game 1: Magic 98 - Bobcats 89

Bohater meczu: Jameer Nelson
W zeszłym sezonie Nelson z powodu kontuzji nie mógł pomóc swoim kolegom w drodze do finałów, teraz chyba postanowił to nadrobić. Rozegrał fantastyczną pierwszą połowę, w której zdobył 24 ze swoich rekordowych w playoffs 32 punktów. W pierwszej kwarcie miał 14 punktów, w drugiej dołożył 10, łącznie trafił wtedy 10 z 12 rzutów z gry, w tym 4 na 6 za trzy. Do tego, pierwszą połowę zakończył buzzer beaterem, powiększając przewagę Magic do 16. To dzięki niemu i blokom Howarda, gospodarze tak dobrze rozpoczęli spotkanie i szybko objęli kilku punktowe prowadzenie. W drugiej części meczu Nelson już tak nie szalał. Bobcats bardziej uważali na niego w obronie i w efekcie nie trafił już żadnego rzutu z gry, pudłując 6 razy. Swój dorobek powiększył na linii rzutów wolnych, wykorzystał wszystkie 8 prób, w tym 6 w samej końcówce meczu. Poza tym, na koncie miał 6 asyst i 4 zbiórki.

Decydujące elementy:
rzuty za trzy: Magic 13/30, Bobcats 3/12
pierwsza połowa: Magic wygrali ją 59-43
kontuzja Jacksona: to z tego powodu Brown trzymał go na ławce przez ostatnie 9 minut meczu, chociaż grał on dobrze mimo urazu

Magic
W pierwszej połowie wychodziło im wszystko, grali rewelacyjnie i wydawało się, że będąc w takiej dyspozycji z łatwością poradzą sobie z Bobcats. Przez pierwsze 24 minuty zdobyli aż 59 punktów przy wysokiej skuteczności 59.5%, trafili aż 9 z 18 rzutów za trzy, nie mieli żadnej straty, a w pod bronionym koszem rządził Howard. Już w pierwszej kwarcie zablokował 6 rzutów, w drugiej dołożył 2, a cały mecz zakończył z 9 i tylko jednego zabrakło mu, by wyrównać rekord NBA w playoffs. W pierwszej połowie świetnie zagrał również Pietrus, który trafił 3 z 4 rzutów za trzy i miał 11 punktów. Jednak po przerwie Magic nie byli już tak skuteczni i zaczęli tracić swoją przewagę. Nelson nie mógł trafić do kosza, a Howard i Carter mieli problemy z faulami. Dlatego spotkanie stało się znacznie bardziej wyrównane i Magic musieli się namęczyć, by zagwarantować sobie zwycięstwo. Howard poza imponującym dorobkiem bloków, oddał tylko 4 rzuty z gry i miał zaledwie 5 punktów (1/6 z wolnych), a także 7 zbiórek. Carter na 3 minuty przed końcem złapał 6 faul, ale w tym meczu i tak nie był zbyt przydatny pudłując 15 z 19 rzutów, w tym wszystkie 5 za trzy (12 punktów). W ataku Magic mogli natomiast liczyć na Lewsia, który zdobył 19 punktów ze skutecznością 73%.

Problemy z faulami Howarda, dały okazję do dłuższej gry Gortatowi i spędził on na parkiecie 20 minut, z czego prawie 14 w drugiej połowie. W ataku nie był za bardzo widoczny, raz jego rzut został zablokowany przez Chandlera, później udało mu się zakończyć akcję wsadem nad Hughesem i zdobył 2 punkty. Do tego dołożył 5 zbiórek i asystę.

Bobcats
Pierwszy mecz playoffs rozpoczęli bardzo słabo, co bezwzględnie wykorzystali gospodarze. Defensywa Bobcats w tym czasie w ogóle nie istniała, a w ataku mieli problemy z ominięciem Howarda pod koszem. Na dodatek, tuż przed końcem drugiej kwarty kontuzji kolana doznał Jackson. Na szczęście uraz go nie wyeliminował i Jackson rozpoczął drugą połowę w pierwszej piątce. Jednak już po kilku minutach Bobcats tracili do gospodarzy aż 22 punkty. Dopiero od tego momentu goście wzięli się w garść. Chwilę po uzyskaniu tej największej przewagi Howard złapał kolejny faul i musiał usiąść na ławce, wykorzystali to Bobcats, którzy zanotowali serię 17-4 i wrócili do gry. W trzeciej kwarcie zaczęli wreszcie bronić i pozwolili Magic zdobyć tylko 17 punktów. W drugiej połowie nie dali gospodarzom tylu okazji do rzutów z dystansu i po 9 celnych trojakach w pierwszej, w drugiej połowie Magic trafili tylko 4 razy na 12 prób. Natomiast w atak Bobcats prowadzili Wallace, Jackson i Felton. Jackson mimo kontuzji zdobył w drugiej połowie 10 ze swoich 18 punktów, a Felton 14 z 19. Wallace był pierwszym strzelcem z 25 punktami (61.5%), z czego 13 miał w drugiej połowie. Do tego, świetnie spisywał się w walce na tablicach i zebrał aż 17 piłek. Na 3 minuty przed końcem goście tracili tylko 5 punktów. Jednak trener Brown w ostatnich minutach nie zadecydował się wystawić Jacksona, Bobcats brakowało rzutów z dystansu i to Magic ostatecznie wygrali.

Bobcats przegrali, ale pokazali, że nie zamierzają się poddawać i będą walczyć z Magic. Jeśli nie przeszkodzi im kontuzja Jacksona, mogą zmusić druga drużynę ligi do ciężkiej rywalizacji.

zdjęcia: yahoo.com

game 1: Lakers 87 - Thunder 79

Bohater meczu: Andrew Bynum
Środkowy Lakers opuścił ostatnie 13 spotkań sezonu zasadniczego, ale wczoraj udowodnił, że na playoffs jest gotowy. Rozegrał bardzo dobry mecz pomagając Lakers wygrać walkę na tablicach i pokonać Thunder. Bynum zdobył 13 punktów trafiając 6 z 10 rzutów, do tego dołożył 12 zbiórek i 4 bloki (wyrównany rekord kariery w playoffs). Podkoszowi Thunder byli bezradni w walce z duetem Gasol-Bynum.

Decydujące elementy:
defensywa Artesta: zmusił Duranta do skuteczności 29.2%
rzuty za trzy: Thunder trafili tylko 2 z 16, Lakers 8 z 22

Thunder 
Dla 6 z 9 zawodników Thunder, którzy wczoraj pojawili się na boisku, był to debiut w playoffs. Ranga tego meczu trochę ich przytłoczyła, co było widać zwłaszcza w pierwszej kwarcie, kiedy zdobyli tylko 13 punktów. W drugiej kwarcie udało im się zagrać znacznie lepiej i wygrali ją 6 punktami. W drugiej połowie spotkanie było wyrównane, ale przez cały czas to Lakers byli na prowadzeniu, Thunder jedynie udawało się utrzymywać w ich zasięgu. Drużynę gości oczywiście miał poprowadzić Durant, ale Artest i defensywa Lakers bardzo utrudnili mu zadanie. Lider Thunder musiał się bardzo namęczyć, by na zasłonie zgubić Artesta i wywalczyć sobie choć trochę wolnego miejsca do rzutu. W efekcie rzadko trafiał, miał airballe i swoje 24 punkty zaliczył przy fatalnej skuteczności. Z 24 rzutów z gry spudłował aż 17, z czego za trzy 7 z 8. W ataku problemy mieli również Green (10 punktów, 4/12 z gry) i Sefolosha (2 punkty, 0/4). Jedynie Westbrook większość swoich rzutów trafił (62.3%) i zdobył 21 punktów, do tego dołożył 8 asyst.

Lakers
Gospodarze szybko objęli prowadzenie i przez cały mecz utrzymywali swoją przewagę. Zagrali bardzo dobrze i po kiepskim finiszu fazy zasadniczej, przypomnieli, że to oni są obrońcami tytułu i jednymi z głównych kandydatów do mistrzostwa w tym roku. Pod koszem razem z Bynumem świetnie spisywał się Gasol, który zdobył 19 punktów, zebrał 13 piłek i zaliczył 3 bloki. Bryant jeszcze nie odzyskał swojej skuteczności w ataku i trafił tylko 6 z 19 rzutów, ale nie przeszkodziło mu to w zdobyciu 21 punktów. Artest miał tylko 7 punktów i 3 zbiórki, jednak w jego przypadku najważniejsza była praca jaką wykonał w obronie przeciwko Durantowi, a z tego zadania wywiązał się rewelacyjnie.

zdjęcia: yahoo.com

Game 1: Celtics 85 - Heat 76

Bohater meczu: Tony Allen
Rezerwowy Celtics zdobył 14 punktów (58% z gry), najwięcej w swojej karierze w playoffs i tylko o jeden mniej niż wszyscy zmiennicy Heat. Ale to nie jego gra w ataku, ale fantastyczna defensywa była kluczowa w tym meczu. To on zatrzymał Wade'a w drugiej połowie. W dużej mierze przez niego, lider gości przez prawie 16 minut nie zdobył punktu. Ostatni celny rzut miał na 7 minut przed końcem trzeciej kwarty, wtedy jeszcze Allena nie było na boisku. Wszedł chwilę później, a Wade swój kolejny rzut trafił dopiero na minutę i 25 sekund przed końcem czwartej kwarty. Allen wykonał imponującą pracę w obronie. Dzięki, niemu Celtics mogli odrobić straty i wygrać.

Decydujące elementy
defensywa: Celtics przez ostatnie 19 minut spotkania pozwolili Heat zdobyć tylko 15 punktów (19.4% z gry)
straty: Heat mieli ich 22, co Celtcis przełożyli na 38 punktów. Gospodarze popełnili 17 strat, ale Heat zdobyli po nich tylko 14 punktów.

Heat 

W połowie meczu do szatni schodzili mając 3 punkty więcej, natomiast chwilę po rozpoczęciu trzeciej kwarty powiększyli swoją przewagę do 14. Przez pierwsze 5 minut trzeciej kwarty Heat zanotowali serię 17-6. Wade zdobył wtedy 9 punktów i zaliczył 2 asysty. Wydawało się, że goście przejmują kontrolę nad tym meczem. To jednak bardzo szybko się to skończyło, bo Celtics zaprezentowali swoją niesamowitą obronę, a Heat seryjnie pudłowali. Przez kolejne 19 minut goście zdobyli mniej punktów niż przez te pierwsze 5 trzeciej kwarty. Ze swoich ostatnich 31 rzutów z gry trafili zaledwie 6, z czego za trzy spudłowali 9 z 10. A warto zauważyć, że do tego przełomowego momentu, Heat mieli bardzo dobrą skuteczność z gry na poziomie 53%.

Wade zakończył spotkanie z bardzo dobrymi statystykami, zaliczył 26 punktów (61% z gry), 8 zbiórek, 6 asyst i 3 przechwyty. Ale przez ostatnie 19 minut spotkania zdobył jedynie 5 punktów, a na swoim koncie miał też 7 strat. Dlatego pierwszego meczu nie zaliczy do udanych. Wydawało się, że może poprowadzić Heat do zaskakującego zwycięstwa, a skończyło się na dotkliwej porażce.

Heat pokazali, że są w stanie nawiązać z Celtics wyrównaną walkę, ale muszą mieć więcej opcji w ataku niż sam Wade. Poza nim, tylko Richardson miał dwucyfrowy dorobek punktów (15).

Celtics
To nie był najlepszy mecz w wykonaniu gwiazd drużyny z Bostonu. Ray Allen zdobył tylko 8 punktów trafiając 2 z 9 rzutów z gry. Pierce miał 16, ale też przy niskiej skuteczności (33%), do tego pod koniec spotkania doznał urazu barku. Na szczęście Celtics przypomnieli sobie wczoraj o swojej fantastycznej obronie, która przecież zapewniła im tytuł dwa lata temu. W drugiej połowie zupełnie zniszczyli swoich przeciwników. Ostatnie 19 minut wygrali 38-15. Poza Tony'm Allen, bardzo dobrze grał również Garnett, który zdobył 15 punktów (60%) i zebrał 9 piłek. Jednak w ostatnich sekundach został wyrzucony z boiska, po przepychance z Richardsonem. W tym spotkaniu jego nieobecność nie była już potrzebna, ale jeśli za uderzenie łokciem Richardsona zostanie ukarany zawieszeniem, może to być dotkliwa strata dla Celtics.

Rondo, którego występ w tym meczu był pod znakiem zapytania, bardzo dobrze poprowadził grę swojego zespołu. Zanotował 10 punktów, 10 asyst i 7 zbiórek.

W drugiej połowie Celtics przebudzili się ze swojej hibernacji sezonu zasadniczego i pokazali klasę. Zobaczymy, czy w kolejnych meczach uda im się podtrzymać tak fantastyczną dyspozycję w obronie.

Game 1: Nuggets 123 - Jazz 113

Bohater meczu: Carmelo Anthony
Melo rozpoczął sezon zasadniczy od imponujących zdobyczy punktowych. W playoffs ta sytuacja się powtarza. Już w pierwszym meczu pobił swój rekord strzelecki fazy posezonowej mając aż 42 punkty. W ataku był nie do zatrzymania trafiając 72% swoich rzutów z gry i poprowadził Nuggets do zwycięstwa. Na swoim koncie miał jeszcze 5 asyst i 4 zbiórki.

Decydujące elementy
czwarta kwarta: trzecia kwarta zakończyła się tylko 2-punktowym prowadzaniem Nuggets, czwartą  wygrali 38-27
Smith: w czwartej kwarcie zdobył 18 ze swoich 20 punktów
zbiórki (w ataku): Nuggets 42 (10) – Jazz 31 (4)

Nuggets
Anthony prowadził ich w ataku przez całe spotkanie, ale dopiero gdy dostał wsparcie od Smitha, gospodarze zagwarantowali sobie zwycięstwo. JR zdobył aż 18 punktów w czwartej kwarcie, mając między innymi 4 celne trójki. 3 rzuty za trzy trafił już w pierwszych 3 minutach czwartej kwarty, dzięki czemu Nuggets odskoczyli na 7-punktowe prowadzenie i już do końca utrzymali swoją przewagę. Razem Smith i Anthony zdobyli wtedy 30 z 38 punktów swojej drużyny.

Poza nimi, bardzo dobrze zagrał również Nene, który miał 19 punktów i 6 zbiórek. Martin przydał się w walce na tablicach zbierając 12 piłek. Billups nie imponował, ale zrobił co do niego należało, zaliczył 15 punktów i 8 asyst. Trzeba jeszcze wyróżnić wchodzącego z ławki Lawsona. Debiutant zdobył 11 punktów i miał 6 asyst.

Gospodarze fantastycznie zagrali w ofensywie, zdobyli 123 punkty ze skutecznością z gry 57.1%, trafili też 11 trójek. Jazz nie dysponują takim potencjałem ofensywnym, żeby móc na to skutecznie odpowiedzieć.

Jazz
Brak Kirilenki jest dla Jazz bardzo dotkliwy, ponieważ stracili defensora, który miał powstrzymywać Anthony'ego. W pierwszym meczu zakończyło to się 42 punktami Melo, jak będzie dalej? Do tego, w drugiej kwarcie kontuzja wyeliminowała Okura. Doznał urazu ścięgna Achillesa, nie wiadomo jak jest on poważny, ale wczoraj nie wrócił już na parkiet, co istotnie osłabiło grę Jazz pod koszami.

Boozer zagrał pomimo urazu i zaprezentował się dobrze, zdobył 19 punktów, zebrał 9 piłek i zaliczył 5 asyst. Millsap zastępujący Okura zanotował 15 punktów, 10 zbiórek i 3 bloki. Natomiast pierwszoplanową postacią gości był Williams, zanotował 26 punktów i 11 asyst. Jednak w czwartej kwarcie Deron zawiódł. Nie trafił wtedy żadnego rzutu z gry, co prawda miał 5 asyst, ale to nie wystarczyło na świetnie dysponowanych Nuggets. Jazz zagrali bardzo słabo w obronie, a w ataku nie potrafili grać tak skutecznie jak ich przeciwnicy.

Game 1: Bucks 92 - Hawks 102

Bohater meczu: Joe Johnson
Joe Johnson poprowadził Hawks do zwycięstwa, notując 22pkt i dokładając do tego 7 zbiórek, 5 asyst i 3 przechwyty. To z nim na boisku Atlanta była +18. Bucks mieli duży problem z kryciem go, i tak będzie do końca serii. To nie pierwszy raz gdy JJ zostanie bohaterem meczu w tegorocznych playoffs, gra mądrze i jest ciężki do krycia dla Kozłów (Skiles musi desygnować do obrony Smitha lub Johnsona Mbah a Moute, gdzie automatycznie drugi z niekrytych przez Kameruńczyka Jastrzębi zaczyna wykorzystywać przewagę na parkiecie).

Decydujące elementy:
bloki: Bucks 1 - Hawks 11
asysty: Bucks 11 - Hawks 18

Hawks

Rozpoczęli te playoffy mocno skupieni, spełniając założenia swojego trenera, non-stop grając pod kosz, gdzie pod nieobecność Boguta najłatwiej zdobywać punkty przeciwko Bucks. Po pierwszej kwarcie było 17:34 i wyglądało to jakby Jastrzębie grały przeciwko drużynie tankującej. Serio. Do połowy nic się nie zmieniło, wynik 40:62 pachniał blowoutem.

Po przerwie coś zacięło się w grze Atlanty, przestali grać swoje, pozwalając sobie na głupie straty i na nie bronienie świetnie dysponowanego Jenningsa. Mike Woodson wziął timeout przerywając tym samym pogoń Bucks, którzy doszli na 12 punktów. Na dalsze topnienie przewagi nie pozwolił Joe Johnson wraz ze swoim rozgrywającym, Bibby'm (8 na 9 z gry wczoraj). Nie pozwolili także, by Milwaukee zbliżyło się na więcej niż 6 punktów, dowożąc zwycięstwo do ostatniej syreny.

Aż 6 graczy Hawks miało dwucyfrowe zdobycze (Smith, Johnson ,Bibby, Horford, Williams, Crawford). Rzucali na bardzo wysokim procencie za trzy (54,5%). Jedynym mismatchem w tej serii będzie dla nich Jennings, co doskonale pokazał wczorajszy mecz. Muszą go zatrzymać na dystansie, gdyż pod koszem Hawks wczoraj rządzili.

Bucks
Ten mecz pokazał jak wielki wpływ na grę Kozłów ma Bogut. Bez niego nie ma post defense, co chętnie wykorzystywali Hawks. W pierwszej kwarcie zespół Skilesa nie miał ŻADNEJ asysty. Wyglądali na zagubionych, nieskupionych na grze. Do połowy nie licząc Jenningsa cała reszta grała fatalnie.

I to dzięki temu świetnemu rookie wrócili do gry. Jennings rzucił 34 punkty w całym meczu, jednak w samej 4 kwarcie rzucił tylko 2 punkty (!). I to właśnie jego zdobyczy zabrakło Bucks w ostatnich minutach. Przebudził się Salmons, który miał wczoraj problem z trafianiem (zaledwie 6 na 18 z gry), lecz miał 6 przechwytów. Jeszcze tylko jeden gracz Milwaukee przekroczył 10 pkt, był nim Ilyasova (miał 11). Brakowało wsparcia dla Brandona, do zatkania jest dziura pod koszem, której 70-letni Thomas nigdy nie zapełni. Jednak jest nadzieja dla Bucks na wyrwanie choć jednego meczu. Od Delfino i Stackhouse'a Skiles musi więcej wymagać (obaj mieli wczoraj 14 pkt i 4-14 z gry), przede wszystkim w obronie, gdzie cały obwód Hawks punktował do woli (58 pkt).

game 1: Cavs 96 - Bulls 83

Bohater meczu: LeBron James
LeBron zaprezentował wczoraj pełen repertuar swoich możliwości, prowadząc Cavs do pewnego zwycięstwa. Bardzo dobrze zagrał w ataku, chociaż 24 punkty to trochę poniżej jego średniej z pierwszej rundy (31.6). Ale więcej z jego strony nie było potrzebne, bo miał duże wsparcie od partnerów, których też skutecznie kreował zaliczając 5 asyst. Imponował również w obronie, zanotował 4 bloki, w tym 2 bardzo efektowne na Gibsonie i Rosie. Na swoim koncie miał jeszcze 6 zbiórek. To był dla niego bardzo udany początek drogi po upragniony tytuł.

Decydujące elementy
zbiórki (w ataku): Cavs 50 (13) – Bulls 38 (7)
bloki: Cavs 12 – Bulls 4
punkty z pomalowanego: Cavs 42 – Bulls 26

Cavs
Cavs rozpoczęli playoffs w najsilniejszym składzie i pokazali próbkę swoich możliwości. Szybko objęli prowadzenie, przejęli kontrolę nad spotkaniem i przez cały czas byli na prowadzeniu. Poza kilkoma minutami w trzeciej i czwartej kwarcie, Bulls właściwie nie potrafili poważnie im zagrozić.

Shaq mimo że nie grał od końca lutego nie wyglądał na 'zardzewiałego'. Wręcz przeciwnie, przerwa chyba dobrze mu zrobiła i świetnie radził sobie z dużo młodszym Noah. Wczoraj było widać, jak dużo daje jego obecność pod koszem. To właśnie Shaq i Varejao sprawili, że w pomalowanym dominowali gospodarze. Wygrali walkę na tablicach, zbierając 12 piłek więcej i skutecznie bronili swojej strefy podkoszowej pozwalając Bulls zdobyć tam tylko 26 punktów. Ostatecznie, Shaq przez 25 minut gry zdobył 12 punktów, zebrał 5 piłek, zaliczył 4 asysty i 3 bloki. Vareajo miał 8 punktów i 15 zbiórek.

Cavs świetnie spisywali się w obronie. W pierwszej kwarcie zmusili swoich rywali do kilku strat, pozwolili im zdobyć 18 punktów i objęli pewne prowadzenie, dzięki czemu mieli pełną kontrolę nad tym spotkaniem. Natomiast w drugiej połowie efektownie zatrzymywali ich blokami, zaliczając wtedy ich aż 10 z 12, które mieli w całym meczu.

Natomiast atak Cavs wyglądał tak, jak chcieliby wszyscy w Cleveland. Nie opierał się jedynie na Jamesie, dostał on duże wsparcie. Williams zdobył 19 punktów i zaliczył 10 asyst, a Jamison w swoim pierwszym meczu playoffs w barwach Cavs zaliczył 15 punktów i 10 zbiórek. 

Bulls

Bulls nie mieli tego komfortu co Cavs i nie mogli w ostatnich meczach fazy zasadniczej odpoczywać. Dla nich był to czas walki o miejsce w playoffs. Jednak w meczu otwarcia długo nie było widać w nich tej waleczności. Pierwszą połowę zdominowali gospodarze. Dopiero na początku drugiej, kiedy przewaga Cavs wzrosła do 22, Bulls się obudzili. Zanotowali serię 12-0 i zmniejszyli straty. W czwartej kwarcie zbliżyli się na 7 punktów, ale to wszystko, na co było ich stać..

Rose próbował ciągnąć swoją drużynę, ale sam nie mógł nic zdziałać (drugim strzelcem był Deng, który miał tylko 12 punktów i to z kiepską skutecznością 33%). Ostatecznie zdobył 28 punktów, zaliczył 10 asyst i 7 zbiórek. Nie można jednak pominąć też jego 7 strat.

W odróżnieniu od ostatnich meczów sezonu zasadniczego, Noah (10 punktów, 8 zbiórek i 3 bloki) nie grał już tak dobrze, ale miał bardzo trudnych rywali. Miał ogromne problemy w walce z dużo większym Shaqiem. Natomiast kiedy Shaq odpoczywał, Noah musiał rywalizować z energetycznym Varejao. Bulls nie dysponują taką siłą podkoszowych jak ich przeciwnicy. Noah, Miller, Gibson i Warrick to bardzo słaba odpowiedź na wysokich Cavs: Shaq, Varejao, Jamison, Ilgauskas, Hickson i jeszcze Powe. I wczoraj było widać tą ogromną przewagę gospodarzy pod koszem.

Podczas gdy Cavs zdominowali pole podkoszowe, rzuty z dystansu mógłby być ratunkiem dla gości. Niestety pod tym względem także spisywali się kiepsko i w całym spotkaniu trafili tylko jeden z 7 rzutów za trzy.

Pierwszy mecz potwierdził, że Cavs mają ogromną przewagę nad Bulls i drużynie z Chicago bardzo trudno będzie nawiązać z nimi wyrównaną rywalizację.

Moje typy na pierwszą rundę playoffs

Przedstawię pokrótce moje typy na pierwszą rundę zaczynających się playoffs.

Cleveland Cavaliers(1)-Chicago Bulls(8) 4:0
Nie po to LeBronowi sprowadzono taką ekipę do drużyny, by jakaś drużyna z 8 miejsca zajęła jego i świtę Króla na dłużej niż 4 spotkania. Niestety nic na to nie poradzi duet Rose&Noah, choć ten pierwszy da się we znaki mocno Cleveland, a pojedynki tego drugiego z identycznie grającym Varejao będę uważnie śledził, bo uwielbiam tak dużo dających z siebie, walczących o każdą piłkę graczy.

Orlando Magic(2)-Charlotte Bobcats(7) 4:1
Orlando są po prostu za mocni. Mimo całej chmary graczy podkoszowych w Bobcats żaden z nich nie był dobra odpowiedzią Na Howarda w meczach z Magic w sezonie zasadniczym, więc teraz tym bardziej się nie spodziewam, by się to zmieniło. Liczę, że chociaż Kapitan Jack trochę namiesza, i to on może być sprawcą wyrwania Orlando jednego meczu. Oby Marcin miał jak najwięcej czasu na pokazanie się!

Atlanta Hawks(3)-Milwaukee Bucks(6) 4:1
Ehh, co by było gdyby kontuzji nie nabawił się Bogut. Teraz Kozły stać tylko na wyrwanie jakiegoś spotkania, bo przy takiej dziurze pod koszem nie ma liczyć na nic więcej. Jennings i spółka nabiorą potrzebnego doświadczenia, i w przyszłym roku mogą śmielej myśleć o drugiej rundzie, a może nawet o czymś więcej? Jeśli ich kontuzje ominą.

Boston Celtics(4)-Miami Heat(5) 4:3
To musi być długa seria. Celtics to nie ten sam zespół sprzed dwóch lat, są starsi, wolniejsi,i nie tak głodni pierścieni jak wtedy. Ciężko będzie im zatrzymać Wade'a, i to od jego postawy wszystko zależy. Jednak uważam, że Rondo i spółka (bo teraz tak powinno się mówić, uczeń przerósł mistrzów)przepchną to dzięki homecourt advantage.

Los Angeles Lakers(1)-Oklahoma City Thunder(8) 4:2
Nie poznaję TYCH Lakers. Kobe nie gra jak Kobe, Artest jest o wiele gorszy od Arizy, Bynum jak zawsze już kontuzjowany, a Gasol gra swoje. To będzie pierwsza lekcja prawdziwego sezonu jakimi są playoffs dla Duranta. Nie wiem kto będzie go próbował zatrzymać, ale LAL nie mają na niego takiej odpowiedzi jak OKC na Bryanta (Sefolosha to coraz lepszy obrońca). To nie będzie spacerek dla Jeziorowców.

Dallas Mavericks(2)-San Antonio Spurs(7) 4:2
Jeśli Nowitzki ma zdobyć mistrzostwo kiedykolwiek, to najlepszy moment do tego jest teraz. Skład ma świetny, trener poukładany, posiadający mnóstwo pomysłów, jak Niemca wyprowadzić na czystą pozycję. To jego jedna z ostatnich szans, jak mi się zdaje. Duncan dotychczas nie zachwyca, Parker miał długą przerwę. Ryszard Jefferson do dzisiaj się nie może odnaleźć, więc cały ciężar gry spadnie na Ginobiliego. Ale on nie będzie w stanie w pojedynkę zwyciężyć z Mavs. Jestem pewien, że żadnej niespodzianki ze strony Spurs nie będzie.

Phoenix Suns(3)-Portland TrailBlazers(6) 4:1
Nie gra Roy, Oden, Przybilla i to decyduje o takim a nie innym moim typie. Suns są w gazie, wygrali 22 z 26 ostatnich spotkań, Stoudemire gra świetnie. Nash rutyniarz plus reszta świetnie rozumiejących się graczy to przeszkoda nie do przeskoczenia dla Blazers. Choć Suns przecież nie lubią bronić. Spodziewajcie się wysokich wyników.

Denver Nuggets(4)-Utah Jazz(5) 4:3
Wynik taki dlatego, że lubię Nuggets, a przede wszystkim Anthony'ego. Na którego grę bardzo liczy coach Dantley, gdyż Karl nadal nie jest w stanie pozwalającym mu wrócić na ławkę trenerską. Williams będzie szalał w tej serii, spodziewajcie się walki do ostatniego, 7 spotkania. Boozera, Millsapa i Okura czeka starcie z kwartetem podkoszowym Bryłek, które będzie rozstrzygające jak dla mnie.

Zagadka na weekend (5)

Który z obecnych head coachów w swojej karierze zawodniczej miał okazję grać w drużynie prowadzonej przez Dona Nelsona?

Podsumowanie sezonu - drużyny poza playoffs: wschód

Raptors 40-42
Przed sezonem zapłacili Turkoglu ponad $50 milionów, wierząc, że będzie on zawodnikiem, który pomoże Boshowi wprowadzić Raptors do playoffs. Niestety, drużyna z Toronto na samym finiszu wypadała poza pierwszą ósemkę. Znaczący wpływ na tą sytuację miała kontuzja Bosha, która wyeliminowała go z gry w ostatnich spotkaniach. Ale nawet gdyby udało im się awansować, trudno sobie wyobrazić, by mogli w fazie posezonowej cokolwiek wygrać, biorąc pod uwagę ich fatalną defensywę. Ta drużyna miała być jedną z najlepszych na wschodzie. W offseason dokonano istotnych zamian w składzie, by dać Boshowi dobrych partnerów, żeby pokazać mu, że w Toronto można odnosić sukcesy. To się nie udało. Teraz CB4 już wie, że tu nic nie wygra i najprawdopodobniej odejdzie. Może lepiej było go wytransferować w lutym przed trade deadline?

Pacers 32-50
Zakończyli sezon wygrywając 10 z 14 spotkań. Był to udany finisz, ale bardzo spóźniony i nic, poza 10 miejscem w tabeli, im nie dał. Granger miał problemy zdrowotne i przez większość rozgrywek nie był tym samym strzelcem co rok temu. Dopiero od końca lutego udało mu się 10 razy zdobyć przynajmniej 30 punktów. Przypominał o sobie, poprawił swoje statystyki, ale Pacers kolejny sezon są poza playoffs. Czwarty rok z rzędu kończą rozgrywki mając na koncie 32-36 zwycięstw i pogrążają się w przeciętności. Widoków na lepszą przyszłość nie ma. Pacers nie mają pieniędzy na wzmocnienia, a chęci dokonania kilku poważnych transferów też nie widać.

Knicks 29-53
W Nowym Jorku w końcu się doczekali. Sezon 2009/10 mają za sobą i mogą teraz skoncentrować się na tym, na co przygotowują się już od dawna – offseason, w którym wolnym agentem zostanie przede wszystkim LeBron James. Te rozgrywki nie były dla nich udane pod względem wyniku zespołu, ale to nie ma znaczenia. Najważniejsze jest, że jeszcze w trakcie sezonu udało im się dokonać wymiany i uzyskać więcej wolnych pieniędzy na wakacyjne zakupy. Poza tym, mogą być zadowoleni ze swoich młodych zawodników. Gallinarii po debiutanckim sezonie zdominowanym przez kontuzję, teraz udowodnił, że Knicks dobrze zrobili stawiając na niego. Coraz lepiej gra również Chandler, a daleki numer pierwszej rundy draftu, Tony Douglas pokazał, że można z nim wiązać plany na przyszłość.

Pistons 27-55
Mieli poważne problemy z kontuzjami. Hamilton opuścił 46 spotkań, niezniszczalny dotąd Prince aż 33, Gordon 20, Bynum 19, Wallace 13, a Stuckey 9. To się odbiło na postawie drużyny i w rezultacie był to dla nich najgorszy sezon od 16 lat. A jeszcze przed tymi rozgrywkami wydali sporo pieniędzy na wzmocnienia, by ponownie być liczącą się siłą na wschodzie. Jednak GM Joe Dumars nie podjął najlepszych decyzji pozyskując dwóch zawodników, którzy zawiedli. Gordonowi dał kontrakt na $58 milionów za pięć lat. I może miał on problemy z kontuzjami, ale gdy już grał, to spisywał się bardzo słabo i był to dla niego najgorszy sezon w karierze. Również Villanueva  nie potwierdził, że jest wart dużych pieniędzy ($38 mln za 5 lat), a on właściwie przez cały sezon był zdrowy.

Sixers 27-55
Przed sezonem ściągnięto do Philly trenera Eddie'go Jordana, w tracie rozgrywek byliśmy świadkami wielkiego powrotu 'do domu' Iversona. To nic nie dało, a Sixers już dawno nie zakończyli sezonu z tak kiepskim bilansem. Dlatego zrozumiałe jest, że Jordan już został zwolniony, pozostaje tylko pytanie: dlaczego tak późno? Swojego fatalnego wyniku nawet nie mogą usprawiedliwiać kontuzjami, ponieważ nie mieli z nimi dużych problemów (Young opuścił 15 spotkań, Williasm 18). Jednak te 55 porażek nie może dziwić, skoro najlepiej opłacany w drużynie Brand (prawie $15 w tym sezonie), miał jeszcze gorszy sezon niż poprzedni i notował średnio tylko 13.1 punktów i 6.1 zbiórek.

Wizards 26-56
W skrócie: śmierć właściciela Abe Pollina, zabawa bronią w szatni, zawieszenie Arenasa i Crittentona do końca sezonu, oddanie Jamisona, Butlera i Haywooda, poważna kontuzja dopiero co pozyskanego Howarda. Wizards są największymi przegranymi tego sezonu. Jeszcze przed jego rozpoczęciem byli pewnymi kandydatami do gry w playoffs, a mówiło się nawet, że mogą powalczyć o najwyższe pozycje na wschodzie. Skończyli na dnie tabeli.  Pocieszeniem może być zaskakująco dobra gra Blatche'a i fakt, że będą mieć sporo pieniędzy na wzmocnienia.

Nets 12-70
Rozpoczęli sezon od pamiętnej serii 18 porażek. Potem udało im się uniknąć najmniejszej liczby zwycięstw w historii, ale i tak zostali szóstą drużyna NBA, która przegrała co najmniej 70 spotkań. To był dla nich fatalny sezon, ale szybko o nim zapomną. Władzę w klubie przejmie nowy właściciel z grubym portfelem, w drafcie dostaną wysoki numer, a później pozyskają kilku klasowych wolnych agentów.

Podsumowanie sezonu - drużyny poza playoffs: zachód

Rockets 42-40
Mimo braku Yao, Rockets pokazali, że mają charakter i wolę walki. Nie poddali się i udowodnili, że jako zespół są silni. Ostatecznie znaleźli się poza playoffs, ale jako jedyni z tego grona mogą pochwalić się dodatnim bilansem. Na wschodzie zajęliby ósme miejsce, na zachodzie 42 zwycięstwa to znacznie za mało. W Houston mogą być zadowoleni z tego sezonu,  tym bardziej, że udało im się w jego trakcie pozyskać Martina, który będzie świetnym uzupełnieniem dla Yao. W przyszłym sezonie, z Chińczykiem w składzie, Rockets ponownie wrócą do grona najlepszych w NBA.

Grizzlies 40-42
Byli bardzo bliscy uniknięcia ujemnego bilansu, po raz pierwszy od 2005/06. Niestety z ostatnich 7 meczów przegrali aż 6 i to się nie udało. Ale to nie zmienia faktu, że byli objawieniem tego sezonu i nikt nie spodziewał się, że będą w stanie grać aż tak dobrze. Strzałem w dziesiątkę okazał się transfer Randolpha. Kiedy go pozyskiwali, wszyscy zastanawiali się po co? Przecież to samolubny zawodnik, z którym tylko są problemy, a do tego ma ogromny kontakt. Ale w Memphis Zach rozegrał swój najlepszy sezon w karierze i był liderem młodej drużyny. Został drugim zawodnikiem w historii klubu, który wystąpił w All-Star Game.
Grizzlies to młody zespół mający duży potencjał. W tym roku opierali się głównie na swojej pierwszej piątce, dlatego nie mieli szans na awansu do playoffs. Ale gdy zwiększą głębię składu, a młodzi zawodnicy nabiorą doświadczenia, w przyszłym roku będą jeszcze groźniejsi. (Chyba, że odejdzie Gay i nie znajdą dla niego odpowiedniego zastępstwa.)

Hornets 37-45
Rozpoczęli sezon od 3 zwycięstw w 9 meczach i zwolnili trenera Scotta. Jego stanowisko objął generalny manager Jeff Bower i w roli head coacha poradził sobie całkiem nieźle. Niestety Hornets przez większość rozgrywek musieli radzić sobie bez swojego gwiazdora. Kontuzja wykluczyła Paula z 37 spotkań, do tego 20 opuścił Stojakovic. Ta sytuacja przełożyła się na wiele porażek, jednak dała okazję do dłuższej gry debiutantom, a oni świetnie to wykorzystali. Collison pokazał, że jest rewelacyjnym playmakerem, a Thornton prezentował swoje umiejętności strzeleckie. Był to najlepszy duet debiutantów w tym sezonie i jeden z najlepszych w historii. A przecież Hornets wybrali ich mając w drafcie 2009 dalekie numery 21 i 43 (wymiana z Heat). Dla porównania, Wolves wybierali z 5 i 6 numerem, a zakończyli sezon z 15 wygranymi.

Clippers 29-53
Rok temu przeszkodziły im kontuzje i w tym sezonie również pokrzyżowały im plany. Przez kontuzję stracili Blake'a Griffina, jedynkę w drafcie. Bardzo na niego liczyli, że poprowadzi drużynę, stanie się jej liderem. Ale na jego debiut muszą poczekać do następnego sezonu. Poza tym mieli teoretycznie silny skład, ale jak na Clippers przystało, nie potrafili tego wykorzystać i seryjnie przegrywali. Mogą być zadowoleni z wyboru Kamana do Meczu Gwiazd. Jednak Davis, któremu płacą ponad $12 milionów na sezon, nadal nie grał jak przyszło na pierwszoplanową postać drużyny. Ważnym wydarzeniem w LA było zwolnienie Dunleavy'ego, najpierw ze stanowiska trenera, później generalnego managera. Teraz Clippers będą próbować wzmocnić się w offseason i z Griffinem w składzie za rok może spiszą się lepiej.

Warriors 26-56
Warriors w tym sezonie byli na granicy NBA i D-League. Zdziesiątkowani przez kontuzje musieli bardzo często sięgać do tej rezerwowej ligi i w sumie wypróbowali 5 zawodników. Williams i Tolliver okazali się bardzo przydatni i odegrali ważną rolę w drużynie. Natomiast kluczowymi postaciami w Oakland okazała się dwójka combo guardów Ellis i Curry. Przed sezonem było sporo spekulacji, że razem nie mogą grać, nawet Ellis sobie tego nie wyobrażał. Ale w duecie spisywali się bardzo dobrze i świetnie nakręcali atak Warriors. Jednak zabrakło im wsparcia i zakończyli sezon z jeszcze gorszym bilansem niż rok temu. Na szczęście dla Nelsona, 26 zwycięstw wystarczyło mu, żeby przejść do historii.

Kings 25-57
Grudzień kończyli z 14 zwycięstwami w 31 meczach. Był to świetny wynik dla drużyny, która w tym sezonie miała być najgorszą w całej NBA. Potem nie było już tak dobrze i przez kolejne 4 miesiące wygrali tylko 11 spotkań. Nie można jednak zapomnieć, że jest to bardzo młoda drużyna, która i tak zagrała w tym sezonie znacznie lepiej, niż można było oczekiwać. Najważniejsza jest dla nich fantastyczna gra Evansa. On jest przyszłą gwiazdą ligi i wokół niego można budować silną drużynę. Od tego sezonu król w Sacramento jest tylko jeden i jest nim Tyreke.

Wolves 15-67
Wyrównali swój najgorszy bilans sezonu w historii. W zeszłorocznych rozgrywkach fantastycznie spisywał się Jefferson i ciągnął drużynę. Niestety w tym sezonie grał znacznie słabiej, a Wolves zamiast z każdym rokiem wygrywać coraz więcej spotkań, zrobili krok w tył. Może gdyby w drafcie zdecydowali się na kogoś innego niż Rubio, byłoby lepiej. Ale postawili na niego i teraz muszą czekać aż zdecyduje się on na grę w NBA. W drafcie 2010 też będą mieć wysoki numer, ciekawe na kogo wybiorą tym razem?