Jazz zakończyli pierwszą połowę serią 17-3 i wyszli na dwucyfrowe prowadzanie, które utrzymywali jeszcze na początku trzeciej kwarty. Grali wtedy bardzo dobrze, ale dostali zadyszki. Po tym, jak w pierwszej połowie trafili 68% swoich rzutów, w trzeciej kwarcie ich skuteczność wyniosła tylko 37%. Nuggets odrobili straty i dopiero Korver uchronił Jazz przed utratą prowadzenia przed czwartą kwartą. Przez ostatnie 75 sekundy zdobył 6 punktów, wymusił także faul ofensywny Smitha. Ponownie kluczową rolę Korver odegrał w końcówce czwartej kwarty. Na niespełna półtorej minuty przed końcem trafił za trzy, odzyskując prowadzenie dla Jazz, a później nie pomylił się na linii rzutów wolnych.

Korver zakończył mecz z dorobkiem 13 punktów. Z zawodników rezerwowych, bardzo dobrze zagrał również Millsap, który zaliczył 18 punktów i 5 zbiórek. Obaj w sumie trafili 10 z 16 rzutów z gry. Byli ogromnym wsparciem dla pierwszej piątki osłabionej brakiem trzeciego strzelca drużyny.

Poza Williamsem, kluczową rolę w Jazz odgrywał Boozer. Zanotował double-double mając 20 punktów i 15 zbiórek. Miles tak jak poprzednio zaliczył 17 punktów, ale teraz dołożył do tego jeszcze 6 asyst. Natomiast zastępujący Okua, Fesenko zakończył mecz z dorobkiem 4 punktów i 2 zbiórki. Nie są to imponujące statystyki, ale trzeba przyznać, że dobrze się spisał i był przydatny pod koszem. Zrobił co do niego należało, a jego centymetry (216) robił różnice.

Nuggets
Anthony tym razem nie był już tak skuteczny jak poprzednio, gdy miał aż 42 punkty. Co prawda 32 to nadal świetny wynik, ale zdobył je trafiając tylko 36% rzutów z gry. Natomiast z wolnych wykorzystał 14 z 15. Poza tym, zaliczył 6 zbiórek, 4 asysty i 3 przechwyty. Niestety w samej końcówce gospodarze nie mogli na niego liczyć. Melo popełnił 6 przewinień, w tym aż 4 w ataku. W rezultacie nie mógł oddać tego decydującego rzutu, który mógłby doprowadzić do dogrywki. Za trzy rzucał wtedy Billups, jednak spudłował. Ostatecznie zdobył 17 punktów (tylko 2/7 za trzy) i zaliczył 11 asyst, ale też popełnił 5 strat.

Gospodarze świetnie zagrali w trzeciej kwarcie. Udało im się zatrzymać Jazz, zanotowali serię 14-0 i odrobili straty, sprawiając, że mecz ponownie stał się wyrównany.

Bardzo dobrze spisywali się podkoszowi Nuggets. Nene zanotował 18 punktów, 6 zbiórek i 2 przechwyty, Martin miał 15 punktów, 2 przechwyty i 3 bloki.

Zabrakło wsparcia z ławki, które w poprzednim meczu dał Smith. Wczoraj nie miał już tak rewelacyjnego finiszu jak w pierwszym spotkaniu. Zdobył 9 punktów ze skutecznością 30%, spudłował 5 z 6 rzutów za trzy.

Teraz Nuggets jadą do Salt Lake City i muszą tam wygrać, by odzyskać przewagę własnego parkietu.

game 2: Cavs 112 - Bulls 102

Bohater meczu: LeBron James
W poprzednim meczu popisy Jamesa w ataku nie były potrzebne, ale tym razem musiał pociągnąć swoją drużynę. LeBron po raz kolejny udowodnił, że jest nie do zatrzymania. Zdobył 40 punktów (69.6% z gry), z czego 15 w decydującej czwartej kwarcie, prowadząc Cavs do drugiego zwycięstwa. Poza tym, był bliski triple-double zaliczając po 8 zbiórek i asyst, na swoim koncie miał też 2 bloki. Gdyby nie James, Cavs przegraliby ten mecz.

Decydujące elementy:
czwarta kwarta: Cavs wygrali ją 35-25, trafili wtedy 66.7% swoich rzutów z gry, podczas gdy Bulls zmusili do skuteczności zaledwie 36.4%
rzuty za trzy: Cavs 10/20 (4/4 w czwartej kwarcie) – Bulls 4/13

Bulls
Goście zagrali znacznie lepiej niż w meczu numer 1. Przede wszystkim bardzo poprawili swoją grę podkoszową. Zebrali 13 piłek na atakowanej tablicy (8 więcej niż Cavs), a z pomalowanego zdobyli aż 56 punktów (o 30 więcej niż w poprzednim spotkaniu). Do tego, popełnili tylko 4 straty (Cavs 11). Niestety, to wystarczyło tylko do prowadzenia walki z gospodarzami, ale nie do zwycięstwa. W trzeciej kwarcie byliśmy świadkami wymiany ciosów, kosz za kosz, wtedy mecz był bardzo wyrównany i przed ostatnimi 12 minutami był remis. Jednak w czwartej kwarcie Bulls nie potrafili odpowiedzieć równie skuteczną grą co Cavs i przegrali.

Najlepszym zawodnikiem drużyny z Chicago był Noah. Przed meczem opowiadał jak nudnym miastem jest Cleveland, mówił, że cały czas spędził w hotelu, ponieważ w mieście nic się nie dzieje. Widocznie siedzenie w hotelu dobrze mu zrobiło, bo wczoraj zagrał o wiele lepiej niż poprzednio i nie dał się Shaqowi ponownie zdominować. Zdobył 25 punktów ze skutecznością 55.6% i zebrał 13 piłek. Rose dołożył 23 punkty (41.7% z gry), miał 8 asyst i tylko jedną stratę, podczas gdy w pierwszym meczu popełnił ich aż 7. Tą dwójkę wspierał Deng, który również miał znacznie lepszy występ, zanotował 20 punktów, 5 zbiórek i 5 asyst.

Bulls zrobili co mogli. Pokazali, że mogą walczyć, ale mimo wszystko przegrali. Skoro teraz nie udało im się pokonać Cavs, trudno sobie wyobrazić, co musieliby zrobić, żeby tego dokonać. LeBrona nie zatrzymają.

Cavs
W drugim meczu nie dominowali już tak, jak w poprzednim. Dopiero w czwartej kwarcie zagrali bardzo dobrze, zatrzymali Bulls i prowadzeni przez Jamesa, przejęli kontrolę nad spotkaniem. W decydującym momencie kluczową rolę odegrał Moon, który trafił 3 razy za trzy w ostatniej kwarcie. W całym meczu miał 4 celne trójki na 5 prób i 12 punktów. Dwucyfrowy dorobek punktowy zanotowali jeszcze Jamison (14) i Williams (12), chociaż rozgrywający Cavs trafił tylko 2 z 8 rzutów z gry. Shaq tym razem był mniej widoczny, zaliczył 8 punktów i 7 zbiórek, ale grał tylko 15 minut i całą czwarta kwartę przesiedział na ławce.

game 1: Blazers 105 - Suns 100

Bohater meczu: Andre Miller
Miller rozegrał rewelacyjne spotkanie prowadząc Blazers do zwycięstwa w Phoenix. Zastąpił Roya'a nie tylko w roli lidera, ale też w roli pierwszego strzelca. Zdobył 31 punktów, co jest jego rekordem kariery w playoffs, ze skutecznością 59% z gry, a na linii rzutów wolnych nie pomylił się ani razu na 10 prób. Trafił nawet za trzy, co mu się bardzo rzadko zdarza, a wczoraj jego trójka dała Blazers prowadzenie na 4 i pół minuty przed końcem. W samej czwartej kwarcie Miller zanotował 15 punktów. Poza tym, na swoim koncie miał też 8 asyst, 5 zbiórek i 3 przechwyty.

Decydujące elementy:
obrona Blazers: najlepszą ofensywę sezonu zasadniczego ograniczyli do 100 punktów (w przypadku Suns to jest ograniczenie) i zmusili do skuteczności z gry 41.8%
rzuty wolne: Blazers 23/31, Suns 13/16

Blazers
Są jedyną drużyną, która grając na wyjeździe wygrała w tym roku mecz otwarcia. Chociaż mieli dużo szczęścia w samej końcówce, ponieważ marnowali idealne okazje do przypieczętowania tego zwycięstwa. Na 50 sekund przed końcem Camby spudłował wsad będąc sam na sam z koszem, a mógł powiększyć prowadzenie Blazers do 6 punktów. Natomiast na 12 sekund przed końcem goście mieli 3 punkty przewagi, na linii stanął Bayless i spudłował oba wolne. Suns mogli doprowadzić do remisu, ale na szczęście dla Blazers, Nash nie trafił.

Blazers udało się zatrzymać Suns i narzucić swój wolniejszy styl gry. W grze ofensywnej nie mieliby szans, dlatego tak kluczowa była ich świetna defensywa, która nie pozwoliła Suns się rozkręcić.

Drugim strzelcem gości był Aldridge, ale swoje 22 punkty zaliczył trafiając tylko 8 z 20 rzutów, poza tym miał zaledwie 3 zbiórki. Pod koszami Blazers mogli jednak liczyć na Camby'ego, który zebrał 17 piłek, miał też 3 bloki. Batum zaliczył 18 punktów i 5 zbiórek. Natomiast Bayless, zanim dał Suns okazję do wyrównania, w czwartej kwarcie zagrał bardzo dobrze, zdobywając wtedy 10 ze swoich 18 punktów. Jego punkty były tym ważniejsze, iż Fernandez i Webster nie spisywali się najlepiej w ataku, mieli w sumie tylko 10 punktów przy skuteczności 31%.

Suns
Gospodarze w całym meczu trafili 11 trójek, ale w decydującym momencie, kiedy były one im bardzo potrzebne, nie wpadały do kosza. Przez ostatnią minutę spotkania, spudłowali 5 rzutów za trzy. Tylko Richardson trafił na 12.5 sekund przed końcem, zmniejszając straty do 3 punktów.

W Suns właściwie tylko Nash grał na swoim normalnym, wysokim poziomie. Zdobył 25 punktów (55.6% z gry, 3/6 za trzy) i zaliczył 9 asyst, chociaż spudłował rzut, który mógł doprowadzić do remisu na 4 sekundy przed końcem. Stoudemire miał 18 punktów, ale by je zdobyć potrzebował aż 19 rzutów (trafił 8). Do tego dołożył 8 zbiórek, lecz miał też 4 straty, a w samej końcówce nie mógł pomóc swoim kolegom, ponieważ na niespełna półtorej minuty przed końcem sędziwe odgwizdali mu 6 faul. W ataku jeszcze bardziej zawiódł Richardson, który spudłował 8 z 12 rzutów z gry i zaliczył 14 punktów. Bardziej przydatny był w walce pod koszami zbierając 10 piłek. Hill zanotował tylko 4 punkty (2/9). Natomiast z ławki dobrze zagrali Frye i Barbosa, razem zdobyli 25 punktów trafiając między innymi 5 razy za trzy.

Suns rozpoczynali playoffs jako drużyna będąca w największym 'gazie', wygrali 14 ze swoich ostatnich 16 spotkań, ale teraz są pierwszą drużyną, która straciła przewagę własnego boiska.

zdjęcia: yahoo.com

game 1: Mavs 100 - Spurs 94

Bohater meczu: Dirk Nowitzki
W pierwszym meczu Dirk pokazał, że jest bardzo zmotywowany, by w tym roku poprowadzić swoją drużynę do mistrzostwa. I jeśli będzie grał tak jak wczoraj, Spurs mu nie przeszkodzą w zrobieniu pierwszego korku i awansie do drugiej rundy. Nowitzki był nie do zatrzymania i trafiał właściwie wszystko, nawet z trudnych pozycji, kiedy był mocno kryty. Ostatecznie zdobył aż 36 punktów trafiając 12 z 14 rzutów z gry i wszystkie 12 wolnych. Do tego dołożył jeszcze 7 zbiórek. To był imponujący występ.

Decydujące elementy:
Hill i Jefferson: ci dwaj zawodnicy pierwszej piątki zdobyli łącznie tylko 4 punkty
rzuty wolne: Mavs 25/34 – Spurs 12/14
zbiórki (w ataku): Mavs 45 (13) – Spurs 37 (8)

Mavs
Nowitzki grał fantastycznie i mógł liczyć też na swoich kolegów. Dzięki wsparciu przede wszystkim ze strony Kidda i Butlera, Niemiec zapewnił Mavs zwycięstwo. Butler był drugim strzelcem gospodarzy z 22 punktami (42% z gry). To on na początku czwartej kwarty zdobył 5 punktów, które pomogły Mavs powiększyć przewagę do 11. Kidd jak zawsze imponował wszechstronnością, zanotował 13 punktów (trafił między innymi 3/6 za trzy), 11 asyst, 8 zbiórek i 4 przechwyty. Swoje zrobili również centrzy. Dampier zebrał 12 piłek, był też przez chwilę ofiarą taktyki Hack-a-Damp i trzy razy z rzędu Spurs wysyłali go na linię. Skończyło się to dopiero, gdy za trzecim razem trafił oba wolne. Wchodzący z ławki Hayowood zdobył 10 punktów i zebrał 6 piłek. Słabo zaprezentował się Terry, spudłował pierwsze 6 rzutów z gry, a ostatecznie na 9 miał tylko 2 celne i 5 punktów na koncie. Jednak Mavs w tym meczu mieli inne opcje w ataku i nie potrzebowali większego udział z jego strony.

Spurs
Ginobili i Duncan z pomocą Parkera, robili co mogli. To dzięki nim Spurs prowadzili wyrównaną walkę do samego końca. Duncan zdobył 27 punktów (60% z gry) i zebrał 8 piłek, a Ginobili zanotował 26 punktów (59%, 3/7 za trzy), 6 asyst i 3 przechwyty. Ale obaj mieli też w sumie 11 strat. Pozostający zmiennikiem Parker dołożył 18 punktów i 4 asysty. Jednak bardzo brakowało im wsparcia. Hill, któremu w ostatnim meczu sezonu zasadniczego odnowiła się kontuzja kostki, zagrał wczoraj (18 minut), ale zakończył spotkanie bez punktu i bez asysty . Zupełnie niewidoczny był również Jefferson, zdobył 4 punkty (/14 z gry) i zebrał 7 piłek.

Do ostatecznej porażki Spurs przyczynił się początek czwartej kwarty, bardzo słaby w ich wykonaniu. Goście przez pierwsze 2 minuty popełnili 3 straty i spudłowali jeden rzut. (Warto dodać, że w pierwszej połowie Spurs popełnili aż 11 strat, ale w drugiej udało im się je ograniczyć i mieli 6, z czego 3 w tym decydującym momencie.) W rezultacie, Mavs odskoczyli na 11 punktów, a Spurs musieli ich gonić. Udało im się zmniejszyć straty do 5, ale nic więcej nie byli w stanie zrobić.

Żeby w kolejnych meczach myśleć o pokonaniu Mavs, liderzy Spurs muszą dostać znacznie większe wsparcie. Ponieważ ich przeciwnicy dysponują zbyt szerokim składem, by osamotnieni Ginobili i Duncan z pomocą Parkera, byli w stanie ich pokonać.

zdjęcia: yahoo.com